อีวอน
คริสตัล 
จู่โจม ปืนหามแล่น | ความหายาก | ★★★★★★ |
|---|---|
| แอตทริบิวต์หลัก | ปัญญา |
| ประเภทอาวุธ | ปืนหามแล่น |
| CV（อังกฤษ） | Clare Louise Connolly |
| CV（ญี่ปุ่น） | Amamiya Sora |
| CV（เกาหลี） | Yeo Yun-mi |
| CV（จีน） | Hou Xiaofei |
แท็กการต่อสู้
คุณสมบัติ
อัปเกรด
อัปเกรด — จุดสำคัญ
| เลเวล | EXP ที่ต้องการ | ตั๋วทอง ที่ต้องการ | EXP รวม | ตั๋วทอง รวม |
|---|---|---|---|---|
| 1 | — | — | — | — |
| 10 | 390 | — | 1,250 | — |
| 20 | 4,890 | 250 | 22,860 | 820 |
| 30 | 12,690 | 640 | 122,530 | 5,870 |
| 40 | 16,250 | 820 | 271,400 | 13,360 |
| 50 | 22,070 | 1,110 | 461,620 | 22,930 |
| 60 | 35,340 | 1,770 | 747,110 | 37,260 |
| 70 | 19,810 | 4,050 | 910,070 | 64,320 |
| 80 | 39,800 | 12,730 | 1,212,340 | 146,440 |
| 90 | 75,600 | 36,320 | 1,792,290 | 385,420 |
การเติบโตของแอตทริบิวต์
พลัง 
ความคล่องตัว 
ปัญญา 
จิตใจ 
HP สูงสุด 
พลังโจมตี 
พลังป้องกัน 
อัตราคริ 
ความเร็วโจมตี | Lv. | ทะลุขีดจำกัด | พลัง | ความคล่องตัว | ปัญญา | จิตใจ | HP สูงสุด | พลังโจมตี | พลังป้องกัน | อัตราคริ | ความเร็วโจมตี |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 0 | 8.4 | 14.7 | 24.6 | 10.6 | 500 | 30 | 0 | 5.0% | 1 |
| 2 | 0 | 9.2 | 16.0 | 26.3 | 11.7 | 556 | 33 | 0 | 5.0% | 1 |
| 3 | 0 | 10.0 | 17.3 | 28.0 | 12.7 | 612 | 37 | 0 | 5.0% | 1 |
| 4 | 0 | 10.9 | 18.6 | 29.7 | 13.8 | 668 | 40 | 0 | 5.0% | 1 |
| 5 | 0 | 11.7 | 19.8 | 31.4 | 14.9 | 724 | 43 | 0 | 5.0% | 1 |
| 6 | 0 | 12.5 | 21.1 | 33.1 | 15.9 | 781 | 46 | 0 | 5.0% | 1 |
| 7 | 0 | 13.4 | 22.4 | 34.8 | 17.0 | 837 | 50 | 0 | 5.0% | 1 |
| 8 | 0 | 14.2 | 23.7 | 36.6 | 18.1 | 893 | 53 | 0 | 5.0% | 1 |
| 9 | 0 | 15.0 | 24.9 | 38.3 | 19.1 | 949 | 56 | 0 | 5.0% | 1 |
| 10 | 0 | 15.9 | 26.2 | 40.0 | 20.2 | 1005 | 59 | 0 | 5.0% | 1 |
| 11 | 0 | 16.7 | 27.5 | 41.7 | 21.2 | 1061 | 63 | 0 | 5.0% | 1 |
| 12 | 0 | 17.5 | 28.8 | 43.4 | 22.3 | 1117 | 66 | 0 | 5.0% | 1 |
| 13 | 0 | 18.4 | 30.0 | 45.1 | 23.4 | 1173 | 69 | 0 | 5.0% | 1 |
| 14 | 0 | 19.2 | 31.3 | 46.8 | 24.4 | 1230 | 72 | 0 | 5.0% | 1 |
| 15 | 0 | 20.0 | 32.6 | 48.5 | 25.5 | 1286 | 76 | 0 | 5.0% | 1 |
| 16 | 0 | 20.9 | 33.9 | 50.2 | 26.5 | 1342 | 79 | 0 | 5.0% | 1 |
| 17 | 0 | 21.7 | 35.1 | 51.9 | 27.6 | 1398 | 82 | 0 | 5.0% | 1 |
| 18 | 0 | 22.5 | 36.4 | 53.6 | 28.7 | 1454 | 85 | 0 | 5.0% | 1 |
| 19 | 0 | 23.4 | 37.7 | 55.3 | 29.7 | 1510 | 89 | 0 | 5.0% | 1 |
| 20 | 0 | 24.2 | 39.0 | 57.1 | 30.8 | 1566 | 92 | 0 | 5.0% | 1 |
| 21 | 1 | 25.1 | 40.2 | 58.8 | 31.9 | 1622 | 95 | 0 | 5.0% | 1 |
| 22 | 1 | 25.9 | 41.5 | 60.5 | 32.9 | 1679 | 99 | 0 | 5.0% | 1 |
| 23 | 1 | 26.7 | 42.8 | 62.2 | 34.0 | 1735 | 102 | 0 | 5.0% | 1 |
| 24 | 1 | 27.6 | 44.1 | 63.9 | 35.0 | 1791 | 105 | 0 | 5.0% | 1 |
| 25 | 1 | 28.4 | 45.3 | 65.6 | 36.1 | 1847 | 108 | 0 | 5.0% | 1 |
| 26 | 1 | 29.2 | 46.6 | 67.3 | 37.2 | 1903 | 112 | 0 | 5.0% | 1 |
| 27 | 1 | 30.1 | 47.9 | 69.0 | 38.2 | 1959 | 115 | 0 | 5.0% | 1 |
| 28 | 1 | 30.9 | 49.1 | 70.7 | 39.3 | 2015 | 118 | 0 | 5.0% | 1 |
| 29 | 1 | 31.7 | 50.4 | 72.4 | 40.4 | 2071 | 121 | 0 | 5.0% | 1 |
| 30 | 1 | 32.6 | 51.7 | 74.1 | 41.4 | 2128 | 125 | 0 | 5.0% | 1 |
| 31 | 1 | 33.4 | 53.0 | 75.9 | 42.5 | 2184 | 128 | 0 | 5.0% | 1 |
| 32 | 1 | 34.2 | 54.2 | 77.6 | 43.5 | 2240 | 131 | 0 | 5.0% | 1 |
| 33 | 1 | 35.1 | 55.5 | 79.3 | 44.6 | 2296 | 134 | 0 | 5.0% | 1 |
| 34 | 1 | 35.9 | 56.8 | 81.0 | 45.7 | 2352 | 138 | 0 | 5.0% | 1 |
| 35 | 1 | 36.7 | 58.1 | 82.7 | 46.7 | 2408 | 141 | 0 | 5.0% | 1 |
| 36 | 1 | 37.6 | 59.3 | 84.4 | 47.8 | 2464 | 144 | 0 | 5.0% | 1 |
| 37 | 1 | 38.4 | 60.6 | 86.1 | 48.8 | 2520 | 148 | 0 | 5.0% | 1 |
| 38 | 1 | 39.2 | 61.9 | 87.8 | 49.9 | 2577 | 151 | 0 | 5.0% | 1 |
| 39 | 1 | 40.1 | 63.2 | 89.5 | 51.0 | 2633 | 154 | 0 | 5.0% | 1 |
| 40 | 1 | 40.9 | 64.4 | 91.2 | 52.0 | 2689 | 157 | 0 | 5.0% | 1 |
| 41 | 2 | 41.8 | 65.7 | 92.9 | 53.1 | 2745 | 161 | 0 | 5.0% | 1 |
| 42 | 2 | 42.6 | 67.0 | 94.7 | 54.2 | 2801 | 164 | 0 | 5.0% | 1 |
| 43 | 2 | 43.4 | 68.3 | 96.4 | 55.2 | 2857 | 167 | 0 | 5.0% | 1 |
| 44 | 2 | 44.3 | 69.5 | 98.1 | 56.3 | 2913 | 170 | 0 | 5.0% | 1 |
| 45 | 2 | 45.1 | 70.8 | 99.8 | 57.3 | 2969 | 174 | 0 | 5.0% | 1 |
| 46 | 2 | 45.9 | 72.1 | 101.5 | 58.4 | 3026 | 177 | 0 | 5.0% | 1 |
| 47 | 2 | 46.8 | 73.4 | 103.2 | 59.5 | 3082 | 180 | 0 | 5.0% | 1 |
| 48 | 2 | 47.6 | 74.6 | 104.9 | 60.5 | 3138 | 183 | 0 | 5.0% | 1 |
| 49 | 2 | 48.4 | 75.9 | 106.6 | 61.6 | 3194 | 187 | 0 | 5.0% | 1 |
| 50 | 2 | 49.3 | 77.2 | 108.3 | 62.6 | 3250 | 190 | 0 | 5.0% | 1 |
| 51 | 2 | 50.1 | 78.5 | 110.0 | 63.7 | 3306 | 193 | 0 | 5.0% | 1 |
| 52 | 2 | 50.9 | 79.7 | 111.7 | 64.8 | 3362 | 196 | 0 | 5.0% | 1 |
| 53 | 2 | 51.8 | 81.0 | 113.5 | 65.8 | 3418 | 200 | 0 | 5.0% | 1 |
| 54 | 2 | 52.6 | 82.3 | 115.2 | 66.9 | 3474 | 203 | 0 | 5.0% | 1 |
| 55 | 2 | 53.4 | 83.6 | 116.9 | 68.0 | 3531 | 206 | 0 | 5.0% | 1 |
| 56 | 2 | 54.3 | 84.8 | 118.6 | 69.0 | 3587 | 210 | 0 | 5.0% | 1 |
| 57 | 2 | 55.1 | 86.1 | 120.3 | 70.1 | 3643 | 213 | 0 | 5.0% | 1 |
| 58 | 2 | 55.9 | 87.4 | 122.0 | 71.1 | 3699 | 216 | 0 | 5.0% | 1 |
| 59 | 2 | 56.8 | 88.6 | 123.7 | 72.2 | 3755 | 219 | 0 | 5.0% | 1 |
| 60 | 2 | 57.6 | 89.9 | 125.4 | 73.3 | 3811 | 223 | 0 | 5.0% | 1 |
| 61 | 3 | 58.5 | 91.2 | 127.1 | 74.3 | 3867 | 226 | 0 | 5.0% | 1 |
| 62 | 3 | 59.3 | 92.5 | 128.8 | 75.4 | 3923 | 229 | 0 | 5.0% | 1 |
| 63 | 3 | 60.1 | 93.7 | 130.5 | 76.5 | 3980 | 232 | 0 | 5.0% | 1 |
| 64 | 3 | 61.0 | 95.0 | 132.2 | 77.5 | 4036 | 236 | 0 | 5.0% | 1 |
| 65 | 3 | 61.8 | 96.3 | 134.0 | 78.6 | 4092 | 239 | 0 | 5.0% | 1 |
| 66 | 3 | 62.6 | 97.6 | 135.7 | 79.6 | 4148 | 242 | 0 | 5.0% | 1 |
| 67 | 3 | 63.5 | 98.8 | 137.4 | 80.7 | 4204 | 245 | 0 | 5.0% | 1 |
| 68 | 3 | 64.3 | 100.1 | 139.1 | 81.8 | 4260 | 249 | 0 | 5.0% | 1 |
| 69 | 3 | 65.1 | 101.4 | 140.8 | 82.8 | 4316 | 252 | 0 | 5.0% | 1 |
| 70 | 3 | 66.0 | 102.7 | 142.5 | 83.9 | 4372 | 255 | 0 | 5.0% | 1 |
| 71 | 3 | 66.8 | 103.9 | 144.2 | 84.9 | 4429 | 259 | 0 | 5.0% | 1 |
| 72 | 3 | 67.6 | 105.2 | 145.9 | 86.0 | 4485 | 262 | 0 | 5.0% | 1 |
| 73 | 3 | 68.5 | 106.5 | 147.6 | 87.1 | 4541 | 265 | 0 | 5.0% | 1 |
| 74 | 3 | 69.3 | 107.8 | 149.3 | 88.1 | 4597 | 268 | 0 | 5.0% | 1 |
| 75 | 3 | 70.1 | 109.0 | 151.0 | 89.2 | 4653 | 272 | 0 | 5.0% | 1 |
| 76 | 3 | 71.0 | 110.3 | 152.8 | 90.3 | 4709 | 275 | 0 | 5.0% | 1 |
| 77 | 3 | 71.8 | 111.6 | 154.5 | 91.3 | 4765 | 278 | 0 | 5.0% | 1 |
| 78 | 3 | 72.6 | 112.9 | 156.2 | 92.4 | 4821 | 281 | 0 | 5.0% | 1 |
| 79 | 3 | 73.5 | 114.1 | 157.9 | 93.4 | 4878 | 285 | 0 | 5.0% | 1 |
| 80 | 3 | 74.3 | 115.4 | 159.6 | 94.5 | 4934 | 288 | 0 | 5.0% | 1 |
| 81 | 4 | 75.2 | 116.7 | 161.3 | 95.6 | 4990 | 291 | 0 | 5.0% | 1 |
| 82 | 4 | 76.0 | 118.0 | 163.0 | 96.6 | 5046 | 294 | 0 | 5.0% | 1 |
| 83 | 4 | 76.8 | 119.2 | 164.7 | 97.7 | 5102 | 298 | 0 | 5.0% | 1 |
| 84 | 4 | 77.7 | 120.5 | 166.4 | 98.8 | 5158 | 301 | 0 | 5.0% | 1 |
| 85 | 4 | 78.5 | 121.8 | 168.1 | 99.8 | 5214 | 304 | 0 | 5.0% | 1 |
| 86 | 4 | 79.3 | 123.1 | 169.8 | 100.9 | 5270 | 307 | 0 | 5.0% | 1 |
| 87 | 4 | 80.2 | 124.3 | 171.6 | 101.9 | 5327 | 311 | 0 | 5.0% | 1 |
| 88 | 4 | 81.0 | 125.6 | 173.3 | 103.0 | 5383 | 314 | 0 | 5.0% | 1 |
| 89 | 4 | 81.8 | 126.9 | 175.0 | 104.1 | 5439 | 317 | 0 | 5.0% | 1 |
| 90 | 4 | 82.7 | 128.2 | 176.7 | 105.1 | 5495 | 321 | 0 | 5.0% | 1 |
ทะลุขีดจำกัด
การเลื่อนขั้น I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 40
โปรโตดิสก์ ×8 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีชมพู ×3 เห็ดตับเต่าสีชมพู ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การจัดเตรียมอุปกรณ์ I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีน้ำเงินได้
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 60
โปรโตดิสก์ ×25 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีแดง ×5 เห็ดตับเต่าสีแดง ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีม่วงได้
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 80
โปรโตเซ็ต ×24 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีทับทิม ×5 เห็ดตับเต่าสีทับทิม ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีทองได้
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น IV เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 90
โปรโตเซ็ต ×36 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
ตาข่ายคัดกรองแทคยอน ×20 ตาข่ายคัดกรองแทคยอน ★★★★★ วัสดุหายากสำหรับการเลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์ การจูนอาวุธ และความชำนาญทักษะของโอเปอเรเตอร์ ภาพรวม › 
เห็ดเลือด ×8 เห็ดเลือด ★★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×100,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง ไฟล์ Operator
ข้อมูลพื้นฐาน
โค้ดเนม: อีวอน
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: Endfield อินดัสทรีส์
วันเกิด: 9 พฤษภาคม
เผ่าพันธุ์: วูวีร์
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแรงทางสรีรวิทยา: มาตรฐาน
ทักษะการต่อสู้: ธรรมดา
ปฏิภาณไหวเชิงยุทธวิธี: การผสานเวทออริจิเนียม
ระดับมาตรฐาน: ยอดเยี่ยม
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: Endfield อินดัสทรีส์
วันเกิด: 9 พฤษภาคม
เผ่าพันธุ์: วูวีร์
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแรงทางสรีรวิทยา: มาตรฐาน
ทักษะการต่อสู้: ธรรมดา
ปฏิภาณไหวเชิงยุทธวิธี: การผสานเวทออริจิเนียม
ระดับมาตรฐาน: ยอดเยี่ยม
ข้อมูลสรุปจากฝ่ายทรัพยากรบุคคล
โครว์แห่ง UWST แนะนำโอเปอเรเตอร์อีวอนให้กับอังเดร เธอเข้าร่วมแผนกเทคนิคผู้เชี่ยวชาญพิเศษของ Endfield อินดัสทรีส์ผ่านช่องทาง "การสรรหาผู้มีพรสวรรค์เฉพาะทาง" ตอนนี้อีวอนเป็นผู้นำในโครงการวิจัยหลายโครงการเกี่ยวกับพลังงานเอเทอร์ ไบลท์ และเครื่องสงบจิตทรานส์-เอเทอร์-ออโตมาตาที่เชื่อมโยงกับสองสิ่งข้างต้นนี้ ด้วยความสามารถในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่โดดเด่น เธอจึงได้รับเงินสนับสนุนพิเศษและทรัพยากรเพื่อสนับสนุนการวิจัยอิสระของเธอ
ระหว่างการตรวจสอบประวัติ มีหลายคนอธิบายตัวตนของอีวอนว่าเป็นวิศวกรที่มีคาแรคเตอร์ชัดเจนในด้าน "ความหัวขบถ" แต่ฉันขอคัดค้านผลการประเมินดังกล่าวอย่างหัวชนฝา ไม่ใช่เพราะสติกเกอร์เลเซอร์ที่เธอติดไว้บนแชสซีของฉัน
ในความเห็นของฉัน ปัญหาหลักๆ คือการที่คนส่วนใหญ่ไม่อาจไล่ตามลำดับความคิดที่รวดเร็วในหัวของเธอได้ทัน ผลลัพธ์ที่ปรากฏกลับกลายเป็นว่าเธอมีปัญหาด้านการทำงานเป็นทีม นอกจากนี้ เธอยังมั่นใจในสไตล์ส่วนตัวของเธอ ที่เธอเนรมิตรขึ้นมาหลังการวิจัยทางวิทยาศาสตร์มานานนับปี... เธอไม่ได้ตั้งใจละเมิดกฎอย่างแน่นอน แต่มันเป็นเหมือนปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณเมื่อมีใครหรือสิ่งใดพยายามขัดขวางวิธีคิดหรือการแสดงออกของเธอ
บุคลิกภาพที่พิเศษเช่นนี้ทำให้เธอทนทานต่ออิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ทำให้หลายๆ ครั้งผู้คนล้วนมองอีวอนว่ามีความหัวขบถอยู่ในตัว อย่างไรก็ตาม เครื่องแต่งกายสีสันสดใส ลวดลายกราฟฟิตีที่ไม่มีกฎเกณ์มากำหนด และการออกแบบแชสซีส์ที่ซับซ้อนแต่ใช้งานได้จริง เป็นวิธีการแสดงออกถึงตัวตนที่เธอเป็นมาตลอด ในโลกที่เต็มไปด้วยกฎและขอบเขต ผู้ที่ยึดมั่นในความเป็นตัวเองอาจจะดูแปลกแยกไปบ้าง โชคดีที่ Endfield อินดัสทรีส์ไม่ใช่สถานที่ที่ถูกควบคุมโดยกฎระเบียบที่เข้มงวดและไร้ซึ่งความยืดหยุ่น วิสัยทัศน์ของเราคือการเปลี่ยนแปลงโลก แทนที่จะรักษาการดำรงอยู่ของปัจจุบันโดยยึดมั่นในกฎระเบียบ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อบุคลากรของเราบอกว่าอีวอนเป็นคน "หัวขบถ" พวกเขาต่างเอ่ยออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
ระหว่างการตรวจสอบประวัติ มีหลายคนอธิบายตัวตนของอีวอนว่าเป็นวิศวกรที่มีคาแรคเตอร์ชัดเจนในด้าน "ความหัวขบถ" แต่ฉันขอคัดค้านผลการประเมินดังกล่าวอย่างหัวชนฝา ไม่ใช่เพราะสติกเกอร์เลเซอร์ที่เธอติดไว้บนแชสซีของฉัน
ในความเห็นของฉัน ปัญหาหลักๆ คือการที่คนส่วนใหญ่ไม่อาจไล่ตามลำดับความคิดที่รวดเร็วในหัวของเธอได้ทัน ผลลัพธ์ที่ปรากฏกลับกลายเป็นว่าเธอมีปัญหาด้านการทำงานเป็นทีม นอกจากนี้ เธอยังมั่นใจในสไตล์ส่วนตัวของเธอ ที่เธอเนรมิตรขึ้นมาหลังการวิจัยทางวิทยาศาสตร์มานานนับปี... เธอไม่ได้ตั้งใจละเมิดกฎอย่างแน่นอน แต่มันเป็นเหมือนปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณเมื่อมีใครหรือสิ่งใดพยายามขัดขวางวิธีคิดหรือการแสดงออกของเธอ
บุคลิกภาพที่พิเศษเช่นนี้ทำให้เธอทนทานต่ออิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ทำให้หลายๆ ครั้งผู้คนล้วนมองอีวอนว่ามีความหัวขบถอยู่ในตัว อย่างไรก็ตาม เครื่องแต่งกายสีสันสดใส ลวดลายกราฟฟิตีที่ไม่มีกฎเกณ์มากำหนด และการออกแบบแชสซีส์ที่ซับซ้อนแต่ใช้งานได้จริง เป็นวิธีการแสดงออกถึงตัวตนที่เธอเป็นมาตลอด ในโลกที่เต็มไปด้วยกฎและขอบเขต ผู้ที่ยึดมั่นในความเป็นตัวเองอาจจะดูแปลกแยกไปบ้าง โชคดีที่ Endfield อินดัสทรีส์ไม่ใช่สถานที่ที่ถูกควบคุมโดยกฎระเบียบที่เข้มงวดและไร้ซึ่งความยืดหยุ่น วิสัยทัศน์ของเราคือการเปลี่ยนแปลงโลก แทนที่จะรักษาการดำรงอยู่ของปัจจุบันโดยยึดมั่นในกฎระเบียบ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อบุคลากรของเราบอกว่าอีวอนเป็นคน "หัวขบถ" พวกเขาต่างเอ่ยออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
ไฟล์ 1
เอกสาร: รายการสิ่งของที่สูญหาย
กระเป๋าเลเซอร์เยลลี่พิมพ์ลายกราฟฟิติรูปยิ้มอย่างเป็นมิตร ช่องด้านในกระเป๋าบรรจุเม็ดหอม
ขวดน้ำยาทาเล็บที่ตัวเม็ดสีไวต่อสภาพแวดล้อมทำให้สามารถเปลี่ยนสีตามความเข้มข้นของพลังงานเอเทอร์ในบรรยากาศได้
ของเล่นเด็กทำจากน็อต สลักเกลียว ฟันเฟือง แกนหมุน และชิ้นส่วนอุปกรณ์อื่นๆ ตัวของเล่นลักษณะคล้ายโครงสร้างหกเหลี่ยมที่ดูคุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ ประดับประดาด้วยสีสันแสนสดใส
ชุดการ์ดเลเซอร์ที่ระลึก เจ้าสิ่งนี้ดูเหมือนเป็นรางวัลพิเศษสำหรับผู้ชนะจากการป้องกันป้อมปราการทาลอส-II ครั้งที่ 1 ด้านหลังของการ์ดมีภาพเหมือนของวูวีร์ปรากฏอยู่
เครื่องวัดพลังงานเอเทอร์ขนาดเล็ก อุปกรณ์ชิ้นนี้มาในรูปแบบของสร้อยคอ ตัวเครื่องวัดติดตั้งอัลกอริธึมที่ยังไม่ได้เปิดตัว ซึ่งทำให้วัดพลังงานได้ไวกว่าเครื่องทั่วไปที่วางขายตามท้องตลาด
ครีมพัฟที่เหลือครึ่งกล่อง (รสดอกบัควีทเผ็ดจัดจ้าน) ขนมที่ขายดีที่สุดในท้องตลาดเพราะรสชาติที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ (หมายเหตุ: พบเห็นครีมพัฟแบบเดียวกันอีกครึ่งกล่องอยู่บนโต๊ะของหัวหน้างานเพอริกา)
ชุดไขควงกู้ดเอ็นจิเนียร์ รุ่นพิเศษสีชมพูเชอร์รี่ ผู้ใช้ได้ดูแลรักษาเป็นอย่างดีไม่มีสนิม
นิตยสารรายเดือน MARTHE ฉบับล่าสุดเพิ่งวางจำหน่ายวันนี้ นิตยสารแฟชั่นฉบับนี้นำเสนอเครื่องแต่งกายที่ทันสมัยและเป็นที่นิยมในทาลอส-II (ประมาณสองสัปดาห์ก่อน ฉันว่าฉันเห็นอีวอนสวมชุดแบบเดียวกับที่นางแบบบนหน้าปกนิตยสารฉบับนั้นสวมใส่... ถ้าเธอแต่งตัวนำเทรนด์ขนาดนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเธอคือดีไซเนอร์เงานในตำนาน?)
ข้อความ: อีวอน ฉันรู้ดีว่าการทดสอบต้นแบบนั้นสำคัญ แต่ช่วยมารับของที่คุณทำหายด้วยเถอะ
กระเป๋าเลเซอร์เยลลี่พิมพ์ลายกราฟฟิติรูปยิ้มอย่างเป็นมิตร ช่องด้านในกระเป๋าบรรจุเม็ดหอม
ขวดน้ำยาทาเล็บที่ตัวเม็ดสีไวต่อสภาพแวดล้อมทำให้สามารถเปลี่ยนสีตามความเข้มข้นของพลังงานเอเทอร์ในบรรยากาศได้
ของเล่นเด็กทำจากน็อต สลักเกลียว ฟันเฟือง แกนหมุน และชิ้นส่วนอุปกรณ์อื่นๆ ตัวของเล่นลักษณะคล้ายโครงสร้างหกเหลี่ยมที่ดูคุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ ประดับประดาด้วยสีสันแสนสดใส
ชุดการ์ดเลเซอร์ที่ระลึก เจ้าสิ่งนี้ดูเหมือนเป็นรางวัลพิเศษสำหรับผู้ชนะจากการป้องกันป้อมปราการทาลอส-II ครั้งที่ 1 ด้านหลังของการ์ดมีภาพเหมือนของวูวีร์ปรากฏอยู่
เครื่องวัดพลังงานเอเทอร์ขนาดเล็ก อุปกรณ์ชิ้นนี้มาในรูปแบบของสร้อยคอ ตัวเครื่องวัดติดตั้งอัลกอริธึมที่ยังไม่ได้เปิดตัว ซึ่งทำให้วัดพลังงานได้ไวกว่าเครื่องทั่วไปที่วางขายตามท้องตลาด
ครีมพัฟที่เหลือครึ่งกล่อง (รสดอกบัควีทเผ็ดจัดจ้าน) ขนมที่ขายดีที่สุดในท้องตลาดเพราะรสชาติที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ (หมายเหตุ: พบเห็นครีมพัฟแบบเดียวกันอีกครึ่งกล่องอยู่บนโต๊ะของหัวหน้างานเพอริกา)
ชุดไขควงกู้ดเอ็นจิเนียร์ รุ่นพิเศษสีชมพูเชอร์รี่ ผู้ใช้ได้ดูแลรักษาเป็นอย่างดีไม่มีสนิม
นิตยสารรายเดือน MARTHE ฉบับล่าสุดเพิ่งวางจำหน่ายวันนี้ นิตยสารแฟชั่นฉบับนี้นำเสนอเครื่องแต่งกายที่ทันสมัยและเป็นที่นิยมในทาลอส-II (ประมาณสองสัปดาห์ก่อน ฉันว่าฉันเห็นอีวอนสวมชุดแบบเดียวกับที่นางแบบบนหน้าปกนิตยสารฉบับนั้นสวมใส่... ถ้าเธอแต่งตัวนำเทรนด์ขนาดนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเธอคือดีไซเนอร์เงานในตำนาน?)
ข้อความ: อีวอน ฉันรู้ดีว่าการทดสอบต้นแบบนั้นสำคัญ แต่ช่วยมารับของที่คุณทำหายด้วยเถอะ
ไฟล์ 2
เอกสาร: การสืบสวนเหตุการณ์เพลิงไหม้
สรุปคดี: เมื่อคืน เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นที่ห้องสมุดชั้นสองของที่พักอาศัยซึ่งตั้งอยู่บนชายแดนระหว่างชานเมืองและเขตกลางเมือง เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่และเสื้อผ้าสไตล์ย้อนยุคได้รับความเสียหายจากเหตุเพลิงไหม้ ไฟถูกควบคุมไม่ให้ลุกลามออกนอกเขตบ้านพักอาศัย ไม่มีรายงานผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต คอลเล็กชันหนังสือของห้องสมุดก็ไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย
1. การตรวจสอบพื้นที่
หน้าต่างห้องสมุดถูกล็อกจากด้านใน แต่กลอนกลับไม่ได้รับความเสียหาย ทั้งนี้สามารถเก็บร่องรอยลายนิ้วมือได้สองชุด พบรอยเท้าของคนสวนในบริเวณสวนที่ทำหน้าที่ตัดแต่งต้นไม้เป็นประจำ เพลิงเริ่มลุกไหม้จากตู้ไม้แกะสลัก
2. การสืบสวนจากบันทึกการเฝ้าระวัง
พบว่าเวลาประมาณ 20 นาฬิกา เจ้าของบ้านและบุตรสาวสนทนากันอย่างยาวนานในห้องนั่งเล่น ประมาณ 21 นาฬิกา ทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังห้องสมุด
3. คำให้การของพยาน
เจ้าของบ้าน: "ขออภัยที่ทำให้คุณต้องลำบากเดินทางมา... แต่สถานการณ์อยู่ภายใต้การควบคุมแล้ว คนทั่วไปก็ต้องเผาห้องสมุดทุกๆ สองสามศตวรรษอยู่แล้ว"
คู่สมรสของเจ้าของบ้าน: "สามีของฉันได้จัดเตรียมห้องนั้นไว้ก่อนที่ลูกสาวของเราจะเกิด เขาต้องการให้เธอสืบทอดวัฒนธรรม วรรณกรรม และศิลปะดั้งเดิม รวมทั้งหว่านเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไว้ในดินแดนใหม่ ฉันหวังว่าเธอจะสามารถเริ่มกลุ่มศึกษาการฟื้นฟูทางวัฒนธรรมได้... อุบัติเหตุครั้งนี้จึงเป็นเรื่องที่เศร้าเป็นอย่างยิ่ง"
บุตรสาวเจ้าของบ้าน: "เอิ่ม... เราควบคุมได้อย่างดีแล้ว และแทบไม่เจอความเสียหายใดๆ เลย! งั้นทำไมเราจึงถูกสอบสวนอยู่?"
พี่เลี้ยง: "ฉันไม่ได้ให้คำแนะนำที่มีความหมายต่อคุณหญิงน้อยอีกต่อไป เธอไม่สนใจบัลเลต์และการอบรมกิริยามารยาทอีกต่อไป เธอยินดีจะเล่นแต่เปียโนเท่านั้น พละกำลังของสัตว์บรรทุกภาระร้อยตัวก็ไม่อาจบีบบังคับให้เธอทำสิ่งที่เธอไม่พึงประสงค์ได้... แล้วตอนนี้เธอทำสิ่งใดอยู่? เธอกำลังสอนดิฉันประพันธ์ดนตรีนีโอ-ทาลอสเซียน ซึ่งก็น่าสนใจไม่หยอก แถมตอนนี้ฉันกำลังศึกษาการซ่อมแซมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จากเธอด้วยเช่นกัน "หากถามฉัน ฉันคงบอกได้ว่าเธอมีความถนัดเฉพาะด้านวิศวกรรม"
4. การจัดการหลังเกิดเหตุ
หลังตรวจสอบการค้นพบต่างๆ อย่างละเอียด เรายืนยันว่าเหตุการณ์นี้เป็นการวางเพลิงโดยมีการวางแผนไว้ และเจตนาของการก่อเหตุเป็นเหตุผลส่วนตัว เจ้าของบ้านที่รับผิดชอบถูกตำหนิและถูกปรับเงินแล้ว เหตุการณ์นี้ไม่จำเป็นต้องส่งต่อให้กับแผนกจัดการชุมชน
5. คำให้การเพิ่มเติมจากเจ้าของบ้าน
"ก็ได้ ฉันกล่าว ในเมื่อลูกเลือกเส้นทางของตัวเองแล้ว เราก็คงต้องเผาสิ่งของพวกนั้นไปเสีย'" เธอพินิจดวงหน้าของฉันอยู่สักพักหนึ่ง เมื่อเราทั้งคู่ตระหนักว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เธอก็เริ่มส่งเสียงเชียร์ทันที เธอพูดบางอย่างเกี่ยวกับการจัดการแสดงดอกไม้ไฟขนาดใหญ่และนำอุปกรณ์ที่เธอสร้างขึ้นมา... อาจจะเรียกว่าโดรนก็ได้ แต่อุปกรณ์เหล่านี้ของเธอสามารถพ่นไฟและน้ำแข็งได้"
"ฉันจะเฝ้าดูห้องสมุดมอดไหม้ไปพร้อมกับเธอ เปลวไฟสีส้มสดใสปะทุอยู่ด้านหลังช่องประตูอย่างงดงาม ฉันได้ยินเสียงชั้นวางของที่ทำจากไม้แตกปะทุดังกรอบแกรบ แตก และแยกออกจากกันขณะที่เปลวไฟลามเลียและเผาผลาญมันจนสิ้น
"ฉันรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง หนังสือในบ้านอาจไม่ใช่โบราณวัตถุ แต่ฉันใช้เงินจำนวนมากเพื่อสะสมหนังสือชุดนี้... ฉันทราบดีว่ามันคงมิอาจหลีกเลี่ยง นี่คือราคาที่ฉันต้องจ่ายสำหรับการบังคับเธอให้ทำอะไรที่ไม่ต้องการมานานหลายปี ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะแสดงจุดยืนของตนเอง"
"แต่อุปกรณ์บินทั้งสองชิ้นกลับบินออกมาพร้อมกับหนังสือ เธอหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่าเรามี "รสนิยม" ที่ต่างกัน และตั้งคำถามว่าจำเป็นต้องทำลายของพวกนี้ด้วยเหรอ เธอกล่าวต่อว่าความนิยมในวรรณกรรมนิวทาลอส-II เวฟของเธอมิได้หมายความว่าเธอไม่ชอบเรื่องราวจากอดีตที่ผ่านมา เธอยังกล่าวว่าเธอจดจำเรื่องราวเก่าเก็บเหล่านั้นทั้งหมดแล้ว"
"แล้วจะให้ฉันพูดอะไรได้อีก...?" ขออภัย ฉันยุ่งอยู่กับการระลึกถึงกลิ่นที่เกิดจากไฟ โอ้ เดี๋ยวก่อน ฉันจำได้แล้ว..."
"ฉันกล่าวกับเธอว่า 'เราอาจจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นห้องทำงานได้นะ' แล้วถ้าว่างก็สร้างโดรนให้พ่อด้วย เอาตัวที่จุดซิการ์ได้นะ'"
สรุปคดี: เมื่อคืน เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นที่ห้องสมุดชั้นสองของที่พักอาศัยซึ่งตั้งอยู่บนชายแดนระหว่างชานเมืองและเขตกลางเมือง เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่และเสื้อผ้าสไตล์ย้อนยุคได้รับความเสียหายจากเหตุเพลิงไหม้ ไฟถูกควบคุมไม่ให้ลุกลามออกนอกเขตบ้านพักอาศัย ไม่มีรายงานผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต คอลเล็กชันหนังสือของห้องสมุดก็ไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย
1. การตรวจสอบพื้นที่
หน้าต่างห้องสมุดถูกล็อกจากด้านใน แต่กลอนกลับไม่ได้รับความเสียหาย ทั้งนี้สามารถเก็บร่องรอยลายนิ้วมือได้สองชุด พบรอยเท้าของคนสวนในบริเวณสวนที่ทำหน้าที่ตัดแต่งต้นไม้เป็นประจำ เพลิงเริ่มลุกไหม้จากตู้ไม้แกะสลัก
2. การสืบสวนจากบันทึกการเฝ้าระวัง
พบว่าเวลาประมาณ 20 นาฬิกา เจ้าของบ้านและบุตรสาวสนทนากันอย่างยาวนานในห้องนั่งเล่น ประมาณ 21 นาฬิกา ทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังห้องสมุด
3. คำให้การของพยาน
เจ้าของบ้าน: "ขออภัยที่ทำให้คุณต้องลำบากเดินทางมา... แต่สถานการณ์อยู่ภายใต้การควบคุมแล้ว คนทั่วไปก็ต้องเผาห้องสมุดทุกๆ สองสามศตวรรษอยู่แล้ว"
คู่สมรสของเจ้าของบ้าน: "สามีของฉันได้จัดเตรียมห้องนั้นไว้ก่อนที่ลูกสาวของเราจะเกิด เขาต้องการให้เธอสืบทอดวัฒนธรรม วรรณกรรม และศิลปะดั้งเดิม รวมทั้งหว่านเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไว้ในดินแดนใหม่ ฉันหวังว่าเธอจะสามารถเริ่มกลุ่มศึกษาการฟื้นฟูทางวัฒนธรรมได้... อุบัติเหตุครั้งนี้จึงเป็นเรื่องที่เศร้าเป็นอย่างยิ่ง"
บุตรสาวเจ้าของบ้าน: "เอิ่ม... เราควบคุมได้อย่างดีแล้ว และแทบไม่เจอความเสียหายใดๆ เลย! งั้นทำไมเราจึงถูกสอบสวนอยู่?"
พี่เลี้ยง: "ฉันไม่ได้ให้คำแนะนำที่มีความหมายต่อคุณหญิงน้อยอีกต่อไป เธอไม่สนใจบัลเลต์และการอบรมกิริยามารยาทอีกต่อไป เธอยินดีจะเล่นแต่เปียโนเท่านั้น พละกำลังของสัตว์บรรทุกภาระร้อยตัวก็ไม่อาจบีบบังคับให้เธอทำสิ่งที่เธอไม่พึงประสงค์ได้... แล้วตอนนี้เธอทำสิ่งใดอยู่? เธอกำลังสอนดิฉันประพันธ์ดนตรีนีโอ-ทาลอสเซียน ซึ่งก็น่าสนใจไม่หยอก แถมตอนนี้ฉันกำลังศึกษาการซ่อมแซมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จากเธอด้วยเช่นกัน "หากถามฉัน ฉันคงบอกได้ว่าเธอมีความถนัดเฉพาะด้านวิศวกรรม"
4. การจัดการหลังเกิดเหตุ
หลังตรวจสอบการค้นพบต่างๆ อย่างละเอียด เรายืนยันว่าเหตุการณ์นี้เป็นการวางเพลิงโดยมีการวางแผนไว้ และเจตนาของการก่อเหตุเป็นเหตุผลส่วนตัว เจ้าของบ้านที่รับผิดชอบถูกตำหนิและถูกปรับเงินแล้ว เหตุการณ์นี้ไม่จำเป็นต้องส่งต่อให้กับแผนกจัดการชุมชน
5. คำให้การเพิ่มเติมจากเจ้าของบ้าน
"ก็ได้ ฉันกล่าว ในเมื่อลูกเลือกเส้นทางของตัวเองแล้ว เราก็คงต้องเผาสิ่งของพวกนั้นไปเสีย'" เธอพินิจดวงหน้าของฉันอยู่สักพักหนึ่ง เมื่อเราทั้งคู่ตระหนักว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เธอก็เริ่มส่งเสียงเชียร์ทันที เธอพูดบางอย่างเกี่ยวกับการจัดการแสดงดอกไม้ไฟขนาดใหญ่และนำอุปกรณ์ที่เธอสร้างขึ้นมา... อาจจะเรียกว่าโดรนก็ได้ แต่อุปกรณ์เหล่านี้ของเธอสามารถพ่นไฟและน้ำแข็งได้"
"ฉันจะเฝ้าดูห้องสมุดมอดไหม้ไปพร้อมกับเธอ เปลวไฟสีส้มสดใสปะทุอยู่ด้านหลังช่องประตูอย่างงดงาม ฉันได้ยินเสียงชั้นวางของที่ทำจากไม้แตกปะทุดังกรอบแกรบ แตก และแยกออกจากกันขณะที่เปลวไฟลามเลียและเผาผลาญมันจนสิ้น
"ฉันรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง หนังสือในบ้านอาจไม่ใช่โบราณวัตถุ แต่ฉันใช้เงินจำนวนมากเพื่อสะสมหนังสือชุดนี้... ฉันทราบดีว่ามันคงมิอาจหลีกเลี่ยง นี่คือราคาที่ฉันต้องจ่ายสำหรับการบังคับเธอให้ทำอะไรที่ไม่ต้องการมานานหลายปี ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะแสดงจุดยืนของตนเอง"
"แต่อุปกรณ์บินทั้งสองชิ้นกลับบินออกมาพร้อมกับหนังสือ เธอหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่าเรามี "รสนิยม" ที่ต่างกัน และตั้งคำถามว่าจำเป็นต้องทำลายของพวกนี้ด้วยเหรอ เธอกล่าวต่อว่าความนิยมในวรรณกรรมนิวทาลอส-II เวฟของเธอมิได้หมายความว่าเธอไม่ชอบเรื่องราวจากอดีตที่ผ่านมา เธอยังกล่าวว่าเธอจดจำเรื่องราวเก่าเก็บเหล่านั้นทั้งหมดแล้ว"
"แล้วจะให้ฉันพูดอะไรได้อีก...?" ขออภัย ฉันยุ่งอยู่กับการระลึกถึงกลิ่นที่เกิดจากไฟ โอ้ เดี๋ยวก่อน ฉันจำได้แล้ว..."
"ฉันกล่าวกับเธอว่า 'เราอาจจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นห้องทำงานได้นะ' แล้วถ้าว่างก็สร้างโดรนให้พ่อด้วย เอาตัวที่จุดซิการ์ได้นะ'"
ไฟล์ 3
"กลุ่มพ่อค้าอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงที่สี่ที่วิศวกรน้อยไปเยือน พวกเขากำหนดหมายเลขให้กับดาวแต่ละดวง และล็อกหมายเลขเหล่านั้นไว้ในตู้นิรภัย..."
"มีนักวิชาการหลายคนอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงที่หกที่วิศวกรน้อยไปเยือน... วิศวกรน้อยเห็นแว่นตาหนาเตอะของพวกเขา จึงวิ่งหนีไปทันที"
"วิศวกรน้อยกล่าวอำลาเฟรานมุตผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการ เขาตะโกนก้องไปในหุบเขาว่า 'มาเป็นเพื่อนกันเถอะ! ฉันเหงาอะ!' แต่ภูเขาตอบกลับมาด้วยเสียงสะท้อนซ้ำไป ซ้ำมา..."
"สุดท้าย เจ้าวิศวกรน้อยก็ล้มลงบนผืนทราย... และอืม ใช่แล้ว! เขาลุกขึ้นยืนและปัดทรายออกจากตัวด้วยความรวดเร็ว เขาโบกมือให้เพื่อนๆ งอกปีกระยิบระยับคู่หนึ่งออกมา และบินไปสู่ดวงดาว!"
"เรื่องราวเรื่องนี้อาจจะแต่งโดยปลายปากกาของนักเขียนจากกา... ซึ่งเคยเป็นบ้านของฉัน เรื่องราวของชาวเทอร์รานั้นช่างน่าสนใจ ตราบใดที่ไม่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์! เอาล่ะเด็กๆ วันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ สำหรับครั้งต่อไป เราจะ —"
"คุณอีวอน..."
"โอ้ววว คุณดูเศร้าๆ นะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"
"เรื่องวิศวกรน้อยมันเศร้ามากเลย... ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่เคยเป็นบ้านของเขา! แถมเขายังไม่มีเพื่อนด้วย เขาคงจะเหงา..."
"แล้วทำไมเขาถึงบิน? ก็เพราะว่า ... เพราะว่าเขาถูกแองเกลอยกินเข้าไปใช่ไหม?! พวกผู้ใหญ่ชอบโกหกฉันเรื่องนี้อยู่ตลอด..."
อีวอนกะพริบตาอยู่หลายครั้ง จากนั้นจึงหยิบของเล่นที่ประดิษฐ์จากชิ้นอุปกรณ์ต่างๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ เจ้าของชิ้นเล็กๆ นั้นดูคล้ายกับทาทา และส่องประกายในแสงแดดเหมือนกากเพชร
"วิศวกรน้อยอาจไม่มีเพื่อนคู่ใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเหงา! ดูนี่ซิ! นี่คือเพื่อนคนแรกที่เขาสร้างขึ้น เขายังสร้างเพื่อนร่วมทีมที่น่าสนใจคนอื่นๆ ด้วย คนหนึ่งทำไอศกรีมได้ ส่วนอีกคนสร้างดอกไม้ไฟ... ทุกคนเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์! จากนั้น —"
อีวอนก็มองตามแสงไฟและเงยหน้าขึ้น เมฆค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านพื้นผิวสีน้ำเงินครามเป็นเนื้อเดียวกัน เธอจินตนาการถึงตี้เจียงที่ล่องลอยไปตามวงโคจรสูงเสียดฟ้าโดยปราศจากความทุกข์ร้อนใดๆ ทั้งสิ้น จากนั้นอีวอนก็ลดสายตาลงและมองไปยังเด็กๆ ในหุบเขา IV ใบหน้าของพวกเขาดูมีหวังอยากฟังเรื่องราวต่อไป ภาพเงาของยาน ปีกอันแวววาวของวิศวกรน้อย แสงดาวจากระฆังมูลค่าครึ่งพันล้าน โลกที่งดงามและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไหลลื่นผ่านดวงตาของเธอไป
อีวอนรู้สึกเป็นอิสระ จังหวะของการเล่าเรื่องของเธอดูผ่อนคลายและรวดเร็วยิ่งขึ้น
"และในตอนจบ มันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณคิด! วิศวกรน้อยจากไปเพราะเขาได้สร้างมิตรภาพใหม่ๆ ได้รับคำเชิญจากดวงดาวที่สว่างที่สุด และมีบ้านหลังใหม่! งั้นตอนนี้เช็ดน้ำตาให้แห้ง แล้วฉันจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับ Endministrator ให้ฟังอีกซักเรื่องแล้วกัน! ได้สิ... เธออยากฟังเรื่องไหนล่ะ? เรื่องที่ Endministrator ทลายดวงอาทิตย์ หรือเรื่องที่ Endministrator แปรรูปผลึกออริจิเนียมหนึ่งชิ้นให้กลายเป็นทหารหนึ่งล้านคุณ?"
"ทลายดวงอาทิตย์ ... และทหารล้านคนอย่างนั้นหรือ?! Endministrator สุดยอดเลย! แล้วทุกเรื่องคือเรื่องจริงใช่ไหม?"
"ฮึ่มม จริงทุกเรื่องไหมน่ะเหรอ...? ไว้ฉันจะไปถามฮีโร่ในเรื่องนี้ทีหลังแล้วกัน!"
"มีนักวิชาการหลายคนอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงที่หกที่วิศวกรน้อยไปเยือน... วิศวกรน้อยเห็นแว่นตาหนาเตอะของพวกเขา จึงวิ่งหนีไปทันที"
"วิศวกรน้อยกล่าวอำลาเฟรานมุตผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการ เขาตะโกนก้องไปในหุบเขาว่า 'มาเป็นเพื่อนกันเถอะ! ฉันเหงาอะ!' แต่ภูเขาตอบกลับมาด้วยเสียงสะท้อนซ้ำไป ซ้ำมา..."
"สุดท้าย เจ้าวิศวกรน้อยก็ล้มลงบนผืนทราย... และอืม ใช่แล้ว! เขาลุกขึ้นยืนและปัดทรายออกจากตัวด้วยความรวดเร็ว เขาโบกมือให้เพื่อนๆ งอกปีกระยิบระยับคู่หนึ่งออกมา และบินไปสู่ดวงดาว!"
"เรื่องราวเรื่องนี้อาจจะแต่งโดยปลายปากกาของนักเขียนจากกา... ซึ่งเคยเป็นบ้านของฉัน เรื่องราวของชาวเทอร์รานั้นช่างน่าสนใจ ตราบใดที่ไม่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์! เอาล่ะเด็กๆ วันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ สำหรับครั้งต่อไป เราจะ —"
"คุณอีวอน..."
"โอ้ววว คุณดูเศร้าๆ นะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"
"เรื่องวิศวกรน้อยมันเศร้ามากเลย... ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่เคยเป็นบ้านของเขา! แถมเขายังไม่มีเพื่อนด้วย เขาคงจะเหงา..."
"แล้วทำไมเขาถึงบิน? ก็เพราะว่า ... เพราะว่าเขาถูกแองเกลอยกินเข้าไปใช่ไหม?! พวกผู้ใหญ่ชอบโกหกฉันเรื่องนี้อยู่ตลอด..."
อีวอนกะพริบตาอยู่หลายครั้ง จากนั้นจึงหยิบของเล่นที่ประดิษฐ์จากชิ้นอุปกรณ์ต่างๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ เจ้าของชิ้นเล็กๆ นั้นดูคล้ายกับทาทา และส่องประกายในแสงแดดเหมือนกากเพชร
"วิศวกรน้อยอาจไม่มีเพื่อนคู่ใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเหงา! ดูนี่ซิ! นี่คือเพื่อนคนแรกที่เขาสร้างขึ้น เขายังสร้างเพื่อนร่วมทีมที่น่าสนใจคนอื่นๆ ด้วย คนหนึ่งทำไอศกรีมได้ ส่วนอีกคนสร้างดอกไม้ไฟ... ทุกคนเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์! จากนั้น —"
อีวอนก็มองตามแสงไฟและเงยหน้าขึ้น เมฆค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านพื้นผิวสีน้ำเงินครามเป็นเนื้อเดียวกัน เธอจินตนาการถึงตี้เจียงที่ล่องลอยไปตามวงโคจรสูงเสียดฟ้าโดยปราศจากความทุกข์ร้อนใดๆ ทั้งสิ้น จากนั้นอีวอนก็ลดสายตาลงและมองไปยังเด็กๆ ในหุบเขา IV ใบหน้าของพวกเขาดูมีหวังอยากฟังเรื่องราวต่อไป ภาพเงาของยาน ปีกอันแวววาวของวิศวกรน้อย แสงดาวจากระฆังมูลค่าครึ่งพันล้าน โลกที่งดงามและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไหลลื่นผ่านดวงตาของเธอไป
อีวอนรู้สึกเป็นอิสระ จังหวะของการเล่าเรื่องของเธอดูผ่อนคลายและรวดเร็วยิ่งขึ้น
"และในตอนจบ มันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณคิด! วิศวกรน้อยจากไปเพราะเขาได้สร้างมิตรภาพใหม่ๆ ได้รับคำเชิญจากดวงดาวที่สว่างที่สุด และมีบ้านหลังใหม่! งั้นตอนนี้เช็ดน้ำตาให้แห้ง แล้วฉันจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับ Endministrator ให้ฟังอีกซักเรื่องแล้วกัน! ได้สิ... เธออยากฟังเรื่องไหนล่ะ? เรื่องที่ Endministrator ทลายดวงอาทิตย์ หรือเรื่องที่ Endministrator แปรรูปผลึกออริจิเนียมหนึ่งชิ้นให้กลายเป็นทหารหนึ่งล้านคุณ?"
"ทลายดวงอาทิตย์ ... และทหารล้านคนอย่างนั้นหรือ?! Endministrator สุดยอดเลย! แล้วทุกเรื่องคือเรื่องจริงใช่ไหม?"
"ฮึ่มม จริงทุกเรื่องไหมน่ะเหรอ...? ไว้ฉันจะไปถามฮีโร่ในเรื่องนี้ทีหลังแล้วกัน!"
ไฟล์ 4
เอกสาร: บันทึกการทำงานของอีวอน
วันที่ 3 หลังจากเริ่มทำงานในส่วนข้อมูลเฉพาะของรอยแยกเอเทอร์ ฉันไม่เห็นอะไรข้างในนั่นเลย โมดูลตรวจสอบทั้งหมดดับไปซะดื้อๆ IR, EM และการตอบสนองของเรโซแนนซ์ ก็ไม่มีการตอบสนองเลย ไม่มีสัญญาณใดๆ อะไรโผล่ขึ้นมาเลย ให้ตายเถอะ
ฉันได้พยายาม "ตีความ" การเปลี่ยนแปลงของพื้นที่เฉพาะนั้นด้วยเครื่องแปลสัญญาณอัจฉริยะ! แต่ฉันกลับได้แต่ข้อผิดพลาดเต็มไปหมด พร้อมกับข้อความบรรทัดเดียวที่ระบุว่า: "ไม่สามารถตีความข้อมูลได้"
ไม่ใช่แค่เราไม่สามารถติดตามสิ่งต่างๆ ได้ แต่พลังงานเอเทอร์อยู่ต่อหน้าเราแท้ๆ เรากลับไม่อาจมองเห็นมัน สิ่งเดียวที่ฉันมั่นใจคือสิ่งนี้: มันมีตัวตน แต่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าใด
ฉันล่ะเกลียดนัก สิ่งที่ฉันมองไม่เห็น!
............
บางทีฉันอาจต้องลองเปลี่ยนวิธี จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันส่งข้อมูลเข้าไปอย่างต่อเนื่อง? แทนที่จะรอการตอบสนองจากพอร์ตขาออกอยู่อย่างงี้ เราควรเป็นฝ่ายริเริ่มและมีปฏิสัมพันธ์กับพวกมันแทน
ฉันทดลองใช้ชุดสัญญาณสามชุดที่มีความถี่ต่างกัน: (1) โปรโตคอลการทักทายตามมาตรฐาน; (2) ชุดคำทักทายที่ฉันร่างขึ้นในรูปแบบสัญญาณพัลส์; (3) ชุดเสียงรบกวนแบบคงที่ (โน้ตตัวแรกจากการเคลื่อนไหว: การกำเนิดของจักรวาล เอเทอร์ไซด์อาจจะชื่นชอบก็เป็นได้)
ผลลัพธ์นั้นเป็นไปตามคาด...ไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย ไม่เป็นไร จงมองในแง่ดีแล้วกัน บางทีอาจจะมีการตอบสนอง แต่การรับคลื่นวิทยุและการส่งสัญญาณตอบกลับอาจต้องใช้เวลาพอสมควร หากการสั่นสะเทือนครั้งเดียวใช้เวลากว่า 10 ล้านปี ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องให้ฟรอสต์-อี-ไบต์รอรับสายต่อไป
บางทีฉันอาจต้องลองใช้สัญญาณคลื่นแสงด้วยรหัสสีต่างๆ ดูบ้าง หากเจ้าสิ่งนั้นสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ บางทีมันอาจจะชื่นชอบอะไรที่เป็นประกายระยิบระยับเหมือนกับฉัน!
ที่สำคัญคือแสงเดินทางได้เร็วกว่าเสียง!
............
ฉันพลาดไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย นับครั้งไม่ถ้วน การปรับแต่งสัญญาณ การจำลองแบบโมเดล และการติดตามผลตอบรับ... ไม่มีอะไรที่ได้ผลเลย แม้แต่น้อย เสียงที่ฉันได้ยินราวกับว่าพลังงานเอเทอร์กำลังหัวเราะเยาะฉัน ฉันหวังอย่างยิ่งว่ามันกำลังหัวเราะเยาะอยู่จริงๆ เพราะนั่นหมายความว่าฉันจะสามารถปลดปล่อยฟรอสต์-อี-ไบต์ แล้วอัดความเย็นทะลุลำคอมันได้!
ฉันเชื่อมาตลอดว่าความมุ่งมั่นจะทำให้เราพบกับโอกาสในที่สุด แต่ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยว่าการสำรวจนี้อาจเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์และไร้ทางออก
เราไม่แม้แต่จะ "สังเกต" เจ้าสิ่งนี้ได้เลยด้วยซ้ำ เราจะ "ถอดรหัส" มันได้ยังไง?
แบบจำลองที่ฉันนำเสนอและอุปกรณ์ที่ฉันออกแบบไว้ดูเหมือนกลไกที่ไร้สาระเมื่อเปรียบเทียบกับไบลท์
...............
บางทีสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือการหมุนตัวอยู่บนเก้าอี้หมุน ก็เท่านั้น บางทีฉันอาจต้องรออีกสิบล้านปีเพื่อให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น
ฉันอาจต้องเปลี่ยนแปลงแนวทางการวิจัยซะใหม่ ถึงเวลาต้องสร้างกองยานอวกาศไร้พ่ายแล้วล่ะ ให้บทเพลงโบราณดังกึกก้องตอนที่ข้าสรรสร้างนคร... แห่งอนันต์บนฟากฟ้า! ดูเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม? ก็อาจจะ แต่มีสิ่งใดเล่าที่จะเป็นไปไม่ได้ยากกว่าการถอดรหัสพลังงานเอเทอร์?
ฉันเพ่งพินิจไปที่ภาพของรอยแยกเอเทอร์ตรงหน้า ฉันจ้องมองพวกมันอย่างยาวนานและตั้งใจ มันกลืนกินทั้งเสียงและแสงสว่าง แม้แต่ตัวฉันก็ติดกับภายในนั้น — มันบดขยี้ฉันและโอบล้อมฉันด้วยความมืดนิรันดร์ ไม่มีทางหนีสำหรับฉันอีกต่อไป
แล้วทำไมฉันถึงทำเรื่องทั้งหมดนี้? เพื่อปกป้องทาลอส-II...? เพื่อพิสูจน์ตัวเองเหรอ...? หรือเพราะว่าฉันโกรธพ่อกับแม่...? ไม่ ฉันคิดว่าทุกอย่างเริ่มต้นในวันนั้น ฉันอ่านเรื่องรอยแยกเอเทอร์จากในหนังสือ แล้วก็พบว่ามันช่างงดงาม ฉันเลยแอบเดินทางไปยังแถบปกป้องเพื่อสังเกตการณ์มัน อย่างเด็กสาวที่ไม่ประสีประสาคนหนึ่ง รอยแยกส่องแสงฮาโลสว่างไสว ความรู้สึกตอนที่มองมันเหมือนการจ้องมองตรงเข้าไปในดวงอาทิตย์ ความเจ็บปวดที่เสียดแทงแปรเปลี่ยนเป็นความพรั่นพรึงเกินจะอธิบาย แล้วมันก็...ละลายหายไป
มันคือความหวาดกลัวที่ทำให้ฉันร้องไห้และสั่นเทาด้วยความกลัวอยู่ใต้ผ้าห่มในคืนนั้น เช้าวันต่อมา ดวงตาของฉันบวมเป่งเหมือนลูกพีช — ฉันดูแย่มาก และฉันไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนั้นอีกแล้ว ก็คงตามนี้แหละ: ฉันจะต้องถอดรหัสมันให้ได้... ก็แค่นั้นเอง ง่ายๆ เลย
และฉันเชื่อมั่นว่าจะทำสำเร็จที่ Endfield
ดังนั้นจึงเป็นอีกครั้งที่ฉันกดปุ่ม [ส่ง] อย่างมั่นใจ ตูม หนักแน่น และเด็ดขาด ปราศจากความลังเล เป็นอันเสร็จสิ้น ความมืดมิดจะมลายสิ้น และฉันจะกลับคืนสู่แสงตะวัน
วันที่ 3 หลังจากเริ่มทำงานในส่วนข้อมูลเฉพาะของรอยแยกเอเทอร์ ฉันไม่เห็นอะไรข้างในนั่นเลย โมดูลตรวจสอบทั้งหมดดับไปซะดื้อๆ IR, EM และการตอบสนองของเรโซแนนซ์ ก็ไม่มีการตอบสนองเลย ไม่มีสัญญาณใดๆ อะไรโผล่ขึ้นมาเลย ให้ตายเถอะ
ฉันได้พยายาม "ตีความ" การเปลี่ยนแปลงของพื้นที่เฉพาะนั้นด้วยเครื่องแปลสัญญาณอัจฉริยะ! แต่ฉันกลับได้แต่ข้อผิดพลาดเต็มไปหมด พร้อมกับข้อความบรรทัดเดียวที่ระบุว่า: "ไม่สามารถตีความข้อมูลได้"
ไม่ใช่แค่เราไม่สามารถติดตามสิ่งต่างๆ ได้ แต่พลังงานเอเทอร์อยู่ต่อหน้าเราแท้ๆ เรากลับไม่อาจมองเห็นมัน สิ่งเดียวที่ฉันมั่นใจคือสิ่งนี้: มันมีตัวตน แต่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าใด
ฉันล่ะเกลียดนัก สิ่งที่ฉันมองไม่เห็น!
............
บางทีฉันอาจต้องลองเปลี่ยนวิธี จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันส่งข้อมูลเข้าไปอย่างต่อเนื่อง? แทนที่จะรอการตอบสนองจากพอร์ตขาออกอยู่อย่างงี้ เราควรเป็นฝ่ายริเริ่มและมีปฏิสัมพันธ์กับพวกมันแทน
ฉันทดลองใช้ชุดสัญญาณสามชุดที่มีความถี่ต่างกัน: (1) โปรโตคอลการทักทายตามมาตรฐาน; (2) ชุดคำทักทายที่ฉันร่างขึ้นในรูปแบบสัญญาณพัลส์; (3) ชุดเสียงรบกวนแบบคงที่ (โน้ตตัวแรกจากการเคลื่อนไหว: การกำเนิดของจักรวาล เอเทอร์ไซด์อาจจะชื่นชอบก็เป็นได้)
ผลลัพธ์นั้นเป็นไปตามคาด...ไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย ไม่เป็นไร จงมองในแง่ดีแล้วกัน บางทีอาจจะมีการตอบสนอง แต่การรับคลื่นวิทยุและการส่งสัญญาณตอบกลับอาจต้องใช้เวลาพอสมควร หากการสั่นสะเทือนครั้งเดียวใช้เวลากว่า 10 ล้านปี ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องให้ฟรอสต์-อี-ไบต์รอรับสายต่อไป
บางทีฉันอาจต้องลองใช้สัญญาณคลื่นแสงด้วยรหัสสีต่างๆ ดูบ้าง หากเจ้าสิ่งนั้นสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ บางทีมันอาจจะชื่นชอบอะไรที่เป็นประกายระยิบระยับเหมือนกับฉัน!
ที่สำคัญคือแสงเดินทางได้เร็วกว่าเสียง!
............
ฉันพลาดไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย นับครั้งไม่ถ้วน การปรับแต่งสัญญาณ การจำลองแบบโมเดล และการติดตามผลตอบรับ... ไม่มีอะไรที่ได้ผลเลย แม้แต่น้อย เสียงที่ฉันได้ยินราวกับว่าพลังงานเอเทอร์กำลังหัวเราะเยาะฉัน ฉันหวังอย่างยิ่งว่ามันกำลังหัวเราะเยาะอยู่จริงๆ เพราะนั่นหมายความว่าฉันจะสามารถปลดปล่อยฟรอสต์-อี-ไบต์ แล้วอัดความเย็นทะลุลำคอมันได้!
ฉันเชื่อมาตลอดว่าความมุ่งมั่นจะทำให้เราพบกับโอกาสในที่สุด แต่ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยว่าการสำรวจนี้อาจเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์และไร้ทางออก
เราไม่แม้แต่จะ "สังเกต" เจ้าสิ่งนี้ได้เลยด้วยซ้ำ เราจะ "ถอดรหัส" มันได้ยังไง?
แบบจำลองที่ฉันนำเสนอและอุปกรณ์ที่ฉันออกแบบไว้ดูเหมือนกลไกที่ไร้สาระเมื่อเปรียบเทียบกับไบลท์
...............
บางทีสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือการหมุนตัวอยู่บนเก้าอี้หมุน ก็เท่านั้น บางทีฉันอาจต้องรออีกสิบล้านปีเพื่อให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น
ฉันอาจต้องเปลี่ยนแปลงแนวทางการวิจัยซะใหม่ ถึงเวลาต้องสร้างกองยานอวกาศไร้พ่ายแล้วล่ะ ให้บทเพลงโบราณดังกึกก้องตอนที่ข้าสรรสร้างนคร... แห่งอนันต์บนฟากฟ้า! ดูเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม? ก็อาจจะ แต่มีสิ่งใดเล่าที่จะเป็นไปไม่ได้ยากกว่าการถอดรหัสพลังงานเอเทอร์?
ฉันเพ่งพินิจไปที่ภาพของรอยแยกเอเทอร์ตรงหน้า ฉันจ้องมองพวกมันอย่างยาวนานและตั้งใจ มันกลืนกินทั้งเสียงและแสงสว่าง แม้แต่ตัวฉันก็ติดกับภายในนั้น — มันบดขยี้ฉันและโอบล้อมฉันด้วยความมืดนิรันดร์ ไม่มีทางหนีสำหรับฉันอีกต่อไป
แล้วทำไมฉันถึงทำเรื่องทั้งหมดนี้? เพื่อปกป้องทาลอส-II...? เพื่อพิสูจน์ตัวเองเหรอ...? หรือเพราะว่าฉันโกรธพ่อกับแม่...? ไม่ ฉันคิดว่าทุกอย่างเริ่มต้นในวันนั้น ฉันอ่านเรื่องรอยแยกเอเทอร์จากในหนังสือ แล้วก็พบว่ามันช่างงดงาม ฉันเลยแอบเดินทางไปยังแถบปกป้องเพื่อสังเกตการณ์มัน อย่างเด็กสาวที่ไม่ประสีประสาคนหนึ่ง รอยแยกส่องแสงฮาโลสว่างไสว ความรู้สึกตอนที่มองมันเหมือนการจ้องมองตรงเข้าไปในดวงอาทิตย์ ความเจ็บปวดที่เสียดแทงแปรเปลี่ยนเป็นความพรั่นพรึงเกินจะอธิบาย แล้วมันก็...ละลายหายไป
มันคือความหวาดกลัวที่ทำให้ฉันร้องไห้และสั่นเทาด้วยความกลัวอยู่ใต้ผ้าห่มในคืนนั้น เช้าวันต่อมา ดวงตาของฉันบวมเป่งเหมือนลูกพีช — ฉันดูแย่มาก และฉันไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนั้นอีกแล้ว ก็คงตามนี้แหละ: ฉันจะต้องถอดรหัสมันให้ได้... ก็แค่นั้นเอง ง่ายๆ เลย
และฉันเชื่อมั่นว่าจะทำสำเร็จที่ Endfield
ดังนั้นจึงเป็นอีกครั้งที่ฉันกดปุ่ม [ส่ง] อย่างมั่นใจ ตูม หนักแน่น และเด็ดขาด ปราศจากความลังเล เป็นอันเสร็จสิ้น ความมืดมิดจะมลายสิ้น และฉันจะกลับคืนสู่แสงตะวัน
ภาพวาด
บทสนทนาแห่งแฟชั่น
คำชวนถ่ายเซลฟี่
Win-Win!