อาร์เดเลีย
ธรรมชาติ 
ซัพพอร์ต ยูนิตเวท | ความหายาก | ★★★★★★ |
|---|---|
| แอตทริบิวต์หลัก | ปัญญา |
| ประเภทอาวุธ | ยูนิตเวท |
| CV（อังกฤษ） | Lindsay Sheppard |
| CV（ญี่ปุ่น） | Kanemoto Hisako |
| CV（เกาหลี） | Kim Ha-ru |
| CV（จีน） | Cool |
แท็กการต่อสู้
คุณสมบัติ
การเติบโตของแอตทริบิวต์
| Lv. | ทะลุขีดจำกัด |  พลัง |  ความคล่องตัว |  ปัญญา |  จิตใจ |  HP สูงสุด |  พลังโจมตี |  พลังป้องกัน |  อัตราคริ | ความเร็วโจมตี |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 0 | 9.8 | 9.5 | 20.1 | 15.9 | 500 | 30 | 0 | 5.0% | 1 |
| 2 | 0 | 10.9 | 10.4 | 21.5 | 17.0 | 556 | 33 | 0 | 5.0% | 1 |
| 3 | 0 | 12.1 | 11.4 | 22.9 | 18.2 | 612 | 37 | 0 | 5.0% | 1 |
| 4 | 0 | 13.2 | 12.3 | 24.3 | 19.3 | 668 | 40 | 0 | 5.0% | 1 |
| 5 | 0 | 14.4 | 13.3 | 25.8 | 20.5 | 724 | 43 | 0 | 5.0% | 1 |
| 6 | 0 | 15.5 | 14.2 | 27.2 | 21.6 | 781 | 46 | 0 | 5.0% | 1 |
| 7 | 0 | 16.7 | 15.2 | 28.6 | 22.8 | 837 | 50 | 0 | 5.0% | 1 |
| 8 | 0 | 17.8 | 16.1 | 30.0 | 23.9 | 893 | 53 | 0 | 5.0% | 1 |
| 9 | 0 | 19.0 | 17.1 | 31.4 | 25.1 | 949 | 56 | 0 | 5.0% | 1 |
| 10 | 0 | 20.1 | 18.0 | 32.8 | 26.2 | 1005 | 60 | 0 | 5.0% | 1 |
| 11 | 0 | 21.3 | 19.0 | 34.2 | 27.4 | 1061 | 63 | 0 | 5.0% | 1 |
| 12 | 0 | 22.4 | 19.9 | 35.7 | 28.5 | 1117 | 66 | 0 | 5.0% | 1 |
| 13 | 0 | 23.6 | 20.9 | 37.1 | 29.7 | 1173 | 70 | 0 | 5.0% | 1 |
| 14 | 0 | 24.7 | 21.8 | 38.5 | 30.8 | 1230 | 73 | 0 | 5.0% | 1 |
| 15 | 0 | 25.9 | 22.8 | 39.9 | 32.0 | 1286 | 76 | 0 | 5.0% | 1 |
| 16 | 0 | 27.0 | 23.7 | 41.3 | 33.1 | 1342 | 79 | 0 | 5.0% | 1 |
| 17 | 0 | 28.2 | 24.7 | 42.7 | 34.3 | 1398 | 83 | 0 | 5.0% | 1 |
| 18 | 0 | 29.3 | 25.6 | 44.1 | 35.4 | 1454 | 86 | 0 | 5.0% | 1 |
| 19 | 0 | 30.5 | 26.6 | 45.6 | 36.6 | 1510 | 89 | 0 | 5.0% | 1 |
| 20 | 0 | 31.6 | 27.5 | 47.0 | 37.7 | 1566 | 93 | 0 | 5.0% | 1 |
| 21 | 1 | 32.8 | 28.5 | 48.4 | 38.9 | 1622 | 96 | 0 | 5.0% | 1 |
| 22 | 1 | 33.9 | 29.4 | 49.8 | 40.0 | 1679 | 99 | 0 | 5.0% | 1 |
| 23 | 1 | 35.1 | 30.4 | 51.2 | 41.2 | 1735 | 103 | 0 | 5.0% | 1 |
| 24 | 1 | 36.2 | 31.3 | 52.6 | 42.3 | 1791 | 106 | 0 | 5.0% | 1 |
| 25 | 1 | 37.4 | 32.2 | 54.0 | 43.5 | 1847 | 109 | 0 | 5.0% | 1 |
| 26 | 1 | 38.5 | 33.2 | 55.4 | 44.6 | 1903 | 112 | 0 | 5.0% | 1 |
| 27 | 1 | 39.7 | 34.1 | 56.9 | 45.8 | 1959 | 116 | 0 | 5.0% | 1 |
| 28 | 1 | 40.8 | 35.1 | 58.3 | 46.9 | 2015 | 119 | 0 | 5.0% | 1 |
| 29 | 1 | 42.0 | 36.0 | 59.7 | 48.1 | 2071 | 122 | 0 | 5.0% | 1 |
| 30 | 1 | 43.1 | 37.0 | 61.1 | 49.2 | 2128 | 126 | 0 | 5.0% | 1 |
| 31 | 1 | 44.3 | 37.9 | 62.5 | 50.4 | 2184 | 129 | 0 | 5.0% | 1 |
| 32 | 1 | 45.4 | 38.9 | 63.9 | 51.5 | 2240 | 132 | 0 | 5.0% | 1 |
| 33 | 1 | 46.6 | 39.8 | 65.3 | 52.7 | 2296 | 136 | 0 | 5.0% | 1 |
| 34 | 1 | 47.7 | 40.8 | 66.8 | 53.8 | 2352 | 139 | 0 | 5.0% | 1 |
| 35 | 1 | 48.9 | 41.7 | 68.2 | 55.0 | 2408 | 142 | 0 | 5.0% | 1 |
| 36 | 1 | 50.0 | 42.7 | 69.6 | 56.1 | 2464 | 145 | 0 | 5.0% | 1 |
| 37 | 1 | 51.2 | 43.6 | 71.0 | 57.3 | 2520 | 149 | 0 | 5.0% | 1 |
| 38 | 1 | 52.3 | 44.6 | 72.4 | 58.4 | 2577 | 152 | 0 | 5.0% | 1 |
| 39 | 1 | 53.5 | 45.5 | 73.8 | 59.6 | 2633 | 155 | 0 | 5.0% | 1 |
| 40 | 1 | 54.6 | 46.5 | 75.2 | 60.7 | 2689 | 159 | 0 | 5.0% | 1 |
| 41 | 2 | 55.8 | 47.4 | 76.7 | 61.9 | 2745 | 162 | 0 | 5.0% | 1 |
| 42 | 2 | 56.9 | 48.4 | 78.1 | 63.0 | 2801 | 165 | 0 | 5.0% | 1 |
| 43 | 2 | 58.1 | 49.3 | 79.5 | 64.2 | 2857 | 168 | 0 | 5.0% | 1 |
| 44 | 2 | 59.2 | 50.3 | 80.9 | 65.3 | 2913 | 172 | 0 | 5.0% | 1 |
| 45 | 2 | 60.4 | 51.2 | 82.3 | 66.5 | 2969 | 175 | 0 | 5.0% | 1 |
| 46 | 2 | 61.5 | 52.2 | 83.7 | 67.6 | 3026 | 178 | 0 | 5.0% | 1 |
| 47 | 2 | 62.7 | 53.1 | 85.1 | 68.8 | 3082 | 182 | 0 | 5.0% | 1 |
| 48 | 2 | 63.8 | 54.1 | 86.6 | 69.9 | 3138 | 185 | 0 | 5.0% | 1 |
| 49 | 2 | 65.0 | 55.0 | 88.0 | 71.1 | 3194 | 188 | 0 | 5.0% | 1 |
| 50 | 2 | 66.1 | 56.0 | 89.4 | 72.2 | 3250 | 192 | 0 | 5.0% | 1 |
| 51 | 2 | 67.3 | 56.9 | 90.8 | 73.4 | 3306 | 195 | 0 | 5.0% | 1 |
| 52 | 2 | 68.4 | 57.9 | 92.2 | 74.5 | 3362 | 198 | 0 | 5.0% | 1 |
| 53 | 2 | 69.6 | 58.8 | 93.6 | 75.7 | 3418 | 201 | 0 | 5.0% | 1 |
| 54 | 2 | 70.7 | 59.8 | 95.0 | 76.8 | 3474 | 205 | 0 | 5.0% | 1 |
| 55 | 2 | 71.9 | 60.7 | 96.5 | 78.0 | 3531 | 208 | 0 | 5.0% | 1 |
| 56 | 2 | 73.0 | 61.6 | 97.9 | 79.1 | 3587 | 211 | 0 | 5.0% | 1 |
| 57 | 2 | 74.2 | 62.6 | 99.3 | 80.3 | 3643 | 215 | 0 | 5.0% | 1 |
| 58 | 2 | 75.3 | 63.5 | 100.7 | 81.4 | 3699 | 218 | 0 | 5.0% | 1 |
| 59 | 2 | 76.5 | 64.5 | 102.1 | 82.6 | 3755 | 221 | 0 | 5.0% | 1 |
| 60 | 2 | 77.6 | 65.4 | 103.5 | 83.7 | 3811 | 225 | 0 | 5.0% | 1 |
| 61 | 3 | 78.8 | 66.4 | 104.9 | 84.9 | 3867 | 228 | 0 | 5.0% | 1 |
| 62 | 3 | 79.9 | 67.3 | 106.3 | 86.0 | 3923 | 231 | 0 | 5.0% | 1 |
| 63 | 3 | 81.1 | 68.3 | 107.8 | 87.2 | 3980 | 234 | 0 | 5.0% | 1 |
| 64 | 3 | 82.2 | 69.2 | 109.2 | 88.3 | 4036 | 238 | 0 | 5.0% | 1 |
| 65 | 3 | 83.4 | 70.2 | 110.6 | 89.5 | 4092 | 241 | 0 | 5.0% | 1 |
| 66 | 3 | 84.5 | 71.1 | 112.0 | 90.6 | 4148 | 244 | 0 | 5.0% | 1 |
| 67 | 3 | 85.7 | 72.1 | 113.4 | 91.8 | 4204 | 248 | 0 | 5.0% | 1 |
| 68 | 3 | 86.8 | 73.0 | 114.8 | 92.9 | 4260 | 251 | 0 | 5.0% | 1 |
| 69 | 3 | 88.0 | 74.0 | 116.2 | 94.1 | 4316 | 254 | 0 | 5.0% | 1 |
| 70 | 3 | 89.1 | 74.9 | 117.7 | 95.2 | 4372 | 258 | 0 | 5.0% | 1 |
| 71 | 3 | 90.3 | 75.9 | 119.1 | 96.4 | 4429 | 261 | 0 | 5.0% | 1 |
| 72 | 3 | 91.4 | 76.8 | 120.5 | 97.5 | 4485 | 264 | 0 | 5.0% | 1 |
| 73 | 3 | 92.6 | 77.8 | 121.9 | 98.7 | 4541 | 267 | 0 | 5.0% | 1 |
| 74 | 3 | 93.7 | 78.7 | 123.3 | 99.8 | 4597 | 271 | 0 | 5.0% | 1 |
| 75 | 3 | 94.9 | 79.7 | 124.7 | 101.0 | 4653 | 274 | 0 | 5.0% | 1 |
| 76 | 3 | 96.0 | 80.6 | 126.1 | 102.1 | 4709 | 277 | 0 | 5.0% | 1 |
| 77 | 3 | 97.2 | 81.6 | 127.6 | 103.3 | 4765 | 281 | 0 | 5.0% | 1 |
| 78 | 3 | 98.3 | 82.5 | 129.0 | 104.4 | 4821 | 284 | 0 | 5.0% | 1 |
| 79 | 3 | 99.5 | 83.5 | 130.4 | 105.6 | 4878 | 287 | 0 | 5.0% | 1 |
| 80 | 3 | 100.6 | 84.4 | 131.8 | 106.7 | 4934 | 291 | 0 | 5.0% | 1 |
| 81 | 4 | 101.8 | 85.4 | 133.2 | 107.9 | 4990 | 294 | 0 | 5.0% | 1 |
| 82 | 4 | 102.9 | 86.3 | 134.6 | 109.0 | 5046 | 297 | 0 | 5.0% | 1 |
| 83 | 4 | 104.1 | 87.3 | 136.0 | 110.2 | 5102 | 300 | 0 | 5.0% | 1 |
| 84 | 4 | 105.2 | 88.2 | 137.5 | 111.3 | 5158 | 304 | 0 | 5.0% | 1 |
| 85 | 4 | 106.4 | 89.2 | 138.9 | 112.5 | 5214 | 307 | 0 | 5.0% | 1 |
| 86 | 4 | 107.5 | 90.1 | 140.3 | 113.6 | 5270 | 310 | 0 | 5.0% | 1 |
| 87 | 4 | 108.7 | 91.1 | 141.7 | 114.8 | 5327 | 314 | 0 | 5.0% | 1 |
| 88 | 4 | 109.8 | 92.0 | 143.1 | 115.9 | 5383 | 317 | 0 | 5.0% | 1 |
| 89 | 4 | 111.0 | 92.9 | 144.5 | 117.1 | 5439 | 320 | 0 | 5.0% | 1 |
| 90 | 4 | 112.1 | 93.9 | 145.9 | 118.2 | 5495 | 323 | 0 | 5.0% | 1 |
ทะลุขีดจำกัด
การเลื่อนขั้น I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 40
โปรโตดิสก์ ×8 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีชมพู ×3 เห็ดตับเต่าสีชมพู ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การจัดเตรียมอุปกรณ์ I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีน้ำเงินได้
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 60
โปรโตดิสก์ ×25 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีแดง ×5 เห็ดตับเต่าสีแดง ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีม่วงได้
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 80
โปรโตเซ็ต ×24 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีทับทิม ×5 เห็ดตับเต่าสีทับทิม ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีทองได้
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น IV เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 90
โปรโตเซ็ต ×36 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
น้ำยาขึ้นรูปควอแดรนท์ ×20 น้ำยาขึ้นรูปควอแดรนท์ ★★★★★ วัสดุหายากสำหรับการเลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์ การจูนอาวุธ และความชำนาญทักษะของโอเปอเรเตอร์ ภาพรวม › 
คอสมาการิก ×8 คอสมาการิก ★★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×100,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง ไฟล์ Operator
ข้อมูลพื้นฐาน
โค้ดเนม: อาร์เดเลีย
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: โรดส์ไอแลนด์
วันเกิด: 18 ตุลาคม
เผ่าพันธุ์: แคพรินา
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแรงทางสรีรวิทยา: ปกติ
ทักษะการต่อสู้: มาตรฐาน
ปฏิภาณไหวพริบเชิงยุทธวิธี: ปกติ
การผสานเวทออริจิเนียม: โดดเด่น
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: โรดส์ไอแลนด์
วันเกิด: 18 ตุลาคม
เผ่าพันธุ์: แคพรินา
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแรงทางสรีรวิทยา: ปกติ
ทักษะการต่อสู้: มาตรฐาน
ปฏิภาณไหวพริบเชิงยุทธวิธี: ปกติ
การผสานเวทออริจิเนียม: โดดเด่น
ข้อมูลสรุปจากฝ่ายทรัพยากรบุคคล
อาร์เดเลียเป็นนักธรณีวิทยาผู้เชี่ยวชาญจากโรดส์ไอแลนด์ เธอเชี่ยวชาญเรื่องอันตรายจากภูเขาไฟและมีส่วนสนับสนุนอย่างมากในการวิจัยทางธรณีวิทยาของทาลอส-II ปัจจุบัน เธอทำงานให้ Endfield และใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการตรวจสอบสถานที่
อาร์เดเลียเป็นหนึ่งในคนที่มีจิตใจที่หาได้ยากในแนวหน้าของการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ สิ่งที่ทำให้เธอโดดเด่นไม่ใช่แค่ความเชี่ยวชาญ แต่เป็นความมุมานะ จิตวิญญาณอันไม่สั่นคลอน และเหนือสิ่งอื่นใด ความรักในวิทยาศาสตร์ที่แท้จริงและความสงสัยใคร่รู้ที่ไม่หมดไม่สิ้น หากไม่มีนักวิจัยผู้อุทิศตนอย่างเธอแล้ว เราอาจไม่ได้รู้จักโลกที่เราอาศัยอยู่
คุณจะพบเธอเดินทางคนเดียวอยู่บ่อยๆ เก็บรวบรวมตัวอย่าง ศึกษาโครงการทางธรณีวิทยา และการเปลี่ยนการสังเกตการณ์ให้เป็นทฤษฎี ต้องขอบคุณความตั้งใจทำงานของเธอ Endfield เข้าใจระบบธรณีวิทยาของทาลอส-II และภัยอันตรายจากไบลท์มากขึ้น งานวิจัยของเธอเป็นรากฐานของแผนการฉุกเฉินในกรณีที่ไบลท์แตกสลาย ฉันเคารพอาร์เดเลียมาก ทั้งในด้านความมีมนุษยธรรม ความสุภาพ และความมุ่งมั่นต่อเป้าหมายที่ไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนกับเธอมีบ่อน้ำแห่งความแข็งแกร่งอันไร้ขีดจำกัด ทำให้มั่นใจกับเส้นทางที่เธอต้องเดินไปอยู่เสมอ
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
อาร์เดเลียเป็นหนึ่งในคนที่มีจิตใจที่หาได้ยากในแนวหน้าของการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ สิ่งที่ทำให้เธอโดดเด่นไม่ใช่แค่ความเชี่ยวชาญ แต่เป็นความมุมานะ จิตวิญญาณอันไม่สั่นคลอน และเหนือสิ่งอื่นใด ความรักในวิทยาศาสตร์ที่แท้จริงและความสงสัยใคร่รู้ที่ไม่หมดไม่สิ้น หากไม่มีนักวิจัยผู้อุทิศตนอย่างเธอแล้ว เราอาจไม่ได้รู้จักโลกที่เราอาศัยอยู่
คุณจะพบเธอเดินทางคนเดียวอยู่บ่อยๆ เก็บรวบรวมตัวอย่าง ศึกษาโครงการทางธรณีวิทยา และการเปลี่ยนการสังเกตการณ์ให้เป็นทฤษฎี ต้องขอบคุณความตั้งใจทำงานของเธอ Endfield เข้าใจระบบธรณีวิทยาของทาลอส-II และภัยอันตรายจากไบลท์มากขึ้น งานวิจัยของเธอเป็นรากฐานของแผนการฉุกเฉินในกรณีที่ไบลท์แตกสลาย ฉันเคารพอาร์เดเลียมาก ทั้งในด้านความมีมนุษยธรรม ความสุภาพ และความมุ่งมั่นต่อเป้าหมายที่ไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนกับเธอมีบ่อน้ำแห่งความแข็งแกร่งอันไร้ขีดจำกัด ทำให้มั่นใจกับเส้นทางที่เธอต้องเดินไปอยู่เสมอ
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
ไฟล์ 1
เกมของคุณดอลลี่ I
ไม่นานหลังจากเข้าร่วมกับ Endfield อาร์เดเลียก็เดินทางไปยังเขตที่ถูกไบลท์ทำลายของทาลอส-II ภัยพิบัติทางธรณีวิทยาทำลายที่มั่นที่เคยสงบสุข และทิ้งรอยแยกที่แผ่พลังงานตกค้างออกมา ผู้รอดชีวิตต้องแบกรับบาดแผลทางใจ ขอบตาดำคล้ำเพราะความทรมานที่มีเพียงผู้ลี้ภัยจากภัยพิบัติเท่านั้นที่จะเข้าใจ
อาร์เดเลียพักอยู่ในที่หลบภัยระยะหนึ่ง ผู้บาดเจ็บนอนกันเกลื่อนกลาด แขนขาขาด ลูกตาแตก ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด มีม่านสีขาวกั้นความทรมานของพวกเขาขณะที่หน้าจอแสดงคลื่นชีพจรที่รวยริน
อาร์เดเลียทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จัดเสบียง เปลี่ยนผ้าพันแผล และพึมพำ "ฉันเข้าใจความทุกข์ของคุณ" กับผู้บาดเจ็บ จนกระทั่งเสียงที่สั่นเครือไปด้วยความเศร้าโศกดังขึ้นมา: "คุณจะไปเข้าใจอะไร"
เสียงนั้นดังมาจากเด็กหญิงคนหนึ่ง ตัวเล็กแต่ดุดัน เธอร้องออกมาผ่านฟันที่ขบกันแน่น: "คุณยังยืนไหว ไม่โซเซไปมา ไม่ได้มีภัยพิบัติสร้างบาดแผลให้กับคุณ"
เด็กหญิงหันหน้าหนี เสียงของเธอสะอึกสะอื้น "พอซะทีเถอะ เลิกเสแสร้งได้แล้ว คุณอาจจะเคยเจ็บป่วย แต่คุณก็รักษาได้ เราไม่ได้โชคดีแบบนั้น เรื่องราวของเราสิ้นสุดในประโยคเดียว: ความทรมานชั่วชีวิต เพราะงั้น ตอนที่คุณบอกว่า ‘เข้าใจ’... มันก็เป็นแค่เพราะสงสารใช่ไหมล่ะ? ไม่ต้องมาสงสารเราหรอก"
อาร์เดเลียยืนนิ่งใต้เสื้อคลุมนักวิจัย ผมรวบตึง ก้าวอย่างมั่นใจ และดวงตาเปล่งประกาย ออริจิเนียมบรรเทาความเจ็บปวดของผู้ประสบภัยออกไปบ้างแล้ว ทำให้เธอได้ยินเสียงกระซิบและเสียงแตกเบาๆ ในก้อนหิน ที่นี่ ต่อหน้าผู้คนที่กำลังจมอยู่กับความทุกข์ ความใส่ใจรายละเอียดทำให้เธอไม่พูดอะไรออกมา
เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุมผืนดิน คุณดอลลี่ก็ปรากฏตัวออกมา
เขาเดินจากเตียงนอนไปยังระเบียงอย่างช้าๆ ทิ้งความโกลาหลไว้เมื่อตื่นขึ้น ผลักตู้ยาจนล้ม คว่ำถาดรองชุดชงชา เตะขวดน้ำร้อนที่เพิ่งเติมใหม่ๆ ใต้หมอน พยาบาลต่างสบถเกี่ยวกับอากาศร้อนฉับพลัน เด็กๆ ตัวสั่นเกี่ยวกับ ‘บางอย่างที่มีขนปุย’ ที่หลบซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มของพวกเขา
อาร์เดเลียไล่ตามคุณดอลลี่เข้าไปในห้องพักเก่าๆ ตอนที่เธอกระชากผ้าคลุมออกเพื่อเผยให้เห็นเปียโนที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นอยู่ด้านใน เขาเหยียบลงบนคีย์ เกิดเสียงแสบแก้วหูที่ทำให้อาร์เดเลียเข้าใจบางอย่างขึ้นมา
อาร์เดเลียเดินเข้าไป ปัดฝุ่นออก คีย์ที่เก่าจนเป็นสีเหลืองจ้องมองกลับมา คีย์เสียงทุ้มบางส่วนมีเสียงผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่ก็ยังใช้งานได้ เธอนั่งลง ปลายนิ้วกดตามลำดับง่ายๆ ของการไล่โน้ตเลธาเนียนท่ามกลางอากาศเหม็นอับ
บทเพลงที่หนึ่ง... สอง... และทันทีที่บทเพลงที่สามเริ่มขึ้น มีเสียงฝีเท้าเบาๆ แว่วมาจากโถงทางเดิน
คุณดอลลี่นอนขดตัวอยู่ใกล้ๆ เหมือนกับมีเบาะอุ่นๆ วางอยู่เงียบๆ เด็กๆ ซุกตัวกับขนของมัน ลมหายใจประสานเข้ากับเสียงเปียโนของอาร์เดเลียขณะเสียงเพลงล่องลอยท่ามกลางอากาศอับชื้น
เด็กสาวคนนั้นก็มาด้วย เธอแอบมองจากมุมที่ไกลที่สุดอยู่เงียบๆ
"ถึงจะยังเจ็บอยู่" เธอพูดพึมพำ "แต่พอคุณเล่นเพลง... ก็ดูเหมือนว่าโลกใบนี้ยังคู่ควรให้เราอยู่ต่อไป"
ไม่นานหลังจากเข้าร่วมกับ Endfield อาร์เดเลียก็เดินทางไปยังเขตที่ถูกไบลท์ทำลายของทาลอส-II ภัยพิบัติทางธรณีวิทยาทำลายที่มั่นที่เคยสงบสุข และทิ้งรอยแยกที่แผ่พลังงานตกค้างออกมา ผู้รอดชีวิตต้องแบกรับบาดแผลทางใจ ขอบตาดำคล้ำเพราะความทรมานที่มีเพียงผู้ลี้ภัยจากภัยพิบัติเท่านั้นที่จะเข้าใจ
อาร์เดเลียพักอยู่ในที่หลบภัยระยะหนึ่ง ผู้บาดเจ็บนอนกันเกลื่อนกลาด แขนขาขาด ลูกตาแตก ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด มีม่านสีขาวกั้นความทรมานของพวกเขาขณะที่หน้าจอแสดงคลื่นชีพจรที่รวยริน
อาร์เดเลียทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จัดเสบียง เปลี่ยนผ้าพันแผล และพึมพำ "ฉันเข้าใจความทุกข์ของคุณ" กับผู้บาดเจ็บ จนกระทั่งเสียงที่สั่นเครือไปด้วยความเศร้าโศกดังขึ้นมา: "คุณจะไปเข้าใจอะไร"
เสียงนั้นดังมาจากเด็กหญิงคนหนึ่ง ตัวเล็กแต่ดุดัน เธอร้องออกมาผ่านฟันที่ขบกันแน่น: "คุณยังยืนไหว ไม่โซเซไปมา ไม่ได้มีภัยพิบัติสร้างบาดแผลให้กับคุณ"
เด็กหญิงหันหน้าหนี เสียงของเธอสะอึกสะอื้น "พอซะทีเถอะ เลิกเสแสร้งได้แล้ว คุณอาจจะเคยเจ็บป่วย แต่คุณก็รักษาได้ เราไม่ได้โชคดีแบบนั้น เรื่องราวของเราสิ้นสุดในประโยคเดียว: ความทรมานชั่วชีวิต เพราะงั้น ตอนที่คุณบอกว่า ‘เข้าใจ’... มันก็เป็นแค่เพราะสงสารใช่ไหมล่ะ? ไม่ต้องมาสงสารเราหรอก"
อาร์เดเลียยืนนิ่งใต้เสื้อคลุมนักวิจัย ผมรวบตึง ก้าวอย่างมั่นใจ และดวงตาเปล่งประกาย ออริจิเนียมบรรเทาความเจ็บปวดของผู้ประสบภัยออกไปบ้างแล้ว ทำให้เธอได้ยินเสียงกระซิบและเสียงแตกเบาๆ ในก้อนหิน ที่นี่ ต่อหน้าผู้คนที่กำลังจมอยู่กับความทุกข์ ความใส่ใจรายละเอียดทำให้เธอไม่พูดอะไรออกมา
เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุมผืนดิน คุณดอลลี่ก็ปรากฏตัวออกมา
เขาเดินจากเตียงนอนไปยังระเบียงอย่างช้าๆ ทิ้งความโกลาหลไว้เมื่อตื่นขึ้น ผลักตู้ยาจนล้ม คว่ำถาดรองชุดชงชา เตะขวดน้ำร้อนที่เพิ่งเติมใหม่ๆ ใต้หมอน พยาบาลต่างสบถเกี่ยวกับอากาศร้อนฉับพลัน เด็กๆ ตัวสั่นเกี่ยวกับ ‘บางอย่างที่มีขนปุย’ ที่หลบซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มของพวกเขา
อาร์เดเลียไล่ตามคุณดอลลี่เข้าไปในห้องพักเก่าๆ ตอนที่เธอกระชากผ้าคลุมออกเพื่อเผยให้เห็นเปียโนที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นอยู่ด้านใน เขาเหยียบลงบนคีย์ เกิดเสียงแสบแก้วหูที่ทำให้อาร์เดเลียเข้าใจบางอย่างขึ้นมา
อาร์เดเลียเดินเข้าไป ปัดฝุ่นออก คีย์ที่เก่าจนเป็นสีเหลืองจ้องมองกลับมา คีย์เสียงทุ้มบางส่วนมีเสียงผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่ก็ยังใช้งานได้ เธอนั่งลง ปลายนิ้วกดตามลำดับง่ายๆ ของการไล่โน้ตเลธาเนียนท่ามกลางอากาศเหม็นอับ
บทเพลงที่หนึ่ง... สอง... และทันทีที่บทเพลงที่สามเริ่มขึ้น มีเสียงฝีเท้าเบาๆ แว่วมาจากโถงทางเดิน
คุณดอลลี่นอนขดตัวอยู่ใกล้ๆ เหมือนกับมีเบาะอุ่นๆ วางอยู่เงียบๆ เด็กๆ ซุกตัวกับขนของมัน ลมหายใจประสานเข้ากับเสียงเปียโนของอาร์เดเลียขณะเสียงเพลงล่องลอยท่ามกลางอากาศอับชื้น
เด็กสาวคนนั้นก็มาด้วย เธอแอบมองจากมุมที่ไกลที่สุดอยู่เงียบๆ
"ถึงจะยังเจ็บอยู่" เธอพูดพึมพำ "แต่พอคุณเล่นเพลง... ก็ดูเหมือนว่าโลกใบนี้ยังคู่ควรให้เราอยู่ต่อไป"
ไฟล์ 2
เกมของคุณดอลลี่ II
ธรณีวิทยาแห่งทาลอส-II... ไม่เหมือนกับภูเขาไฟที่เธอรู้จัก มันเต็มไปด้วยพลังของการขยายตัว การระเบิด และการไหลเวียน ภายใต้การกัดเซาะ มันแสดงถึงการกัดกร่อน การเสื่อมสภาพ และการกลืนกิน ชั้นหินสูญเสียระบบการทำงาน ราวกับโลกกำลังเจ็บป่วย ผิวหนังหลุดลอก เส้นทางบิดเบี้ยวไปมา และบางพื้นที่ก็ปกคลุมไปด้วยความผิดปกติ
อาร์เดเลียมาเพื่อศึกษาไบลท์และไล่ตามการแผ่ขยายที่คาดการณ์ไม่ได้ให้ทัน เธอมักจะเดินทางในเขตความเสี่ยงสูงด้วยตัวคนเดียว ทำให้ชีวิตของเธอดูเหมือนกับรายการงาน
เธอเริ่มพูดน้อยลง และหยุดใช้ความคิดไปกับการแต่งบทกวี เสียงของเธอเงียบขึ้นเรื่อยๆ ลืมกินข้าวไปหลายมื้อ และกำมือไว้แน่นขณะนอนหลับอย่างไม่รู้ตัว สิ่งที่เธอเคยต่อสู้อย่างหนักเพื่อปกป้อง ดวงตา หู จังหวะของชีพจร กลับถูกแทนที่ด้วยความวิตกกังวลอันเย็นชา สุขภาพที่เธอเพิ่งได้รับกลับมาก็ค่อยๆ ถดถอยลงเพราะความกลัวที่มองไม่เห็น
"ฉันเหลือเวลาอีกเท่าไหร่กันนะ?" เธอสงสัย เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่เป็นการแข่งขันอันน่าสิ้นหวังกับการเสื่อมสลายของดินแดนแปลกใหม่แห่งนี้ต่างหาก
จนกระทั่งวันที่คุณดอลลี่กระโดดออกมาจากหลุมตื้นๆ
เขาชนค้อนหินของเธอจนล้มและแย่งกระเป๋าใส่เครื่องไป อาร์เดเลียไล่ตามไป ตะโกนร้องอย่างไร้ความหมาย พวกเขาวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ออกนอกเส้นทาง ออกนอกแผนการ เธอควรจะสำรวจรอยแยกไบลท์ที่ก่อตัวขึ้นใหม่ แต่เธอกลับพบว่าเธออยู่ในหุบเขาเงียบสงัดใต้หน้าผา
เสาหินอัคนีขนาดยักษ์ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหน้าเธอ เสาหกเหลี่ยมผุดขึ้นมาจากพื้นเหมือนกับคีย์เปียโน ใต้ฝ่าเท้าของเธอคือซากภูเขาไฟโบราณ ซึ่งธรรมชาติรักษาสภาพเอาไว้ราวกับเวลาหยุดเดิน
มีประกายที่คุ้นเคยติดขึ้นในหัวใจของเธออีกครั้ง อาร์เดเลียคุกเข่าลง ดึงสมุดบันทึกออกมา และเริ่มวาดรูป ไม่ใช่เพื่อภารกิจ ไม่ใช่เพื่อข้อมูล แต่เป็นเพราะมันช่างสวยงามและน่าสนใจ
ค่ำวันนั้น อาร์เดเลียและคุณดอลลี่ตั้งแคมป์ในบริเวณดังกล่าว สายลมเย็นส่งเสียงกระซิบผ่านอากาศ ขณะที่ดวงดาวโผล่พ้นขึ้นมาระหว่างยอดหินแหลม คุณดอลลี่ขดตัวอยู่ที่เท้า จามออกมา ทำให้ปลอกปากกาตกลงบนพื้นหญ้า
"เธอตั้งใจจะพาฉันมาที่นี่ ใช่ไหม?"
คุณดอลลี่ไม่ได้ตอบ มันกลิ้งตัวและใช้เท้าตบรองเท้าของเธอเบาๆ
"เธอคิดว่าฉันจะไม่เป็นตัวเอง... เพราะทุกอย่างที่ฉันทำก็คือเอาแต่กังวลและแข่งกับไบลท์สินะ"
"แต่ฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าถ้าฉันหยุดพัก แม้แต่แค่ครู่เดียว... ทุกอย่างก็จะสายเกินไป"
เธอลูบไปตามแผ่นหลังของคุณดอลลี่และหลับตาลง ความอบอุ่นจากขนของมันทำให้เธอรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอนอนหลับเต็มตาอย่างผ่อนคลายภายใต้ท้องฟ้า
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอจดเรื่องนี้ลงในบันทึก:
"ค้นพบซากภูเขาไฟโบราณทางตะวันออกเฉียงเหนือ เสาหินอยู่ในสภาพดีเยี่ยม"
"คุณดอลลี่พาฉันมาที่นี่ ได้กลับมาสัมผัสความหลงใหลวิชาธรณีวิทยาอีกครั้ง อารมณ์: พอใจ"
"บันทึกเตือนตัวเอง: ใจเย็นๆ รักษาสุขภาพให้แข็งแรงไว้"
ธรณีวิทยาแห่งทาลอส-II... ไม่เหมือนกับภูเขาไฟที่เธอรู้จัก มันเต็มไปด้วยพลังของการขยายตัว การระเบิด และการไหลเวียน ภายใต้การกัดเซาะ มันแสดงถึงการกัดกร่อน การเสื่อมสภาพ และการกลืนกิน ชั้นหินสูญเสียระบบการทำงาน ราวกับโลกกำลังเจ็บป่วย ผิวหนังหลุดลอก เส้นทางบิดเบี้ยวไปมา และบางพื้นที่ก็ปกคลุมไปด้วยความผิดปกติ
อาร์เดเลียมาเพื่อศึกษาไบลท์และไล่ตามการแผ่ขยายที่คาดการณ์ไม่ได้ให้ทัน เธอมักจะเดินทางในเขตความเสี่ยงสูงด้วยตัวคนเดียว ทำให้ชีวิตของเธอดูเหมือนกับรายการงาน
เธอเริ่มพูดน้อยลง และหยุดใช้ความคิดไปกับการแต่งบทกวี เสียงของเธอเงียบขึ้นเรื่อยๆ ลืมกินข้าวไปหลายมื้อ และกำมือไว้แน่นขณะนอนหลับอย่างไม่รู้ตัว สิ่งที่เธอเคยต่อสู้อย่างหนักเพื่อปกป้อง ดวงตา หู จังหวะของชีพจร กลับถูกแทนที่ด้วยความวิตกกังวลอันเย็นชา สุขภาพที่เธอเพิ่งได้รับกลับมาก็ค่อยๆ ถดถอยลงเพราะความกลัวที่มองไม่เห็น
"ฉันเหลือเวลาอีกเท่าไหร่กันนะ?" เธอสงสัย เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่เป็นการแข่งขันอันน่าสิ้นหวังกับการเสื่อมสลายของดินแดนแปลกใหม่แห่งนี้ต่างหาก
จนกระทั่งวันที่คุณดอลลี่กระโดดออกมาจากหลุมตื้นๆ
เขาชนค้อนหินของเธอจนล้มและแย่งกระเป๋าใส่เครื่องไป อาร์เดเลียไล่ตามไป ตะโกนร้องอย่างไร้ความหมาย พวกเขาวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ออกนอกเส้นทาง ออกนอกแผนการ เธอควรจะสำรวจรอยแยกไบลท์ที่ก่อตัวขึ้นใหม่ แต่เธอกลับพบว่าเธออยู่ในหุบเขาเงียบสงัดใต้หน้าผา
เสาหินอัคนีขนาดยักษ์ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหน้าเธอ เสาหกเหลี่ยมผุดขึ้นมาจากพื้นเหมือนกับคีย์เปียโน ใต้ฝ่าเท้าของเธอคือซากภูเขาไฟโบราณ ซึ่งธรรมชาติรักษาสภาพเอาไว้ราวกับเวลาหยุดเดิน
มีประกายที่คุ้นเคยติดขึ้นในหัวใจของเธออีกครั้ง อาร์เดเลียคุกเข่าลง ดึงสมุดบันทึกออกมา และเริ่มวาดรูป ไม่ใช่เพื่อภารกิจ ไม่ใช่เพื่อข้อมูล แต่เป็นเพราะมันช่างสวยงามและน่าสนใจ
ค่ำวันนั้น อาร์เดเลียและคุณดอลลี่ตั้งแคมป์ในบริเวณดังกล่าว สายลมเย็นส่งเสียงกระซิบผ่านอากาศ ขณะที่ดวงดาวโผล่พ้นขึ้นมาระหว่างยอดหินแหลม คุณดอลลี่ขดตัวอยู่ที่เท้า จามออกมา ทำให้ปลอกปากกาตกลงบนพื้นหญ้า
"เธอตั้งใจจะพาฉันมาที่นี่ ใช่ไหม?"
คุณดอลลี่ไม่ได้ตอบ มันกลิ้งตัวและใช้เท้าตบรองเท้าของเธอเบาๆ
"เธอคิดว่าฉันจะไม่เป็นตัวเอง... เพราะทุกอย่างที่ฉันทำก็คือเอาแต่กังวลและแข่งกับไบลท์สินะ"
"แต่ฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าถ้าฉันหยุดพัก แม้แต่แค่ครู่เดียว... ทุกอย่างก็จะสายเกินไป"
เธอลูบไปตามแผ่นหลังของคุณดอลลี่และหลับตาลง ความอบอุ่นจากขนของมันทำให้เธอรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอนอนหลับเต็มตาอย่างผ่อนคลายภายใต้ท้องฟ้า
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอจดเรื่องนี้ลงในบันทึก:
"ค้นพบซากภูเขาไฟโบราณทางตะวันออกเฉียงเหนือ เสาหินอยู่ในสภาพดีเยี่ยม"
"คุณดอลลี่พาฉันมาที่นี่ ได้กลับมาสัมผัสความหลงใหลวิชาธรณีวิทยาอีกครั้ง อารมณ์: พอใจ"
"บันทึกเตือนตัวเอง: ใจเย็นๆ รักษาสุขภาพให้แข็งแรงไว้"
ไฟล์ 3
เกมของคุณดอลลี่ III
จ้องมองออกไปยังแนวชายฝั่งที่เปล่งประกายระยิบระยับและตึกระฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ชื่อที่อาร์เดเลียลืมเลือนไปนานหวนกลับมาอีกครั้ง เซียสตา เมืองภูเขาไฟที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันอบอุ่น
แต่ที่นี่คือ ลาฟานโตมา อัญมณีแห่งแถบอารยธรรม เมืองหุ้มทองแห่งทาลอส-II
ในฐานะนักธรณีวิทยาที่มีชื่อเสียง อาร์เดเลียได้รับเชิญให้ไปบรรยายที่งานวิชาการครั้งใหญ่เกี่ยวกับ "ลำดับในระบบนิเวศทางธรณีวิทยาใหม่ของทาลอส-II" เธอแค่วางแผนที่จะบรรยายทั่วไป แต่คำพูดของเธอก็กระตุ้นผู้ฟังขึ้นมาจนกระทั่งเธอเองยังประหลาดใจ
บรรดาตัวแทนจากบริษัทเข้ามาล้อมเธอในทันที เอาพิมพ์เขียวของสวนอุตสาหกรรมแห่งใหม่ให้ดูพร้อมกับถามความคิดเห็นของเธอ นักวิจัยอาวุโสกระตือรือร้นที่จะแบ่งปันผลการค้นพบล่าสุดของพวกเขา หวังว่าจะสร้างโอกาสการทำงานร่วมกับอาร์เดเลีย แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่รัฐก็ยื่นเสนอและเชิญให้เธอมาร่วมทำงานในโครงการใหญ่ถัดไปของพวกเขา
ด้วยเหตุนี้ นักวิจัยภาคสนามผู้เงียบขรึมจึงกลายเป็นดาวเด่นของงานขึ้นมาในทันที
การเริ่มต้นด้วยการจับมือที่เรียบง่ายเปลี่ยนเป็นคำยกย่องชื่น "คุณเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเราทุกคน" ในลิฟต์ มีคนยื่นสมุดบันทึกมาให้อาร์เดเลีย และขอลายเซ็นจากเธอเพื่อนำไปแขวนในห้องแล็บของเขา ที่ทางม้าลาย เด็กๆ ตะโกนว่า "ผมก็อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์เหมือนกัน!" แม้แต่พ่อค้าตามท้องถนนก็ยื่นน้ำอัดลมมาให้เธอ และพูดว่า "หลานของฉันรักวิชาธรณีวิทยามาก ช่วยแนะนำหนังสือให้หน่อยได้ไหม?"
ในตอนแรก เธอคิดว่าเป็นแรงบันดาลใจ เธอพยักหน้าอย่างสุภาพให้กับทุกๆ คน ตอบคำถามแต่ละข้ออย่างใจเย็น แต่ในไม่ช้า การเหนื่อยล้าก็เข้ามาแทนที่ เธอไม่ได้ขุ่นเคืองคนพวกนี้ แล้วก็ไม่ได้รังเกียจความตั้งใจของพวกเขาด้วย เธอก็แค่... ไม่พร้อมที่จะ "มีชื่อเสียง"
หลังจากการประชุมสามชั่วโมงอันน่าเหนื่อยหน่าย เธอก็ผลักประตูให้เปิดออกและวิ่งออกไป เธอผ่านโปสเตอร์ขนาดใหญ่รูปตัวเธอเองที่มีข้อความ "แบบอย่างนักวิทยาศาสตร์สาว" และหายเข้าไปในฝูงชน
นั่นเป็นเวลาที่เธอรู้ตัวว่า: คุณดอลลี่หายไปแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นตัวอะไรและมันหายไปไหน ในศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง มีผู้หญิงโวยวายว่ามี "บางอย่างที่มีขนปุย" มาชนเธอ บนดาดฟ้า แปลงดอกไม้ถูกเหยียบจนราบโดย "บางอย่างที่มีสีชมพู" มีคนถึงกับโพสต์รูปถ่ายเบลอๆ ของ "บางอย่างกลมๆ" กำลังพุ่งไปช่องตรวจตั๋ว และหอบถุงใส่สายไหมไปด้วย
อาร์เดเลียไล่ตามเบาะแสเหล่านี้และค้นหาซีกหนึ่งของเมือง รองเท้าของเธอเริ่มสึก มีโคลนเลอะกระโปรง และอาการปวดหัวก็แปลบขึ้นมา
ตอนที่เกือบจะหมดแรง เธอล้มลงในตรอกเล็กๆ และหยุดค้นหา
มันเป็นผืนป่าที่ยังไม่มีใครแตะต้องที่ชานเมือง ไม่มีใครเป็นเจ้าของ และเต็มไปด้วยดอกไม้ป่า สายลมทะเลหอบเอากลิ่นหอมอบอวลมากลับคลื่นอันสงบ และคุณดอลลี่ก็นอนแผ่ไม่ขยับเขยื้อนอยู่ที่นั่น
"เธอมาทำอะไรที่นี่?" อาร์เดเลียถามด้วยอารมณ์หงุดหงิดปนขบขัน คุณดอลลี่ไม่ได้ตอบ มันแค่กลิ้งตัวอย่างขี้เกียจ
อาร์เดเลียเดินเข้าไปหาและนั่งลงข้างๆ มัน จากนั้น เธอก็ปิดเครื่องแฮนดีเทิร์ม การประชุม หน้าที่การงาน ทุกอย่างยังรอได้
ในท้ายที่สุด ไม่มีอะไรเหมาะกับนักธรณีวิทยาไปกว่าธรรมชาติอีกแล้ว
จ้องมองออกไปยังแนวชายฝั่งที่เปล่งประกายระยิบระยับและตึกระฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ชื่อที่อาร์เดเลียลืมเลือนไปนานหวนกลับมาอีกครั้ง เซียสตา เมืองภูเขาไฟที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันอบอุ่น
แต่ที่นี่คือ ลาฟานโตมา อัญมณีแห่งแถบอารยธรรม เมืองหุ้มทองแห่งทาลอส-II
ในฐานะนักธรณีวิทยาที่มีชื่อเสียง อาร์เดเลียได้รับเชิญให้ไปบรรยายที่งานวิชาการครั้งใหญ่เกี่ยวกับ "ลำดับในระบบนิเวศทางธรณีวิทยาใหม่ของทาลอส-II" เธอแค่วางแผนที่จะบรรยายทั่วไป แต่คำพูดของเธอก็กระตุ้นผู้ฟังขึ้นมาจนกระทั่งเธอเองยังประหลาดใจ
บรรดาตัวแทนจากบริษัทเข้ามาล้อมเธอในทันที เอาพิมพ์เขียวของสวนอุตสาหกรรมแห่งใหม่ให้ดูพร้อมกับถามความคิดเห็นของเธอ นักวิจัยอาวุโสกระตือรือร้นที่จะแบ่งปันผลการค้นพบล่าสุดของพวกเขา หวังว่าจะสร้างโอกาสการทำงานร่วมกับอาร์เดเลีย แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่รัฐก็ยื่นเสนอและเชิญให้เธอมาร่วมทำงานในโครงการใหญ่ถัดไปของพวกเขา
ด้วยเหตุนี้ นักวิจัยภาคสนามผู้เงียบขรึมจึงกลายเป็นดาวเด่นของงานขึ้นมาในทันที
การเริ่มต้นด้วยการจับมือที่เรียบง่ายเปลี่ยนเป็นคำยกย่องชื่น "คุณเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเราทุกคน" ในลิฟต์ มีคนยื่นสมุดบันทึกมาให้อาร์เดเลีย และขอลายเซ็นจากเธอเพื่อนำไปแขวนในห้องแล็บของเขา ที่ทางม้าลาย เด็กๆ ตะโกนว่า "ผมก็อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์เหมือนกัน!" แม้แต่พ่อค้าตามท้องถนนก็ยื่นน้ำอัดลมมาให้เธอ และพูดว่า "หลานของฉันรักวิชาธรณีวิทยามาก ช่วยแนะนำหนังสือให้หน่อยได้ไหม?"
ในตอนแรก เธอคิดว่าเป็นแรงบันดาลใจ เธอพยักหน้าอย่างสุภาพให้กับทุกๆ คน ตอบคำถามแต่ละข้ออย่างใจเย็น แต่ในไม่ช้า การเหนื่อยล้าก็เข้ามาแทนที่ เธอไม่ได้ขุ่นเคืองคนพวกนี้ แล้วก็ไม่ได้รังเกียจความตั้งใจของพวกเขาด้วย เธอก็แค่... ไม่พร้อมที่จะ "มีชื่อเสียง"
หลังจากการประชุมสามชั่วโมงอันน่าเหนื่อยหน่าย เธอก็ผลักประตูให้เปิดออกและวิ่งออกไป เธอผ่านโปสเตอร์ขนาดใหญ่รูปตัวเธอเองที่มีข้อความ "แบบอย่างนักวิทยาศาสตร์สาว" และหายเข้าไปในฝูงชน
นั่นเป็นเวลาที่เธอรู้ตัวว่า: คุณดอลลี่หายไปแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นตัวอะไรและมันหายไปไหน ในศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง มีผู้หญิงโวยวายว่ามี "บางอย่างที่มีขนปุย" มาชนเธอ บนดาดฟ้า แปลงดอกไม้ถูกเหยียบจนราบโดย "บางอย่างที่มีสีชมพู" มีคนถึงกับโพสต์รูปถ่ายเบลอๆ ของ "บางอย่างกลมๆ" กำลังพุ่งไปช่องตรวจตั๋ว และหอบถุงใส่สายไหมไปด้วย
อาร์เดเลียไล่ตามเบาะแสเหล่านี้และค้นหาซีกหนึ่งของเมือง รองเท้าของเธอเริ่มสึก มีโคลนเลอะกระโปรง และอาการปวดหัวก็แปลบขึ้นมา
ตอนที่เกือบจะหมดแรง เธอล้มลงในตรอกเล็กๆ และหยุดค้นหา
มันเป็นผืนป่าที่ยังไม่มีใครแตะต้องที่ชานเมือง ไม่มีใครเป็นเจ้าของ และเต็มไปด้วยดอกไม้ป่า สายลมทะเลหอบเอากลิ่นหอมอบอวลมากลับคลื่นอันสงบ และคุณดอลลี่ก็นอนแผ่ไม่ขยับเขยื้อนอยู่ที่นั่น
"เธอมาทำอะไรที่นี่?" อาร์เดเลียถามด้วยอารมณ์หงุดหงิดปนขบขัน คุณดอลลี่ไม่ได้ตอบ มันแค่กลิ้งตัวอย่างขี้เกียจ
อาร์เดเลียเดินเข้าไปหาและนั่งลงข้างๆ มัน จากนั้น เธอก็ปิดเครื่องแฮนดีเทิร์ม การประชุม หน้าที่การงาน ทุกอย่างยังรอได้
ในท้ายที่สุด ไม่มีอะไรเหมาะกับนักธรณีวิทยาไปกว่าธรรมชาติอีกแล้ว
ไฟล์ 4
เกมของคุณดอลลี่ IV
วันที่อาร์เดเลียมาที่ตี้เจียงพร้อมกับกล่องตัวอย่าง เธอตระหนักได้ว่ามีบางอย่างหายไป
"คุณดอลลี่อยู่ไหน...?"
เจ้าตัวน้อยขนปุยที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นแอบไปเดินเตร่ทั่วตี้เจียงอย่างมีความสุขแล้ว
ในห้องโล่งๆ ไซฮีโค้งขอโทษพื้นที่ว่างและพูดว่า "ต้องขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้เจตนาเหยียบคุณหรอกนะ ท่านจอมล่องหนผู้สูงศักดิ์"
"มีบางอย่างบุกเข้ามาที่นี่!" "ใครกินน้ำซุปไปตั้งครึ่งหม้อกันนะ!" โรงอาหารอื้ออึงไปด้วยเสียงตะโกนอย่างน่าประหลาดใจ
"ใครเปลี่ยนสัญญาณเตือนของฉันเป็น ‘บา บา บา’ กันนะ!? โอ้ ไม่ โอ้ ไม่... ฉันกำลังจะไปฝึกดาบสายแล้ว!"
"ต้องมีผีอยู่แน่ๆ! และมันก็เป็นสีชมพูซะด้วย! โอ้ ฉันจองก่อนนะ!" อีวอนพุ่งตัวไปตามโถงทางเดินอย่างตื่นเต้น
ตอนที่อาร์เดเลียมาถึง เธอเห็น Endministrator นั่งย่อตัวอยู่ข้างประตู ยื่นมือออกไปช้าๆ ราวกับว่ากำลังรอความยินยอมของอะไรสักอย่าง
คุณดอลลี่จ้องไปที่ Endministrator สักครู่ก่อนที่จะโน้มตัวเข้าไปหา ปล่อยให้นิ้วมือจมลงไปในก้อนขนหนาเตอะ โดยไม่พูดอะไร
"พี่สาวผู้ศรัทธาคนนั้น... ไม่ค่อยสนใจอะไรสักเท่าไหร่นอกจากการไฝ่หาความรู้แจ้ง"
"เซฟผู้ร่าเริงงั้นเหรอ? โอ้ เขาซ่อนความคิดอันแยบยลเอาไว้หลังรอยยิ้มนั่น อย่าเข้าใจผิดว่าเขาทำตัวสบายๆ เพราะประมาทนะ อย่าคิดแบบนั้นจนกว่าภาระหน้าที่จะลุล่วง"
"เด็กสาวที่ฝันถึงการเป็นยอดนักมวย... เธอจะตื่นจากความฝันพวกนั้นได้หรือเปล่า? หรือเธอจะเปลี่ยนโลกตามที่ต้องการกันนะ?"
"และคนที่แบ่งปันเงาสีชมพูกับฉัน... เธอเจอหนทางของเธอแล้ว มีความสุขแล้วล่ะ"
บนสะพาน อาร์เดเลียนั่งอยู่กับคุณดอลลี่ข้างๆ เธอ พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงดาวระยิบระยับเหมือนกับโคมไฟที่อยู่ไกลๆ และตี้เจียงก็หลับใหลอยู่ในความมืดอันเงียบสงัด ยักษ์ใหญ่ที่แล่นไปในท้องฟ้า
"และสำหรับคนสวมหน้ากาก..."
คุณดอลลี่กระดิกหูและส่งเสียงร้อง ‘บา’ ออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ เหมือนกับจะพูดว่า "คุณสามารถไว้ใจ Endministrator ได้"
วันที่อาร์เดเลียมาที่ตี้เจียงพร้อมกับกล่องตัวอย่าง เธอตระหนักได้ว่ามีบางอย่างหายไป
"คุณดอลลี่อยู่ไหน...?"
เจ้าตัวน้อยขนปุยที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นแอบไปเดินเตร่ทั่วตี้เจียงอย่างมีความสุขแล้ว
ในห้องโล่งๆ ไซฮีโค้งขอโทษพื้นที่ว่างและพูดว่า "ต้องขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้เจตนาเหยียบคุณหรอกนะ ท่านจอมล่องหนผู้สูงศักดิ์"
"มีบางอย่างบุกเข้ามาที่นี่!" "ใครกินน้ำซุปไปตั้งครึ่งหม้อกันนะ!" โรงอาหารอื้ออึงไปด้วยเสียงตะโกนอย่างน่าประหลาดใจ
"ใครเปลี่ยนสัญญาณเตือนของฉันเป็น ‘บา บา บา’ กันนะ!? โอ้ ไม่ โอ้ ไม่... ฉันกำลังจะไปฝึกดาบสายแล้ว!"
"ต้องมีผีอยู่แน่ๆ! และมันก็เป็นสีชมพูซะด้วย! โอ้ ฉันจองก่อนนะ!" อีวอนพุ่งตัวไปตามโถงทางเดินอย่างตื่นเต้น
ตอนที่อาร์เดเลียมาถึง เธอเห็น Endministrator นั่งย่อตัวอยู่ข้างประตู ยื่นมือออกไปช้าๆ ราวกับว่ากำลังรอความยินยอมของอะไรสักอย่าง
คุณดอลลี่จ้องไปที่ Endministrator สักครู่ก่อนที่จะโน้มตัวเข้าไปหา ปล่อยให้นิ้วมือจมลงไปในก้อนขนหนาเตอะ โดยไม่พูดอะไร
"พี่สาวผู้ศรัทธาคนนั้น... ไม่ค่อยสนใจอะไรสักเท่าไหร่นอกจากการไฝ่หาความรู้แจ้ง"
"เซฟผู้ร่าเริงงั้นเหรอ? โอ้ เขาซ่อนความคิดอันแยบยลเอาไว้หลังรอยยิ้มนั่น อย่าเข้าใจผิดว่าเขาทำตัวสบายๆ เพราะประมาทนะ อย่าคิดแบบนั้นจนกว่าภาระหน้าที่จะลุล่วง"
"เด็กสาวที่ฝันถึงการเป็นยอดนักมวย... เธอจะตื่นจากความฝันพวกนั้นได้หรือเปล่า? หรือเธอจะเปลี่ยนโลกตามที่ต้องการกันนะ?"
"และคนที่แบ่งปันเงาสีชมพูกับฉัน... เธอเจอหนทางของเธอแล้ว มีความสุขแล้วล่ะ"
บนสะพาน อาร์เดเลียนั่งอยู่กับคุณดอลลี่ข้างๆ เธอ พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงดาวระยิบระยับเหมือนกับโคมไฟที่อยู่ไกลๆ และตี้เจียงก็หลับใหลอยู่ในความมืดอันเงียบสงัด ยักษ์ใหญ่ที่แล่นไปในท้องฟ้า
"และสำหรับคนสวมหน้ากาก..."
คุณดอลลี่กระดิกหูและส่งเสียงร้อง ‘บา’ ออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ เหมือนกับจะพูดว่า "คุณสามารถไว้ใจ Endministrator ได้"
ภาพวาด
มาเริ่มเล่นกันเถอะ
ฝันกลางวันไร้สิ้นสุด
ความทะเยอทะยาน