| ประเภทอาวุธ | ดาบใหญ่ |
| ความหายาก | ★★★★★ |
หัวใจของคนอื่นไม่ใช่ของฉันให้ฉันได้สัมผัส แต่ฉันอ่านหัวใจตัวเอง ได้ราวกับอ่านหนังสือ
ณ ชั่วขณะนี้ หัวใจของฉันเต็มไปด้วยเพียงความกลัว สถานีวิทยาศาสตร์ของเรา "หอดูดาว" ที่เราสร้างขึ้นเพื่อต่อกรกับรอยแยกขนาดมึหา ถูกกลืนกินโดยไบลท์ และความสิ้นหวังก็กลืนกินจิตใจของฉันไปด้วยเช่นกัน ซีเรนไนต์จะสำเร็จไหม? ความพยายามของเราทั้งหมดจะสิ้นความหมายไปโดยสิ้นเชิงหรือ? เอเทอร์ทำให้เราตระหนักว่าตัวเราเล็กน้อยเพียงใด มันจะกลืนกินอู่หลิงและทุกสิ่งที่มีอยู่ เราจะต่อต้านปรากฏการณ์ระดับดาราศาสตร์เช่นนี้ได้อย่างไร?
......
ต้องสร้างคลองขึ้น แม้งานกู้ภัยผู้ประสบภัยจากพื้นที่พิบัติจะเป็นภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งในตอนนี้ แต่คลองนี้จำเป็นยิ่งยวด มันจะป้องกันไม่ให้น้ำบาดาลถูกมลพิษจากการซึมของกระแสไบลท์ลงสู่ชั้นดิน แต่ท้ายที่สุดแล้ว นี่ก็ไร้ผลอยู่ดี มันเพียงเลื่อนการตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของสิ่งมีชีวิตทั้งมวลบนผืนแผ่นดินนี้ออกไปเท่านั้น
......
มือฉันเต็มไปด้วยตุ่มพอง แม้ฉันจะเป็นแค่งานชั้นผลิต ไม่มีความรู้ด้านก่อสร้างเลย แต่ถูกมอบหมายให้เข้าทีมก่อสร้าง... เราต้องสู้กับภัยพิบัตินี้จนกว่ากำลังเสริมจากสำนักงานใหญ่จะมาถึง
......
ฉันโดนบาดที่มือ ฉันขุดพบมีดสั้นหักจากพื้นที่ก่อสร้างคลอง มันฝังอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว? ร้อยปีหรือ? ให้ตายสิ ทาลอส มองมือที่เลือดไหลของแกให้ดีสิ! ช่างหัวเกียรติยศและการเสียสละ! ทำไมฉันยังมีชีวิตอยู่? ทำไมฉันอยากมีชีวิตอยู่? ทำไมฉันควรมีชีวิตอยู่? ทำไม?
......
ไอ้ไบลท์นรก ฉันจะจบชีวิตตัวเองพรุ่งนี้
......
ฉันเลือกคืน ที่พื้นที่ก่อสร้าง ที่นี่แหละที่ดี อากาศดีเลิศ ฝนตกหนักจนทุกอย่างจมอยู่ในโคลนชิบๆ พวกขี้แพ้อย่างพวกเราสมควรตายแล้วถูกฝังลงในโคลนนั่น
กระแสน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำฝนพัดทะลวงผ่านช่วงสุดท้ายของคลองที่ยังไม่เสร็จ ฉันเห็นแววโลหะในโคลนที่เพิ่งถูกเปิดออก ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันเดินไปหาความแวววาวนั้นแล้วตักโคลนด้วยมือเปล่า ฉันขุดพบสิ่งที่ฝังอยู่นั่น มันคือวาล์วขึ้นสนิม
นั่นแหละ
งานของพวกเรามันทำกันแบบรีบเร่ง ไม่มีแผนผังโครงสร้างหรือการตรวจสอบอะไรทั้งนั้น และโดยบังเอิญ เราก็ดันทำคลองเสร็จได้ ทั้งที่คนก่อนหน้าทำไม่สำเร็จ
ภาพของวาล์วที่ขึ้นสนิมจนมิดนั้นพลันเปลี่ยนไปทันที มันกลายเป็นพินัยกรรมของพ่อ รูปภาพของแม่ ดอกไม้กระดาษที่วางไว้ที่หลุมศพของปู่ย่าตายายของฉัน...
...และฉัน... ฉันเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำโคลน
นั่นแหละ
มีใครบางคนเสมอที่ปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ และมีใครบางคนเสมอที่รอดมาได้
ฟ้าดินมิได้ไร้ขอบเขต ความกลัวเองก็อาจสลายไปจนหมดสิ้น
ด้วยสิ่งนั้น ฉันเลิกคิดถึงความตายแล้ว
ปัจจุบันฉันขยายมุมมองไปสู่การเอาตัวรอดและการยืดหยัด วงจรอันไม่สิ้นสุดซึ่งดำรงคงอยู่มาชั่วกัลปวสาน
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
นาโนเฟลคสามเฟส ×16
หินอู่หลิง ×8
แก่นสาร