| ประเภทอาวุธ | ปืนหามแล่น |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
"พวกเราคือลิ่มที่ตอกเข้ามาในทาลอส-II" แม่พูดแบบนี้อยู่เสมอ
ตอนฉันยังเป็นเด็ก แม่ชอบเข้ามากอดแน่นๆ แรงๆ หลังกลับจากเลิกงาน ฉันคอยบอกแม่ให้เปลี่ยนชุดก่อนทุกครั้ง ฉันไม่ได้รู้สึกว่าแม่กอดอยู่เลย ฉันโดนสารพัดเครื่องมือกดเข้าใส่ แล้วสุดท้ายก็ทั้งปวด มีรอยฝากประทับจากทั้งค้อน คีม ประแจ แล้วก็ปืนหามแล่นใหญ่ยักษ์บ้านั่นเต็มไปหมด
แล้วแม่ก็ชอบซื้อรถบัคกี้ของเล่นบ้านั่น รู้ไหม ฉันเห็นเครนของจริง รวมถึงรถขุดเจาะ รถบรรทุกดัมพ์ เครื่องบด แล้วก็เครื่องตอกเสาเข็มมาแล้วในชีวิตจริง ฉันเห็นกองพาหนะยักษ์เหล็กมุ่งหน้าไปทางเหนือทุกวันทุกปีตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แล้วฉันจะอยากได้ของจิ๋วปลอมๆ พวกนั้นใส่กล่องของเล่นไปทำไม
แม่เองไม่เคยมองว่าโลกนี้เป็น "บ้าน" เธอเอาแต่พูดว่า: "ทาลอส-II มันอันตรายเกินไป เราทำให้ที่นี่เป็นบ้านของเราไม่ได้หรอก"
ฉันเป็นชาวทาลอส เกิดและเติบโตที่นี่ ไม่มีทางจะเข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมเลิกบ่นแบบนี้ แต่คำพูดเหล่านั้นก็ฝากประทับบางอย่างไว้กับฉัน เหมือนพวกเครื่องมือช่างที่เธอพกติดตัวไว้ตอนที่กอดฉันแน่นๆ เต็มแรง ฉันไม่เคยรู้ความหมายของคำว่า "ฝากประทับ" มาก่อนในตอนนั้น
จนถึงวันหนึ่งที่แม่ไม่ได้กลับมาจากทางเหนือ ลุงวอลเธอร์นำชุดของเธอมาให้ ช่างซักรีดก็ซักไม่สะอาด ยังมีคราบเลือดเข้มๆ ที่คอเสื้ออยู่ ฉันกอดชุดไว้แน่นเพื่อให้ได้สัมผัสอันคุ้นเคยจากเนื้อผ้าที่หยาบกร้านและเครื่องมือของเธอที่แข็งและเย็นเฉียบ แล้วฉันก็พบกับปืนหามแล่นบ้านั่น เจ้าเหล็กก้อนใหญ่ที่ฝากประทับความเจ็บปวดไว้กับฉัน ปืนหามแล่นกระบอกนี้มีรอยบุ๋มใหม่ใต้กระบอกปืนหามแล่น
เธอปลดซองกระสุนแล้วฟาดแองเกลอยอย่างแรงด้วยก้อนเหล็กนี่
ฉันขอให้ลุงวอลเธอร์หล่อกระบอกปืนหามแล่นใหม่ให้แล้วติดโซ่ตัดไว้ด้วย ฉันได้สานต่องานในตำแหน่งของแม่ตอนที่มีขบวนพาหนะจะออกเดินทางไปยังตอนเหนืออีกครั้ง
เพราะฉันคือลิ่มที่แข็งที่สุดที่จะตอกใส่ทาลอส-II ยังไงล่ะ