| ประเภทอาวุธ | ดาบ |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
เมื่อปืนใหญ่คำรามสะท้านสวรรค์ ความมืดก็หวนกลับคืนสู่ป้อมฟอร์ต ฟอร์จเฟน เสียงไอน้ำก็หยุดกรีดร้อง เมื่อแองเกลอยตนสุดท้ายถูกบดขยี้กลายเป็นเพียงกรวดหิน เสียงแตรแห่งชัยชนะก้องกังวานไปทั่วทุ่งน้ำแข็ง เสียงประกาศแห่งชัยชนะสะท้อนก้องท่ามกลางป้อมปราการที่พังทลาย ก่อนจะลอยไปถึงสุสานหินที่ถูกใช้เป็นสุสานชั่วคราวสำหรับเหล่านักรบผู้ล้มตาย
สำหรับเหล่าช่างตีเหล็กแห่งป้อมฟอร์ต ฟอร์จเฟน เสียงแตรก้องนั้นให้ความรู้สึกราวกับเป็นการอำลาครั้งสุดท้ายแด่เหล่าทหารมากกว่า ช่างตีเหล็กคนหนึ่งลากรถเข็นบรรทุกยุทโธปกรณ์ที่เก็บกู้มาได้ แล้วหยุดลงต่อหน้าผู้พิทักษ์แห่งคำสัตย์หนุ่มผู้ไร้ลมหายใจ
ทำไมช่างตีเหล็กถึงหยุด? เพราะความกลัวความตายงั้นหรือ? เขาไม่คิดเช่นนั้น ตั้งแต่วันที่เขายื่นใบสมัครเข้าร่วมภาคีโลหปฏิญาณ เขาก็ใฝ่ฝันมาตลอดว่าจะล้มตายอย่างภาคภูมิ เช่นเดียวกับผู้พิทักษ์สัตยาที่แท้จริง และตั้งแต่วันที่เขาก้าวเข้าสู่ประตูป้อมฟอร์ต ฟอร์จเฟน เขาก็ตั้งมั่นว่าจะเป็นดั่งตะปูที่ถูกตอกตรึงอยู่กับหน้าที่ตลอดไป มีเพียงสองสิ่งเท่านั้นที่จะทำให้เขาหยุดแกว่งค้อนลงได้: หนึ่ง คืออนาคตที่เขาฝันถึงได้ถูกทำให้เป็นจริงแล้ว สอง คือถึงเวลาที่จำเป็นต้องมีใครสักคนเข้ามารับหน้าที่แทน
ช่างตีเหล็กก้มตัวลง แล้วหยิบดาบยาวออกจากมือของทหารหนุ่มผู้นั้น
เขาไม่อาจละสายตาจากใบหน้าของทหารผู้นั้นได้ เขากำลังแสดงความเคารพครั้งสุดท้ายต่อสหายร่วมรบใช่หรือไม่? ไม่ใช่ เขาได้กล่าวอำลาผู้คนมากมายในแดนใต้แล้ว ก่อนจะยาตราสู่แดนเหนือ เขาเคยเห็นคนรักร่ำไห้อย่างลับๆ เพื่อเขา เคยเห็นความอาวรณ์ในแววตาของพวกเขา และแม้กระทั่งเข้าร่วมงานศพของเพื่อนสนิทในคืนก่อนที่เขาจะต้องไปรายงานตัวยังค่ายฝึก
แต่สิ่งที่เขารู้สึก ณ ขณะนี้ กลับแตกต่างออกไป กระแสอารมณ์อันลี้ลับรั้งตรึงเขาไว้กับพื้น แม้ว่าเขาจะพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อจะก้าวจากไปก็ตาม
เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้องสะท้อนอยู่ในสุสานหิน ช่างตีเหล็กเงยหน้าขึ้นและกลั้นลมหายใจ
"ท่านคาสเทลลันเจอรัลด์! ขออภัย ข้าเพียงแค่... กำลังเก็บกู้อุปกรณ์เท่านั้น"
อสูรเกราะเหล็กเหยียดมือออกไปและรับดาบจากช่างตีเหล็ก คมดาบบิดงอ และมีรอยร้าวเล็กๆ พาดยาวไปตามแนวคม
"เจ้ารู้จักเขาหรือไม่?"
"ไม่... เราไม่ได้สนิทกัน แต่ข้าเคยดื่มเหล้าร่วมกับเขาในงานเลี้ยงต้อนรับที่จัดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน..."
"ท่านตั้งใจจะทำอะไรกับดาบเล่มนี้?"
ช่างตีเหล็กรับดาบมาแล้วสะบัดหิมะออกจากด้าม เขาพิจารณาบาดแผลที่อาวุธเล่มนั้นได้รับอย่างถี่ถ้วน ก่อนเอ่ยคำตัดสิน: "ข้านับเป็นเกียรติที่จะได้ส่งดาบเล่มนี้คืนสู่เตาหลอม และหล่อมันขึ้นใหม่อีกครั้ง ความยินดีนั้นจะทัดเทียมกับการได้เห็นท่านโยนโฮสต์แองเกลอยด์กลับไปยังที่ที่มันมา เขาคือวีรบุรุษ... ที่จะไม่มีผู้ใดจดจำ"
"เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดา ธรรมดาไม่ต่างอะไรจากดาบเล่มนี้"
"ท่านคาสเทลลัน... ท่านอยากให้ข้าทำอย่างไรกับดาบเล่มนี้?"
"แม้แต่ดาบที่สมบูรณ์แบบก็แตกสลายได้สักวันหนึ่ง" เจอรัลด์ตบไหล่ของช่างตีเหล็ก "มันควรถูกส่งคืนสู่เตาหลอม ผ่านมือเหล่าผู้พิทักษ์สัตยา และทำหน้าที่ที่ยังไม่เสร็จสิ้นให้ลุล่วง"
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
หลอดปล่อยแสงเมทาไดแอสทิมา ×16
อิกนิโอไซต์ ×8
แก่นสาร