| ประเภทอาวุธ | ดาบ |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
"มันดูคล้ายกับบ่อน้ำ..."
เขาวางศอกลงบนราวกั้นของดาดฟ้าสังเกตการณ์ แล้วปล่อยสายตาให้ติดตามขวดเปล่าขวดที่สิบสองที่ลอยกลางอากาศก่อนจะร่วงลงสู่ท้องทะเลอันไกลโพ้น จากนั้นเขาก็มองเห็น "วงแหวน" อันยิ่งใหญ่ สถานที่ทำงานของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองมันจากที่สูงเช่นนี้
"จุดประสงค์ของมันคืออะไร? บางคนบอกว่ามันคือที่หลบภัยใต้น้ำ บางคนพูดว่ามันเอาไว้ยิงหรือปล่อยอะไรบางอย่าง..."
เขาเริ่มคาดเดาไปต่างๆ นานา แต่ก็รีบห้ามความคิดที่พลุ่งพล่านของตนเอง การดำรงอยู่ของสถานที่แห่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย... หากเขาเข้าร่วมการทดสอบคัดเลือกเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ก่อนที่เขาจะสูญเสียดวงตาหนึ่งข้างและทีมทั้งหมดไปในสนามรบ เขาอาจได้เห็นงานลับสุดยอดที่กำลังดำเนินอยู่ภายในที่แห่งนั้นก็เป็นได้ แต่ตอนนี้ เขาไม่รู้สึกถึงความภาคภูมิหรือแรงผลักดันที่จะมีส่วนร่วมกับอนาคตของมนุษยชาติอีกแล้ว คุณธรรมเหล่านั้นถูกฝังกลบไปพร้อมกับกระดูกของสหายร่วมรบของเขา
ตอนนี้เขาก็เป็นเพียงแค่คนทำความสะอาดดาดฟ้าธรรมดา... "ตกลงแล้ว ใครเป็นนายจ้างของฉันอีกนะ?" เขาคิด พลางก้มมองบัตรพนักงานของตัวเอง Endfield อินดัสทรีส์ ยังไงก็เถอะ ทั้งหมดก็ไม่ต่างกัน... Endfield, UWST, TGCC, HAS... สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายชนชั้น
บรรดาผู้บริหารระดับสูงจากแต่ละฝ่ายต่างก็รวมตัวกันที่นี่ ห่างไกลจากสมรภูมิใหญ่ๆ เพื่อทำงานในโครงการมหึมาอีกครั้ง...
"มันคงจบลงด้วยความล้มเหลวแน่ ชายแดนกำลังล่มสลายลงทีละแห่ง พื้นที่อยู่อาศัยกำลังถูกบีบให้หายไปเรื่อยๆ จะมีหนทางใดที่จะสามารถพลิกสถานการณ์แห่งความพ่ายแพ้นี้ได้หรือไม่?"
"อึก หยุดคิดถึงมันซะเถอะ... ไม่งั้นก็จะปวดหัวเปล่า..."
หากเขาเลือกที่จะใช้ชีวิตโดยไม่สนใจสิ่งใด เขาก็ควรทำมันให้สุดทาง แต่เขาก็ยังคงได้ยินผู้คนพูดลับหลัง — ลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัวทหารผู้ภาคภูมิ ดาวรุ่งดวงใหม่ที่กลับจมอยู่ในความเกลียดชังตนเอง ยอมรับงานถูดาดฟ้าเพียงเพื่อจะได้อยู่ให้ไกลจากสนามรบที่สุด — ใช่แล้ว หูของเขายังคงได้ยินเสียงซุบซิบนั้นอยู่เป็นระยะ
เขาแปลกใจที่คำเหล่านั้นยังคงทำให้เขาเจ็บปวดได้ นั่นคือเหตุผลที่เขามายังสถานที่แห่งนี้ เพื่อต้องการปลดปล่อยตัวเอง แน่นอนว่า การปลดปล่อยนั้นย่อมกลายเป็นความสงสารตัวเอง และขวดโคห์ลมากมาย
ขวดเปล่าขวดที่สิบสามถูกเหวี่ยงออกไป แล้วตกลงสู่ทะเล
แล้วทำไมเขาถึงยังรู้สึกเลวร้ายเช่นนี้? หรือว่ายังมีบางสิ่งที่เขาไม่อาจปลดปล่อยได้ลง? เหรียญตรา? เขาโยนมันทิ้งไปแล้ว อาวุธที่เขาชื่นชอบ? เขาแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฝังมันไว้ที่ไหน "โอ้... ใช่แล้ว ยังมีอย่างอื่นอีก"
เขาถอดผ้าปิดตาออก แล้วควักเอาสิ่งที่ไม่เคยอบอุ่นเลยออกมาจากเบ้าตา ดวงตาประดิษฐ์ทำจากทองคำและเออริโกครัสมองเขากลับจากกลางฝ่ามือ ในเรื่องเล่าที่สืบทอดกันมา ดวงตานี้ถูกสร้างขึ้นจากทองคำที่ได้รับพระราชทานจากเหล่าจักรพรรดิ... บรรพบุรุษของเขาเคยก้าวย่างอยู่ในสมรภูมิแห่ง "ศึกสี่จักรพรรดิ" และได้เป็นประจักษ์พยานต่อการล่มสลายของ "กอล"... ไม่ว่าพวกเขาจะกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอำนาจ หรือเป็นนักสำรวจแห่งเทอร์ราก็ตาม ดวงตานี้จะถูกส่งต่อให้กับผู้สืบทอดในสายตระกูลเสมอ ส่วนเขา ผู้ล้มเหลวอับอาย ก็คือทายาทคนสุดท้าย
เกียรติยศแห่งตระกูลของเขาส่องประกายผ่านรูม่านตาที่ประดับด้วยลวดลายทองคำ และมันก็ส่งแววตาอันเย็นเยือกเข้าไปในวิญญาณของเขา
เขากำหมัดแน่น กอบกุมมรดกตกทอดจากสายเลือดที่ไม่เคยขาดตอน แล้วเหวี่ยงมันทิ้งลงสู่ท้องทะเลโดยไม่ลังเล
"เรียบร้อย มันจบแล้ว ทุกอย่างสะอาดและเงียบสงบ"
โคห์ลที่อยู่ในกายเขาก็พลุ่งพล่าน ทำให้เขาสะอึกออกมา วงแหวนที่อยู่ไกลออกไปนั้นเริ่มดูเหมือนบ่อน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ เขานึกถึงบ่อน้ำขอพรที่ตนเคยเห็นในหมู่บ้านเล็กๆ ระหว่างการท่องเที่ยวรอบเทอร์รา ผู้คนจะโยนเหรียญทองและเงินลงไปในบ่อน้ำ พร้อมอธิษฐานให้คำปรารถนาของตนเป็นจริง คุณค่าของสิ่งที่ถูกโยนลงไปในบ่อน้ำจะเป็นตัวกำหนดขอบเขตของพรที่บันดาล
"ฮึ ฮึ พวกโง่เง่า"
ถ้ามันเป็นจริง แล้วสิ่งที่เขาเพิ่งโยนลงไปในบ่อน้ำนั้นเล่า? มันจะสามารถทำให้คำปรารถนาแบบไหนเป็นจริงได้กัน?
ดวงตานั้นคือสมบัติล้ำค่าที่เคยเป็นประจักษ์พยานต่อการล่มสลายของอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ การเปลี่ยนผ่านของอารยธรรม การสังหารหมู่ การเกิดใหม่ ความพินาศ และความเพียรพยายาม บ่อน้ำจะหล่อหลอมมันให้กลายเป็นสิ่งอื่นได้หรือไม่?
"ช่างเถอะ นอนหลับไปเสียยังดีกว่า"
เขาเงยมือขึ้นแล้วขว้างขวดที่สิบสี่ขึ้นไปในอากาศ สายตาของเขาติดตามมันไปจนกระทั่งมันหยุดค้างอยู่กลางห้วงอากาศ
บ่อน้ำขอพรได้มอบคำตอบให้
ความเงียบอันสมบูรณ์ปกคลุม ก่อนที่ผลึกมหึมาจะเผยโฉมขึ้นมา
ผืนฟ้าถูกแหวกออก เผยให้เห็นเส้นทางแห่งออริจิเนียม
เหล่าร่างอันยิ่งใหญ่ไร้จำนวนยืนอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ ณ ปลายสุดของเส้นทางอันยาวไกลนั้น ประตูจักรวาลมหึมาได้ปรากฏขึ้นเบื้องหลังพวกเขา
"เพราะเหตุใดหรือ ฝ่าบาททั้งหลาย? เพราะเหตุใด?"
"เพราะข้าได้โยนทิ้งของกำนัลที่ท่านประทานให้? เพราะข้าสละประวัติศาสตร์ เชื้อสาย และเกียรติยศทั้งปวงของข้า?"
สหายร่วมรบผู้ล่วงลับงอกกายขึ้นมาจากเส้นทางแห่งออริจิเนียม พวกเขายืดแขนที่เหี่ยวแห้งและอาวุธที่แตกกระจายออกมา ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาอยู่ต่อ
ดังนั้นเขาจึงชักหอกออกมา
ทุกซากศพที่ถูกเขาทิ่มแทงเผยให้เห็นถ้อยคำมากมาย เขาก้มศีรษะลงเพื่ออ่านถ้อยคำนั้น และพบว่ามันคือชื่อ
เขาเห็นชื่อของบิดา ปู่ ปาชา สมเด็จพระสันตะปาปา นักบวชผู้ไต่สวน เพื่อนผู้บุกเบิก คนงานเหมือง...
เขาเดินตามแม่น้ำแห่งความตาย ก้าวผ่านเหล่าบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ไป
ท้ายที่สุด จักรพรรดิทั้งหลายก็ทิ้งชื่อของตนไว้บนปลายหอก
แล้วเขาก็ชูหอกที่หักขึ้นสูง และแทงเข้าใส่ประตูมหึมานั้น ก่อนที่เสียงคำรามกึกก้องจะปลุกเขาขึ้นมา
วงแหวนยักษ์ที่อยู่ไกลออกไปแหวกผืนน้ำทะเล หอกนั้น สัญลักษณ์แห่งมหาก่อสร้างที่ถูกหลอมรวมขึ้นจากทุกฝ่าย ด้วยทุกห้วงแห่งความสิ้นหวัง ทุกเสี้ยวแห่งความหวัง และบาดแผลทุกหยดน้ำตา ได้ถูกแทงขึ้นสู่ฟากฟ้าเบื้องบน
และในวันที่ ██/██, ██, ตี้เจียง ได้ถูกปล่อยขึ้นสู่ห้วงเวหาอย่างสำเร็จ
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
หลอดปล่อยแสงเมทาไดแอสทิมา ×16
หินอู่หลิง ×8
แก่นสาร