| ประเภทอาวุธ | ดาบ |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
ชายหนุ่มเดินเข้ามาและกระแทกประตูปิดลงในค่ายอันเรียบง่าย ประตูที่ฝืดเคืองส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างเจ็บปวดก่อนจะถูกปิดสนิทเพื่อกั้นมวลอากาศอันหนาวเหน็บภายนอก เขาเหลียวมองรอบกายและถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ลูกสาวของเขายังคงหลับอยู่ในคอกเล็กๆ ลูกหมาป่าแห่งเดอะแพ็ควัยสี่ขวบนั้นกล่อมให้หลับได้ยากที่สุด
ภรรยาของเขากำลังเตรียมอาวุธ กล้องเล็งและยูนิตเวทถูกถอดแยกชิ้นส่วนวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ เธอจดจ่ออยู่กับการลับใบมีดสั้นในตอนที่สามีเดินเข้ามา
"กำลังทำความสะอาดคลังอาวุธอยู่เหรอ?" ชายหนุ่มนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะแล้วแงะกระป๋องเนื้ออุ่นร้อนออก อุณหภูมิของมันกำลังพอดีและส่งกลิ่นหอมชวนกิน
"ฉันเดาไม่ค่อยผิดหรอกที่รัก อีกเดี๋ยวคุณก็ต้องใช้พวกมันแล้วใช่ไหมล่ะ?"
"ความจริงผมอยากจะแกล้งคุณแล้วบอกว่า 'สุดที่รัก การเดาเรื่องการประชุมออกล่าน่ะไม่ได้ใกล้เคียงเลย' แต่น่าเสียดายที่พวกหมาป่าผู้อาวุโสดันพูดคำเดียวกันเป๊ะ ราวกับพวกเขาอ่านบทที่สคริปต์ไว้ให้... เพราะฉะนั้น ใช่ ผมแพ้พนัน และผมจะกล่อมลูกนอนไปทั้งอาทิตย์เลย... แต่บอกไว้ก่อนนะ ผมไม่ชอบการพ่ายแพ้เลย"
หญิงสาวโยนใบมีดที่ลับคมแล้วให้สามีพลางส่งสัญญาณให้เขาลองเช็กเท่ากันดู จากนั้นเธอก็หยิบปืนขึ้นมาบรรจุกระสุน
"เดอะแพ็คไม่เคยเห็นด้วยกับมุมมองของจาคุบอยู่แล้ว พวกแคลนแลนด์เบรกเกอร์ต้องแตกคอกันแน่นอน... และถ้าเราไม่ใช่ 'สหาย' กันอีกต่อไป เราก็เป็นได้เพียงผู้ล่ากับเหยื่อ... แคลนจะต้องตามล่าและกัดกินซากนั่น เราจะกลายเป็นพวกแคลนิบอล"
"แคลนิบอล... ผมชอบคำนี้แฮะ หลุยส์อาวุโสก็พูดแบบนั้นในที่ประชุมเหมือนกัน: 'แถบอารยธรรมกำลังบีบรัดคอของพวกแลนด์เบรกเกอร์ หมาป่าจะตายไปแบบนี้ไม่ได้ เราต้องพิสูจน์ดูว่าสหายของเราน่ะดีพอที่จะขึ้นโต๊ะ...' ฮ่า ตาเฒ่านั่นสรรหาคำมาใช้จริงๆ"
"แล้วจะเป็นแคลนไหนล่ะ?"
"พวกโบนครัชเชอร์ พวกนั้นเทิดทูนจาคุบเกินไป พวกคลั่งลัทธิพวกนี้ทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้"
"แล้วการโจมตีล่ะ?"
"บุกถล่มเดนสแท็คแล้วชิงหนีล่ะมั้ง? คืนนี้ไปชิงเสบียงของพวกมันมาแล้วก็มุ่งหน้ากลับบ้านทันที จะไม่มีใครรู้ว่าเดอะแพ็คเป็นคนทำ ถ้าผมออกในอีกครึ่งชั่วโมง ก็น่าจะกลับมาทันมื้อเช้าพอดี"
"อย่าลืมบอกลาลูกก็พอ"
"...เราไม่ควรปลุกเธอนะ"
"แน่ใจนะ?"
"แน่ใจสิ การลงมือครั้งนี้มันก็แค่เรื่องหมูๆ..."
*ปังงง*
ชายหนุ่มเห็นภรรยากระแทกปืนลงบนโต๊ะและจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา กระสุนที่ยังไม่ได้ใช้งานนัดหนึ่งกลิ้งไปตามโต๊ะ ตกจากขอบ และกระทบพื้นเสียงดังกริ๊ง ก่อนจะกลิ้งต่อไปยังมุมห้องค่าย เขารู้ดีว่าภรรยามองคำลวงของเขาออก
"อย่ามาโกหกฉัน"
"ผมไม่ได้..."
"เดารายละเอียดการประชุมของคุณมันไม่ยากหรอก... การเจรจาระหว่างจาคุบกับแถบอารยธรรมล้มเหลวลงแล้ว เขาและกลุ่มผู้ภักดีจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ... มีเพียงสิ่งเดียวที่คุณต้องการ... คือการรักษาเดอะแพ็คให้ปลอดภัยในยุคสมัยอันวุ่นวายนี้" หญิงสาวหยุดนิ่งและสูดหายใจลึกก่อนจะกล่าวต่อ "หมาป่าจะเข่นฆ่าหมาป่าด้วยกัน แคลนจะถูกบังคับให้สะสางเรื่องภายใน ใครก็ตามที่ยืนข้างจาคุบจะถูกกำจัด แม้แต่หมาป่าที่สร้าง 'ชื่อ' ในแถบอารยธรรมด้วยการปล้นฆ่าก็จะถูกรีดเลือดจนแห้งเหือดและถูกทิ้งให้ตายในดินแดนป่า และนั่นยังไม่ใช่จุดจบ พวกคุณบางคนจะถูกส่งไปทำสงครามกับแคลนอื่น สงครามที่เปิดเผยและซึ่งหน้า มันคือสัญญาณ พวกแบนเดอร์รู้ดีว่าเวลาไหนเหมาะที่สุดในการบุกโจมตี พวกเขารู้ว่าเดอะแพ็คเลือกเส้นทางที่ต่างจากแคลนอื่น... คุณต้องการเร่งจุดจบของพวกแลนด์เบรกเกอร์... และพวกคุณบางคนก็อาสาเลือกเส้นทางฆ่าตัวตายนี้ เพื่อให้แคลนอยู่รอดต่อไปได้"
"คุณเดาถูกได้ยังไง?"
"เพราะแต้มสะสมของฉันสูงกว่าคุณไงที่รัก ฉันเห็นไอสังหารประกายอยู่ในดวงตาของคุณ"
"ที่รัก ผมไม่กลัวหรอก... บางทีเมื่อผมหลับตาลง ผมอาจจะได้เห็นนอนโนรออยู่ที่บ้านหลังเก่าของเราในซิราคูซ่า... ผมจะบอกท่านว่าผมได้ดูแลภรรยาที่รัก ลูกสาวตัวน้อย และลูกหมาป่าตัวอื่นๆ เป็นอย่างดี... ผมจะบอกท่านว่ามรดกของเรายังคงสืบต่อไป ไม่ว่าจะวิ่งอยู่บนทุ่งหญ้า เลี้ยงชีพในตรอกเมืองใหญ่ หรือแม้แต่การเริ่มชีวิตใหม่ในฐานะชาวทาลอส... ชื่อของครอบครัวของเราจะถูกชำระล้างใหม่ด้วยชื่อของแคลน... ไม่ว่าเราจะเลือกชีวิตแบบไหน... เดอะแพ็คจะเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตัวเอง..."
"ฉันจะไปกับคุณ"
"ผมไม่อนุญาต ผมเลือกที่จะเข้าร่วมการล่าครั้งนี้และยอมรับความตายเพื่อให้คุณได้มีชีวิตอยู่ และคุณต้องอยู่ต่อไป แม้ว่าคุณจะต้องลืมบ้านของเราและทิ้งครอบครัวไปก็ตาม ผม..."
ชายหนุ่มพูดต่อไม่ออก ฝ่ามือน้อยๆ ของเด็กสาวแบออกให้เห็นกระสุนนัดที่กลิ้งไปยังมุมห้องนัดนั้น
"ขอให้ล่าได้สำเร็จนะป๊ะป๋า..."
ลูกสาวของเขาเพิ่งตื่นและได้ยินเพียงบางส่วนของบทสนทนา แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว เดิมทีเขาตั้งใจจะจากไปโดยไม่บอกลา และต้องสร้างใจให้แข็งแกร่งด้วยการออกไปเดินท่ามกลางความหนาวเหน็บอันโหดร้าย แต่คำอวยพรที่แสนอ่อนโยนนั้นกลับทำลายความตั้งใจเขาย่อยยับ และฉุดดึงเขาขึ้นมาจากกระแสน้ำใหญ่ที่เรียกว่าความตาย
"พ่อ..."
"เราผูกพันกันด้วยสายเลือด และนั่นคือวิธีที่มรดกจะถูกสืบทอดต่อไปไม่ใช่เหรอ?"
มือที่อ่อนนุ่ม มือที่เล็กจ้อย และมือที่หยาบกร้านกุมประสานกัน
"ก่อนที่เหล่าลูกหมาจะสามารถท่องไปในดินแดนป่าได้อย่างเสรี จะไม่มีใครฆ่าเราได้ทั้งนั้น ไม่มี"
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
นาโนเฟลคสามเฟส ×16
อิกนิโอไซต์ ×8
แก่นสาร