จวงฟางอี้
พัลส์ 
จู่โจม ยูนิตเวท | ความหายาก | ★★★★★★ |
|---|---|
| แอตทริบิวต์หลัก | จิตใจ |
| ประเภทอาวุธ | ยูนิตเวท |
| CV（อังกฤษ） | Molly Zhang |
| CV（ญี่ปุ่น） | Kuwashima Houko |
| CV（เกาหลี） | Song Ha-rim |
| CV（จีน） | Ziyi Qin |
แท็กการต่อสู้
คุณสมบัติ
อัปเกรด
อัปเกรด — จุดสำคัญ
| เลเวล | EXP ที่ต้องการ | ตั๋วทอง ที่ต้องการ | EXP รวม | ตั๋วทอง รวม |
|---|---|---|---|---|
| 1 | — | — | — | — |
| 10 | 390 | — | 1,250 | — |
| 20 | 4,890 | 250 | 22,860 | 820 |
| 30 | 12,690 | 640 | 122,530 | 5,870 |
| 40 | 16,250 | 820 | 271,400 | 13,360 |
| 50 | 22,070 | 1,110 | 461,620 | 22,930 |
| 60 | 35,340 | 1,770 | 747,110 | 37,260 |
| 70 | 19,810 | 4,050 | 910,070 | 64,320 |
| 80 | 39,800 | 12,730 | 1,212,340 | 146,440 |
| 90 | 75,600 | 36,320 | 1,792,290 | 385,420 |
การเติบโตของแอตทริบิวต์
พลัง 
ความคล่องตัว 
ปัญญา 
จิตใจ 
HP สูงสุด 
พลังโจมตี 
พลังป้องกัน 
อัตราคริ 
ความเร็วโจมตี | Lv. | ทะลุขีดจำกัด | พลัง | ความคล่องตัว | ปัญญา | จิตใจ | HP สูงสุด | พลังโจมตี | พลังป้องกัน | อัตราคริ | ความเร็วโจมตี |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 0 | 10.0 | 10.0 | 17.0 | 24.7 | 500 | 30 | 0 | 5.0% | 1 |
| 2 | 0 | 11.0 | 11.0 | 18.2 | 26.5 | 556 | 33 | 0 | 5.0% | 1 |
| 3 | 0 | 12.0 | 12.0 | 19.4 | 28.3 | 612 | 37 | 0 | 5.0% | 1 |
| 4 | 0 | 13.0 | 13.0 | 20.6 | 30.1 | 668 | 40 | 0 | 5.0% | 1 |
| 5 | 0 | 14.0 | 14.0 | 21.8 | 31.9 | 724 | 43 | 0 | 5.0% | 1 |
| 6 | 0 | 15.0 | 15.0 | 23.0 | 33.7 | 781 | 47 | 0 | 5.0% | 1 |
| 7 | 0 | 16.0 | 16.0 | 24.2 | 35.5 | 837 | 50 | 0 | 5.0% | 1 |
| 8 | 0 | 17.0 | 17.0 | 25.4 | 37.3 | 893 | 53 | 0 | 5.0% | 1 |
| 9 | 0 | 18.0 | 18.0 | 26.6 | 39.1 | 949 | 57 | 0 | 5.0% | 1 |
| 10 | 0 | 19.0 | 19.0 | 27.8 | 40.9 | 1005 | 60 | 0 | 5.0% | 1 |
| 11 | 0 | 20.0 | 20.0 | 29.0 | 42.7 | 1061 | 63 | 0 | 5.0% | 1 |
| 12 | 0 | 21.0 | 21.0 | 30.2 | 44.5 | 1117 | 67 | 0 | 5.0% | 1 |
| 13 | 0 | 22.0 | 22.0 | 31.4 | 46.3 | 1173 | 70 | 0 | 5.0% | 1 |
| 14 | 0 | 23.0 | 23.0 | 32.6 | 48.0 | 1230 | 73 | 0 | 5.0% | 1 |
| 15 | 0 | 24.0 | 24.0 | 33.8 | 49.8 | 1286 | 77 | 0 | 5.0% | 1 |
| 16 | 0 | 25.0 | 25.0 | 35.0 | 51.6 | 1342 | 80 | 0 | 5.0% | 1 |
| 17 | 0 | 26.0 | 26.0 | 36.2 | 53.4 | 1398 | 83 | 0 | 5.0% | 1 |
| 18 | 0 | 27.0 | 27.0 | 37.4 | 55.2 | 1454 | 87 | 0 | 5.0% | 1 |
| 19 | 0 | 28.0 | 28.0 | 38.6 | 57.0 | 1510 | 90 | 0 | 5.0% | 1 |
| 20 | 0 | 29.0 | 29.0 | 39.8 | 58.8 | 1566 | 93 | 0 | 5.0% | 1 |
| 21 | 1 | 30.0 | 30.0 | 41.0 | 60.6 | 1622 | 97 | 0 | 5.0% | 1 |
| 22 | 1 | 31.0 | 31.0 | 42.2 | 62.4 | 1679 | 100 | 0 | 5.0% | 1 |
| 23 | 1 | 32.0 | 32.0 | 43.4 | 64.2 | 1735 | 103 | 0 | 5.0% | 1 |
| 24 | 1 | 33.0 | 33.0 | 44.6 | 66.0 | 1791 | 107 | 0 | 5.0% | 1 |
| 25 | 1 | 34.0 | 34.0 | 45.8 | 67.8 | 1847 | 110 | 0 | 5.0% | 1 |
| 26 | 1 | 35.0 | 35.0 | 47.0 | 69.6 | 1903 | 113 | 0 | 5.0% | 1 |
| 27 | 1 | 36.0 | 36.0 | 48.2 | 71.3 | 1959 | 117 | 0 | 5.0% | 1 |
| 28 | 1 | 37.0 | 37.0 | 49.4 | 73.1 | 2015 | 120 | 0 | 5.0% | 1 |
| 29 | 1 | 38.0 | 38.0 | 50.6 | 74.9 | 2071 | 123 | 0 | 5.0% | 1 |
| 30 | 1 | 39.0 | 39.0 | 51.8 | 76.7 | 2128 | 127 | 0 | 5.0% | 1 |
| 31 | 1 | 40.0 | 40.0 | 53.0 | 78.5 | 2184 | 130 | 0 | 5.0% | 1 |
| 32 | 1 | 41.0 | 41.0 | 54.2 | 80.3 | 2240 | 133 | 0 | 5.0% | 1 |
| 33 | 1 | 42.0 | 42.0 | 55.4 | 82.1 | 2296 | 137 | 0 | 5.0% | 1 |
| 34 | 1 | 43.0 | 43.0 | 56.6 | 83.9 | 2352 | 140 | 0 | 5.0% | 1 |
| 35 | 1 | 44.0 | 44.0 | 57.8 | 85.7 | 2408 | 143 | 0 | 5.0% | 1 |
| 36 | 1 | 45.0 | 45.0 | 59.1 | 87.5 | 2464 | 147 | 0 | 5.0% | 1 |
| 37 | 1 | 46.0 | 46.0 | 60.3 | 89.3 | 2520 | 150 | 0 | 5.0% | 1 |
| 38 | 1 | 47.0 | 47.0 | 61.5 | 91.1 | 2577 | 153 | 0 | 5.0% | 1 |
| 39 | 1 | 48.0 | 48.0 | 62.7 | 92.9 | 2633 | 157 | 0 | 5.0% | 1 |
| 40 | 1 | 49.0 | 49.0 | 63.9 | 94.7 | 2689 | 160 | 0 | 5.0% | 1 |
| 41 | 2 | 50.0 | 50.0 | 65.1 | 96.4 | 2745 | 163 | 0 | 5.0% | 1 |
| 42 | 2 | 51.0 | 51.0 | 66.3 | 98.2 | 2801 | 167 | 0 | 5.0% | 1 |
| 43 | 2 | 52.0 | 52.0 | 67.5 | 100.0 | 2857 | 170 | 0 | 5.0% | 1 |
| 44 | 2 | 53.0 | 53.0 | 68.7 | 101.8 | 2913 | 173 | 0 | 5.0% | 1 |
| 45 | 2 | 54.0 | 54.0 | 69.9 | 103.6 | 2969 | 177 | 0 | 5.0% | 1 |
| 46 | 2 | 55.0 | 55.0 | 71.1 | 105.4 | 3026 | 180 | 0 | 5.0% | 1 |
| 47 | 2 | 56.0 | 56.0 | 72.3 | 107.2 | 3082 | 183 | 0 | 5.0% | 1 |
| 48 | 2 | 57.0 | 57.0 | 73.5 | 109.0 | 3138 | 187 | 0 | 5.0% | 1 |
| 49 | 2 | 58.0 | 58.0 | 74.7 | 110.8 | 3194 | 190 | 0 | 5.0% | 1 |
| 50 | 2 | 59.0 | 59.0 | 75.9 | 112.6 | 3250 | 193 | 0 | 5.0% | 1 |
| 51 | 2 | 60.0 | 60.0 | 77.1 | 114.4 | 3306 | 197 | 0 | 5.0% | 1 |
| 52 | 2 | 61.0 | 61.0 | 78.3 | 116.2 | 3362 | 200 | 0 | 5.0% | 1 |
| 53 | 2 | 62.0 | 62.0 | 79.5 | 118.0 | 3418 | 203 | 0 | 5.0% | 1 |
| 54 | 2 | 63.0 | 63.0 | 80.7 | 119.7 | 3474 | 207 | 0 | 5.0% | 1 |
| 55 | 2 | 64 | 64 | 81.9 | 121.5 | 3531 | 210 | 0 | 5.0% | 1 |
| 56 | 2 | 65 | 65 | 83.1 | 123.3 | 3587 | 213 | 0 | 5.0% | 1 |
| 57 | 2 | 66 | 66 | 84.3 | 125.1 | 3643 | 217 | 0 | 5.0% | 1 |
| 58 | 2 | 67 | 67 | 85.5 | 126.9 | 3699 | 220 | 0 | 5.0% | 1 |
| 59 | 2 | 68 | 68 | 86.7 | 128.7 | 3755 | 223 | 0 | 5.0% | 1 |
| 60 | 2 | 69 | 69 | 87.9 | 130.5 | 3811 | 227 | 0 | 5.0% | 1 |
| 61 | 3 | 70 | 70 | 89.1 | 132.3 | 3867 | 230 | 0 | 5.0% | 1 |
| 62 | 3 | 71 | 71 | 90.3 | 134.1 | 3923 | 233 | 0 | 5.0% | 1 |
| 63 | 3 | 72 | 72 | 91.5 | 135.9 | 3980 | 236 | 0 | 5.0% | 1 |
| 64 | 3 | 73 | 73 | 92.7 | 137.7 | 4036 | 240 | 0 | 5.0% | 1 |
| 65 | 3 | 74 | 74 | 93.9 | 139.5 | 4092 | 243 | 0 | 5.0% | 1 |
| 66 | 3 | 75 | 75 | 95.1 | 141.3 | 4148 | 246 | 0 | 5.0% | 1 |
| 67 | 3 | 76 | 76 | 96.3 | 143.1 | 4204 | 250 | 0 | 5.0% | 1 |
| 68 | 3 | 77 | 77 | 97.5 | 144.8 | 4260 | 253 | 0 | 5.0% | 1 |
| 69 | 3 | 78 | 78 | 98.7 | 146.6 | 4316 | 256 | 0 | 5.0% | 1 |
| 70 | 3 | 79 | 79 | 99.9 | 148.4 | 4372 | 260 | 0 | 5.0% | 1 |
| 71 | 3 | 80 | 80 | 101.1 | 150.2 | 4429 | 263 | 0 | 5.0% | 1 |
| 72 | 3 | 81 | 81 | 102.3 | 152.0 | 4485 | 266 | 0 | 5.0% | 1 |
| 73 | 3 | 82 | 82 | 103.5 | 153.8 | 4541 | 270 | 0 | 5.0% | 1 |
| 74 | 3 | 83 | 83 | 104.7 | 155.6 | 4597 | 273 | 0 | 5.0% | 1 |
| 75 | 3 | 84 | 84 | 105.9 | 157.4 | 4653 | 276 | 0 | 5.0% | 1 |
| 76 | 3 | 85 | 85 | 107.1 | 159.2 | 4709 | 280 | 0 | 5.0% | 1 |
| 77 | 3 | 86 | 86 | 108.3 | 161.0 | 4765 | 283 | 0 | 5.0% | 1 |
| 78 | 3 | 87 | 87 | 109.5 | 162.8 | 4821 | 286 | 0 | 5.0% | 1 |
| 79 | 3 | 88 | 88 | 110.7 | 164.6 | 4878 | 290 | 0 | 5.0% | 1 |
| 80 | 3 | 89 | 89 | 111.9 | 166.4 | 4934 | 293 | 0 | 5.0% | 1 |
| 81 | 4 | 90 | 90 | 113.1 | 168.1 | 4990 | 296 | 0 | 5.0% | 1 |
| 82 | 4 | 91 | 91 | 114.3 | 169.9 | 5046 | 300 | 0 | 5.0% | 1 |
| 83 | 4 | 92 | 92 | 115.5 | 171.7 | 5102 | 303 | 0 | 5.0% | 1 |
| 84 | 4 | 93 | 93 | 116.7 | 173.5 | 5158 | 306 | 0 | 5.0% | 1 |
| 85 | 4 | 94 | 94 | 117.9 | 175.3 | 5214 | 310 | 0 | 5.0% | 1 |
| 86 | 4 | 95 | 95 | 119.1 | 177.1 | 5270 | 313 | 0 | 5.0% | 1 |
| 87 | 4 | 96 | 96 | 120.3 | 178.9 | 5327 | 316 | 0 | 5.0% | 1 |
| 88 | 4 | 97 | 97 | 121.5 | 180.7 | 5383 | 320 | 0 | 5.0% | 1 |
| 89 | 4 | 98 | 98 | 122.7 | 182.5 | 5439 | 323 | 0 | 5.0% | 1 |
| 90 | 4 | 99 | 99 | 123.9 | 184.3 | 5495 | 326 | 0 | 5.0% | 1 |
ทะลุขีดจำกัด
การเลื่อนขั้น I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 40
โปรโตดิสก์ ×8 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีชมพู ×3 เห็ดตับเต่าสีชมพู ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การจัดเตรียมอุปกรณ์ I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีน้ำเงินได้
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 60
โปรโตดิสก์ ×25 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีแดง ×5 เห็ดตับเต่าสีแดง ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีม่วงได้
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 80
โปรโตเซ็ต ×24 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีทับทิม ×5 เห็ดตับเต่าสีทับทิม ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีทองได้
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น IV เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 90
โปรโตเซ็ต ×36 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
นาโนเฟลคสามเฟส ×20 นาโนเฟลคสามเฟส ★★★★★ วัสดุหายากสำหรับการเลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์ การจูนอาวุธ และความชำนาญทักษะของโอเปอเรเตอร์ ภาพรวม › 
คอสมาการิก ×8 คอสมาการิก ★★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×100,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง ไฟล์ Operator
ข้อมูลพื้นฐาน
โค้ดเนม: จวงฟางอี้
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: สถาบันวิทยาศาสตร์หงซาน
วันเกิด: 7 สิงหาคม
เผ่าพันธุ์: ไคลิน
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแกร่งทางสรีรวิทยา: มาตรฐาน
ทักษะต่อสู้: มาตรฐาน
ปฏิภาณไหวพริบเชิงยุทธวิธี: ดีเยี่ยม
การผสานเวทออริจิเนียม: โดดเด่น
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: สถาบันวิทยาศาสตร์หงซาน
วันเกิด: 7 สิงหาคม
เผ่าพันธุ์: ไคลิน
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแกร่งทางสรีรวิทยา: มาตรฐาน
ทักษะต่อสู้: มาตรฐาน
ปฏิภาณไหวพริบเชิงยุทธวิธี: ดีเยี่ยม
การผสานเวทออริจิเนียม: โดดเด่น
ข้อมูลสรุปจากฝ่ายทรัพยากรบุคคล
โอเปอเรเตอร์จวงฟางอี้ดำรงตำแหน่งอุปราชแห่งเขตพัฒนาวิทยาศาสตร์อู่หลิง และยังเป็นเทียนซือผู้รับผิดชอบโครงการวัสดุชนิดใหม่ที่ใช้ซีเรนไนต์เป็นฐาน ภายใต้คำแนะนำจากสถาบันวิทยาศาสตร์หงซาน เธอได้ตอบตกลงร่วมมือกับ Endfield อินดัสทรีส์เพื่อดำเนินการวิจัยเกี่ยวกับรอยแยก
การพบปะกับเทียนซือจวงเสร็จสิ้นลงอย่างเปี่ยมประสิทธิภาพ เธอตรวจสอบข้อตกลงความร่วมมืออย่างรวดเร็ว ไม่มีการตั้งคำถามหรือข้อโต้แย้งใดๆ และลงนามโดยไม่ลังเล — ราวกับว่าเธอกำลังยืนยันการเริ่มงานในวันถัดไป ไม่ใช่การทำพันธสัญญาความร่วมมือที่จะกำหนดทิศทางในอีกสิบปีข้างหน้าและต่อจากนั้น ความเชื่อใจอย่างไร้เงื่อนไขเช่นนี้มาจากไหนกัน? บางที Endmin อาจจะมีคำตอบ
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
การพบปะกับเทียนซือจวงเสร็จสิ้นลงอย่างเปี่ยมประสิทธิภาพ เธอตรวจสอบข้อตกลงความร่วมมืออย่างรวดเร็ว ไม่มีการตั้งคำถามหรือข้อโต้แย้งใดๆ และลงนามโดยไม่ลังเล — ราวกับว่าเธอกำลังยืนยันการเริ่มงานในวันถัดไป ไม่ใช่การทำพันธสัญญาความร่วมมือที่จะกำหนดทิศทางในอีกสิบปีข้างหน้าและต่อจากนั้น ความเชื่อใจอย่างไร้เงื่อนไขเช่นนี้มาจากไหนกัน? บางที Endmin อาจจะมีคำตอบ
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
ไฟล์ 1
นับตั้งแต่เทียนซือจวงขึ้นมาประจำการบนตี้เจียง ห้องแล็บก็มีคนบ้างานเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
เทียนซือจวงทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มเปี่ยม ในแต่ละวัน เธอจัดตารางงานด้วยตนเอง ซึ่งอัดแน่นทุกช่วงเวลา แล้วติ๊กงานออกทีละรายการโดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว บ้านของเธอที่เมืองอู่หลิงสะอาดเรียบร้อยไร้ที่ติ สะอาดเสียจนเหมือนไม่เคยมีใครอาศัยอยู่ ตรงกันข้าม ห้องแล็บของเธอกลับเต็มไปด้วยของใช้ส่วนตัววางระเกะระกะ ราวกับว่านั่นต่างหากคือสถานที่ที่ชีวิตดำเนินไปจริงๆ
หากไม่ใช่เพราะ HAS เข้ามาแทรกแซงและบังคับให้เธอหยุดพัก เทียนซือจวงคงไม่มีวันหยุดทำงานเลย บางคนกังวลว่าปริมาณงานอันมหาศาลจะทำให้เธอล้มพับคาโต๊ะทดลองในไม่ช้า แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ สำหรับเธอแล้ว การไม่มีงานให้ทำกลับเป็นสิ่งที่ทนไม่ได้ยิ่งกว่า
ในวันแรกของวันหยุดภาคบังคับ เธอยังพอแสดงท่าทีเหมือนได้พักผ่อน ทว่าเพียงไม่นาน ความกระสับกระส่ายก็ฉายชัดบนสีหน้า ความสงบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล เธอเริ่มเดินไปมาบนชายหาด ครุ่นคิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องแล็บไม่หยุด
เมื่อวันหยุดผ่านไปทีละวัน อารมณ์ของเธอก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งในช่วงท้าย เทียนซือจวงที่แทบจะลุกจากเตียงไม่ไหว ได้แต่พึมพำซ้ำๆ ว่า "ห้องแล็บ... ฉันต้องกลับไปที่ห้องแล็บ ผลลัพธ์อาจออกมาได้ทุกเมื่อ ฉันเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว"
ทันทีที่วันหยุดสิ้นสุดลง เธอกลับเข้าห้องแล็บพร้อมรอยยิ้มสดใสราวกับเพิ่งผ่านวันพักผ่อนอันงดงามมา แต่ความจริงแล้ว เธอเพียงดีใจที่บททดสอบอันทรมานจากวันหยุดได้จบลงเสียที แม้แต่เพอริกา ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนบ้างานเช่นกัน ยังอดประหลาดใจกับความทุ่มเทในหน้าที่ของเทียนซือจวงไม่ได้
เหตุผลที่เธอทำงานเช่นนี้ก็มีอยู่ เพราะเธอไม่ใช่เพียงคนเดียวที่เฝ้ารอผลลัพธ์ ทั้ง HAS และแม้แต่ทาลอส-II เอง ก็กำลังจับตาความคืบหน้าของเธออย่างใกล้ชิด
เมื่อภัยพิบัติจากรอยแยกทวีความถี่และความรุนแรงขึ้นทุกขณะ ทุกช่วงเวลาที่เทียนซือจวงใช้ไปกับงาน ล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะนำไปสู่ทางออกใหม่ เวลาในชีวิตของเธอจึงไม่ใช่ของเธอเพียงผู้เดียวอีกต่อไป แต่ถูกอุทิศอย่างเอื้อเฟื้อแก่ผู้ที่สูญเสียบ้านและชีวิตจากรอยแยก เธอไม่กล้า และไม่อาจยอมให้แม้แต่หนึ่งวินาทีต้องสูญเปล่า
เทียนซือจวงทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มเปี่ยม ในแต่ละวัน เธอจัดตารางงานด้วยตนเอง ซึ่งอัดแน่นทุกช่วงเวลา แล้วติ๊กงานออกทีละรายการโดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว บ้านของเธอที่เมืองอู่หลิงสะอาดเรียบร้อยไร้ที่ติ สะอาดเสียจนเหมือนไม่เคยมีใครอาศัยอยู่ ตรงกันข้าม ห้องแล็บของเธอกลับเต็มไปด้วยของใช้ส่วนตัววางระเกะระกะ ราวกับว่านั่นต่างหากคือสถานที่ที่ชีวิตดำเนินไปจริงๆ
หากไม่ใช่เพราะ HAS เข้ามาแทรกแซงและบังคับให้เธอหยุดพัก เทียนซือจวงคงไม่มีวันหยุดทำงานเลย บางคนกังวลว่าปริมาณงานอันมหาศาลจะทำให้เธอล้มพับคาโต๊ะทดลองในไม่ช้า แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ สำหรับเธอแล้ว การไม่มีงานให้ทำกลับเป็นสิ่งที่ทนไม่ได้ยิ่งกว่า
ในวันแรกของวันหยุดภาคบังคับ เธอยังพอแสดงท่าทีเหมือนได้พักผ่อน ทว่าเพียงไม่นาน ความกระสับกระส่ายก็ฉายชัดบนสีหน้า ความสงบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล เธอเริ่มเดินไปมาบนชายหาด ครุ่นคิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องแล็บไม่หยุด
เมื่อวันหยุดผ่านไปทีละวัน อารมณ์ของเธอก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งในช่วงท้าย เทียนซือจวงที่แทบจะลุกจากเตียงไม่ไหว ได้แต่พึมพำซ้ำๆ ว่า "ห้องแล็บ... ฉันต้องกลับไปที่ห้องแล็บ ผลลัพธ์อาจออกมาได้ทุกเมื่อ ฉันเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว"
ทันทีที่วันหยุดสิ้นสุดลง เธอกลับเข้าห้องแล็บพร้อมรอยยิ้มสดใสราวกับเพิ่งผ่านวันพักผ่อนอันงดงามมา แต่ความจริงแล้ว เธอเพียงดีใจที่บททดสอบอันทรมานจากวันหยุดได้จบลงเสียที แม้แต่เพอริกา ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนบ้างานเช่นกัน ยังอดประหลาดใจกับความทุ่มเทในหน้าที่ของเทียนซือจวงไม่ได้
เหตุผลที่เธอทำงานเช่นนี้ก็มีอยู่ เพราะเธอไม่ใช่เพียงคนเดียวที่เฝ้ารอผลลัพธ์ ทั้ง HAS และแม้แต่ทาลอส-II เอง ก็กำลังจับตาความคืบหน้าของเธออย่างใกล้ชิด
เมื่อภัยพิบัติจากรอยแยกทวีความถี่และความรุนแรงขึ้นทุกขณะ ทุกช่วงเวลาที่เทียนซือจวงใช้ไปกับงาน ล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะนำไปสู่ทางออกใหม่ เวลาในชีวิตของเธอจึงไม่ใช่ของเธอเพียงผู้เดียวอีกต่อไป แต่ถูกอุทิศอย่างเอื้อเฟื้อแก่ผู้ที่สูญเสียบ้านและชีวิตจากรอยแยก เธอไม่กล้า และไม่อาจยอมให้แม้แต่หนึ่งวินาทีต้องสูญเปล่า
ไฟล์ 2
"ฉันชอบเทียนซือจวงมาก แต่ดูเหมือนฉันจะไม่ได้รู้จักเธอดีเท่าไร" นี่คือความรู้สึกร่วมของโอเปอเรเตอร์ทุกคนที่เคยทำงานกับเธอ
อดีตของเทียนซือจวงสามารถสืบค้นได้ไม่ยาก นักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองอู่หลิงเพียงสอบถามไกด์ท้องถิ่นหรือพนักงานต้อนรับ ก็จะทราบข้อมูลพื้นฐานได้ทันที หากต้องการรู้ลึกยิ่งขึ้น ก็เพียงค้นเอกสารในคลังของสถาบันสำนักเทียนซือเพื่ออ่านผลงานวิชาการของเธอ แม้ว่าจะต้องใช้ความมุ่งมั่นไม่น้อยกว่าจะอ่านได้ครบทั้งหมด ผู้ที่ทำได้เช่นนั้นย่อมเห็นภาพชัดเจนของเทียนซือคนนี้ นักวิทยาศาสตร์ผู้ทุ่มเทจมอยู่กับงานอย่างลึกซึ้ง และอุปราชผู้รับใช้เมืองอู่หลิงด้วยความรับผิดชอบตลอดทศวรรษที่ผ่านมา
แต่หากต้องการละวางตำแหน่งและสมญานามของเทียนซือจวง แล้วรู้จักตัวตนของเธอในฐานะคนคนหนึ่ง วิธีที่ดีที่สุดคือการเป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ คนส่วนใหญ่มักบรรยายความประทับใจแรกที่มีต่อเธอว่า เหมือนสายลมอ่อนแห่งเมืองอู่หลิงในเดือนมีนาคม อ่อนโยน ปลอบประโลม และสดชื่น ในฐานะเพื่อนร่วมงาน จวงสามารถคลี่คลายปัญหาที่ชวนปวดหัวที่สุดได้ เธอเป็นเหมือนสายลมเย็นกลางฤดูร้อนที่พัดพาความหงุดหงิดออกไป และคืนความสมดุลกลับมา ความสงบสบายเช่นนั้นจะดำรงอยู่... จนกว่าการทดลองของคุณจะติดขัดแล้วคุณจะเริ่มสัมผัสได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัวเงียบๆ ใต้ภาพลักษณ์อันสุขุมของเธอ
น้ำเสียงของเธอจะเปลี่ยนไป กลายเป็นรวดเร็วและไม่หยุดยั้ง ราวกับสายฝนกระหน่ำที่ตกลงมาอย่างฉับพลัน จนมีเพียงไม่กี่คนที่ตามจังหวะทัน ฝีเท้าของเธอก็จะเร็วขึ้น ทุกย่างก้าวดุจลมกรรโชกแรง พัดให้รายงานบนโต๊ะปลิวกระพือกระจัดกระจายและในที่สุด วิธีแก้ปัญหาของเธอก็แปรเปลี่ยนไปราวกับการบุกจู่โจม เธอพุ่งตรงเข้าสู่ต้นตอของปัญหา ทำลายมันอย่างเด็ดขาด ดุจประกายแสงนำทางท่ามกลางความมืดมนและสิ้นหวัง
ไม่นานนัก ปัญหาก็หมดไป พายุสงบลงหลังผ่านการทำงานร่วมกันอันปั่นป่วนหลายครั้ง
คุณอาจคิดว่าตนเองรู้จักเทียนซือจวงแล้ว แต่เมื่อได้หยุดพักหายใจ คุณจะตระหนักว่าที่แท้แล้วคุณเพียงมองเห็นด้านนักวิชาการของท่านรองอุปราชได้ชัดเจนยิ่งขึ้นเท่านั้น แล้วคุณจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เธอไม่เคยพูดถึงตัวเองเลย ไม่ว่าจะกับคุณ และไม่ว่ากับใครก็ตาม
คุณได้ก้าวเข้าสู่ใจกลางพายุและพบเพียงความสงบนิ่งว่างเปล่า
เอกสาร: ข่าวหงซานฉบับเย็น ฉบับที่ 8
ประกาศไว้อาลัย
ศัลยแพทย์ จวง หานชิง นักวิชาการผู้ทรงคุณวุฒิแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์หงซาน ถึงแก่กรรมด้วยอาการป่วยเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เวลา 06:23 น. ณ โรงพยาบาลที่หนึ่งแห่งหงซาน สิริอายุ 42 ปี
พิธีรำลึกและอำลาครอบครัวจะจัดขึ้นในวันพฤหัสบดีนี้ ณ โถงใหญ่ของฌาปนสถานหงซาน
ผู้ติดต่อ: พี่ชาย: จวง ฉางชิง; พี่สาว: จวง ไต้ชิง
บันทึกการสื่อสาร
จวง ฉางชิง: มีใครเห็นฟางอี้ไหม? ผมยุ่งทั้งวัน เพิ่งสังเกตว่าเธอไม่อยู่ในศาลาไว้อาลัย
จวง ไต้ชิง: ไม่ต้องกังวล ฉันอยู่กับเธอแล้ว
จวง ฉางชิง: โล่งอกไปที... ดีใจที่เธออยู่ด้วย เธอยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง และการสูญเสียครั้งนี้ก็หนักหนาเหลือเกิน
จวง ฉางชิง: ตั้งแต่หานชิงจากไป... เธอก็ไม่พูดอะไรเลย เธอรู้จักเด็กคนนั้นดีกว่าผม เธอได้พูดอะไรกับเธอบ้างไหม?
จวง ไต้ชิง: ไม่... เธอก็ไม่ยอมพูดกับฉันเหมือนกัน
อดีตของเทียนซือจวงสามารถสืบค้นได้ไม่ยาก นักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองอู่หลิงเพียงสอบถามไกด์ท้องถิ่นหรือพนักงานต้อนรับ ก็จะทราบข้อมูลพื้นฐานได้ทันที หากต้องการรู้ลึกยิ่งขึ้น ก็เพียงค้นเอกสารในคลังของสถาบันสำนักเทียนซือเพื่ออ่านผลงานวิชาการของเธอ แม้ว่าจะต้องใช้ความมุ่งมั่นไม่น้อยกว่าจะอ่านได้ครบทั้งหมด ผู้ที่ทำได้เช่นนั้นย่อมเห็นภาพชัดเจนของเทียนซือคนนี้ นักวิทยาศาสตร์ผู้ทุ่มเทจมอยู่กับงานอย่างลึกซึ้ง และอุปราชผู้รับใช้เมืองอู่หลิงด้วยความรับผิดชอบตลอดทศวรรษที่ผ่านมา
แต่หากต้องการละวางตำแหน่งและสมญานามของเทียนซือจวง แล้วรู้จักตัวตนของเธอในฐานะคนคนหนึ่ง วิธีที่ดีที่สุดคือการเป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ คนส่วนใหญ่มักบรรยายความประทับใจแรกที่มีต่อเธอว่า เหมือนสายลมอ่อนแห่งเมืองอู่หลิงในเดือนมีนาคม อ่อนโยน ปลอบประโลม และสดชื่น ในฐานะเพื่อนร่วมงาน จวงสามารถคลี่คลายปัญหาที่ชวนปวดหัวที่สุดได้ เธอเป็นเหมือนสายลมเย็นกลางฤดูร้อนที่พัดพาความหงุดหงิดออกไป และคืนความสมดุลกลับมา ความสงบสบายเช่นนั้นจะดำรงอยู่... จนกว่าการทดลองของคุณจะติดขัดแล้วคุณจะเริ่มสัมผัสได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัวเงียบๆ ใต้ภาพลักษณ์อันสุขุมของเธอ
น้ำเสียงของเธอจะเปลี่ยนไป กลายเป็นรวดเร็วและไม่หยุดยั้ง ราวกับสายฝนกระหน่ำที่ตกลงมาอย่างฉับพลัน จนมีเพียงไม่กี่คนที่ตามจังหวะทัน ฝีเท้าของเธอก็จะเร็วขึ้น ทุกย่างก้าวดุจลมกรรโชกแรง พัดให้รายงานบนโต๊ะปลิวกระพือกระจัดกระจายและในที่สุด วิธีแก้ปัญหาของเธอก็แปรเปลี่ยนไปราวกับการบุกจู่โจม เธอพุ่งตรงเข้าสู่ต้นตอของปัญหา ทำลายมันอย่างเด็ดขาด ดุจประกายแสงนำทางท่ามกลางความมืดมนและสิ้นหวัง
ไม่นานนัก ปัญหาก็หมดไป พายุสงบลงหลังผ่านการทำงานร่วมกันอันปั่นป่วนหลายครั้ง
คุณอาจคิดว่าตนเองรู้จักเทียนซือจวงแล้ว แต่เมื่อได้หยุดพักหายใจ คุณจะตระหนักว่าที่แท้แล้วคุณเพียงมองเห็นด้านนักวิชาการของท่านรองอุปราชได้ชัดเจนยิ่งขึ้นเท่านั้น แล้วคุณจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เธอไม่เคยพูดถึงตัวเองเลย ไม่ว่าจะกับคุณ และไม่ว่ากับใครก็ตาม
คุณได้ก้าวเข้าสู่ใจกลางพายุและพบเพียงความสงบนิ่งว่างเปล่า
เอกสาร: ข่าวหงซานฉบับเย็น ฉบับที่ 8
ประกาศไว้อาลัย
ศัลยแพทย์ จวง หานชิง นักวิชาการผู้ทรงคุณวุฒิแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์หงซาน ถึงแก่กรรมด้วยอาการป่วยเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เวลา 06:23 น. ณ โรงพยาบาลที่หนึ่งแห่งหงซาน สิริอายุ 42 ปี
พิธีรำลึกและอำลาครอบครัวจะจัดขึ้นในวันพฤหัสบดีนี้ ณ โถงใหญ่ของฌาปนสถานหงซาน
ผู้ติดต่อ: พี่ชาย: จวง ฉางชิง; พี่สาว: จวง ไต้ชิง
บันทึกการสื่อสาร
จวง ฉางชิง: มีใครเห็นฟางอี้ไหม? ผมยุ่งทั้งวัน เพิ่งสังเกตว่าเธอไม่อยู่ในศาลาไว้อาลัย
จวง ไต้ชิง: ไม่ต้องกังวล ฉันอยู่กับเธอแล้ว
จวง ฉางชิง: โล่งอกไปที... ดีใจที่เธออยู่ด้วย เธอยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง และการสูญเสียครั้งนี้ก็หนักหนาเหลือเกิน
จวง ฉางชิง: ตั้งแต่หานชิงจากไป... เธอก็ไม่พูดอะไรเลย เธอรู้จักเด็กคนนั้นดีกว่าผม เธอได้พูดอะไรกับเธอบ้างไหม?
จวง ไต้ชิง: ไม่... เธอก็ไม่ยอมพูดกับฉันเหมือนกัน
ไฟล์ 3
ไม่นานหลังเหตุการณ์สถานีวิทยาศาสตร์อู่หลิง เทียนซือจวงได้รับมอบหมายให้ดูแลที่หลบภัยชั่วคราวหลายแห่ง ภายใต้การบัญชาการของเธอ แนวป้องกันอันแข็งแกร่งระหว่างพื้นที่ภัยพิบัติกับโซนปลอดภัยถูกจัดตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอยังให้การสนับสนุนที่สำคัญต่อการจัดกำลังบุคลากร การฟื้นฟูพื้นที่เกิดเหตุ และการกระจายเสบียง
ผลงานอันโดดเด่นของเธอในช่วงวิกฤตได้สร้างความประทับใจอย่างยิ่งแก่ผู้บริหาร HAS แม้จะมีผู้สมัครที่มีคุณสมบัติเหมาะสมอีกหลายคน พวกเขาก็ยังยืนกรานมอบหมายภารกิจฟื้นฟูสถานีวิทยาศาสตร์อู่หลิงให้กับเธอ
ภายใต้แรงกดดันเช่นนั้น เทียนซือจวงทุ่มตัวเองเข้าสู่การวิจัยซีเรนไนต์อย่างเต็มที่ บางครั้งเธอถึงกับเผลอคิดว่า หากตนเป็นเครื่องจักรที่ไม่ต้องการการพักผ่อนก็คงดี
ในแง่หนึ่ง เธอก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว นาฬิกานับถอยหลังสำหรับการจำลองการแตกของไบลท์ในห้องแล็บควบคุมทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ทุกจังหวะของเสียงนาฬิกาเดินยิ่งบีบคั้นสมาธิให้แน่นยิ่งขึ้น เมื่อวิกฤตเริ่มคลี่คลาย ความตึงเครียดกลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อน เธอวิ่งวุ่นระหว่างห้องแล็บกับศูนย์ตรวจสอบ ราวกับตุ๊กตากลไกที่ถูกไขลานจนสุดแรง
มันเป็นช่วงเวลาที่เธอเสียสละตัวเองอย่างมาก... และพลาดสิ่งต่างๆ ไปมากยิ่งกว่า
กระทั่งวันหนึ่ง เหตุการณ์ไม่คาดฝันได้เปลี่ยนมุมมองของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นจากงาน อาจเพียงเพื่อยืดเส้นยืดสาย แล้วบังเอิญได้ยินบทสนทนา
"หิวชะมัดเลย อยากกินหม้อไฟร้อนๆ..." เทียนซือหน้าใหม่คนหนึ่งเอ่ย ใบหน้ายังเต็มไปด้วยสิวตามวัยหนุ่ม อีกคนตอบกลับอย่างเฉยชา "เลิกคิดเรื่องกินเถอะ นายมาที่นี่เพื่อทำวิจัย"
เทียนซือหนุ่มกลืนน้ำกาแฟลงคอ ตบแก้มตัวเองเบาๆ แล้วพึมพำว่า "จริงสิ ที่นี่ไม่ใช่บ้าน ต้องตั้งใจทำภารกิจ"
เทียนซือจวงเล่าว่า ตอนนั้นเธอรู้สึกหน้ามืดตาลาย ราวกับถูกสายฟ้าแห่งเวทสายฟ้าของเทียนซือเล่ยฟาผ่าลงมาอย่างรุนแรง
เมื่ออาการมึนงงจางหาย เธอก็เห็นชัดเจนถึงสิ่งที่ตนเองละเลยไป กองกระป๋องอาหารที่สุมพะเนิน อากาศอับค้าง ใบหน้าอิดโรยของผู้คน เพื่อนร่วมงานบางคนขดตัวหลับอยู่ตามมุมห้อง อีกคนหนึ่งตรงข้ามเธอแผ่นหลังค่อมงอจากการยืนหน้าโต๊ะทดลองมาเป็นเวลานาน เธอพยายามมองหาบางสิ่งที่เป็นสีเขียวอย่างสิ้นหวัง แต่กลับพบเพียงแสงเรืองจากหน้าจอเทอร์มินัล
เธอรีบวิ่งออกไปด้านนอกเพื่อค้นหาสีเขียวของชีวิต ทว่าต้นแพร์ริมทางเดินกำลังจะร่วงโรย ดอกไม้เหี่ยวเฉาใกล้หลุดร่วงจนหมด กิจวัตรการทำงานประจำวันขังเธอไว้แน่นเสียจนเธอไม่เคยทันสังเกตช่วงเวลาที่มันผลิบานอย่างเต็มที่เลย
ในห้วงภวังค์ชั่วครู่ ภาพความทรงจำผุดวาบขึ้นมา ครั้งหนึ่ง ทุกคนเคยล้อมรอบเธอ ขณะเธอใช้เส้นตรงและเส้นโค้งอ่อนโยนร่างเมืองลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง
ตอนนั้นเธอพูดว่าอะไรนะ?
เธอบอกว่า เมืองอู่หลิงจะเป็นบ้านของทุกคน
แล้วเหตุใดเธอถึงลืมคำพูดนั้นไป?
เธอไม่มีคำตอบ
แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า มาช้ายังดีกว่าไม่มาเลย
เย็นวันนั้น เทียนซือทุกคนในสถาบันต่างได้ยินเสียงเรียกของเทียนซือจวง เธอวิ่งผ่านอาคารของทุกแผนกราวกับถูกบางสิ่งเข้าสิง ตะโกนเรียกให้ทุกคนออกจากห้องแล็บไปชื่นชมกลีบดอกแพร์ที่กำลังร่วงหล่น หลายคนตกตะลึง ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร เธอจึงเคาะประตูทีละห้อง ขอร้องให้ทุกคนออกไปสัมผัสกับฤดูใบไม้ผลิที่เหลืออยู่ และเมื่อแม้กระทั่งวิธีนั้นไม่ได้ผล เธอก็ผลักหน้าต่างให้เปิดออก ปล่อยให้กลีบดอกไม้ปลิวลอยเข้าสู่สำนักงาน
ภายหลัง เมื่อผู้คนพูดถึงวันนั้น บางคนหัวเราะและกล่าวว่า เทียนซือจวงคงทำงานหนักจนสติหลุดไปแล้ว เธอเพียงยิ้มแล้วตอบว่า เธอไม่ได้ทำงานจนเสียสติ แต่ทำงานจนมองเห็นได้ชัดเจน
ผลงานอันโดดเด่นของเธอในช่วงวิกฤตได้สร้างความประทับใจอย่างยิ่งแก่ผู้บริหาร HAS แม้จะมีผู้สมัครที่มีคุณสมบัติเหมาะสมอีกหลายคน พวกเขาก็ยังยืนกรานมอบหมายภารกิจฟื้นฟูสถานีวิทยาศาสตร์อู่หลิงให้กับเธอ
ภายใต้แรงกดดันเช่นนั้น เทียนซือจวงทุ่มตัวเองเข้าสู่การวิจัยซีเรนไนต์อย่างเต็มที่ บางครั้งเธอถึงกับเผลอคิดว่า หากตนเป็นเครื่องจักรที่ไม่ต้องการการพักผ่อนก็คงดี
ในแง่หนึ่ง เธอก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว นาฬิกานับถอยหลังสำหรับการจำลองการแตกของไบลท์ในห้องแล็บควบคุมทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ทุกจังหวะของเสียงนาฬิกาเดินยิ่งบีบคั้นสมาธิให้แน่นยิ่งขึ้น เมื่อวิกฤตเริ่มคลี่คลาย ความตึงเครียดกลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อน เธอวิ่งวุ่นระหว่างห้องแล็บกับศูนย์ตรวจสอบ ราวกับตุ๊กตากลไกที่ถูกไขลานจนสุดแรง
มันเป็นช่วงเวลาที่เธอเสียสละตัวเองอย่างมาก... และพลาดสิ่งต่างๆ ไปมากยิ่งกว่า
กระทั่งวันหนึ่ง เหตุการณ์ไม่คาดฝันได้เปลี่ยนมุมมองของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นจากงาน อาจเพียงเพื่อยืดเส้นยืดสาย แล้วบังเอิญได้ยินบทสนทนา
"หิวชะมัดเลย อยากกินหม้อไฟร้อนๆ..." เทียนซือหน้าใหม่คนหนึ่งเอ่ย ใบหน้ายังเต็มไปด้วยสิวตามวัยหนุ่ม อีกคนตอบกลับอย่างเฉยชา "เลิกคิดเรื่องกินเถอะ นายมาที่นี่เพื่อทำวิจัย"
เทียนซือหนุ่มกลืนน้ำกาแฟลงคอ ตบแก้มตัวเองเบาๆ แล้วพึมพำว่า "จริงสิ ที่นี่ไม่ใช่บ้าน ต้องตั้งใจทำภารกิจ"
เทียนซือจวงเล่าว่า ตอนนั้นเธอรู้สึกหน้ามืดตาลาย ราวกับถูกสายฟ้าแห่งเวทสายฟ้าของเทียนซือเล่ยฟาผ่าลงมาอย่างรุนแรง
เมื่ออาการมึนงงจางหาย เธอก็เห็นชัดเจนถึงสิ่งที่ตนเองละเลยไป กองกระป๋องอาหารที่สุมพะเนิน อากาศอับค้าง ใบหน้าอิดโรยของผู้คน เพื่อนร่วมงานบางคนขดตัวหลับอยู่ตามมุมห้อง อีกคนหนึ่งตรงข้ามเธอแผ่นหลังค่อมงอจากการยืนหน้าโต๊ะทดลองมาเป็นเวลานาน เธอพยายามมองหาบางสิ่งที่เป็นสีเขียวอย่างสิ้นหวัง แต่กลับพบเพียงแสงเรืองจากหน้าจอเทอร์มินัล
เธอรีบวิ่งออกไปด้านนอกเพื่อค้นหาสีเขียวของชีวิต ทว่าต้นแพร์ริมทางเดินกำลังจะร่วงโรย ดอกไม้เหี่ยวเฉาใกล้หลุดร่วงจนหมด กิจวัตรการทำงานประจำวันขังเธอไว้แน่นเสียจนเธอไม่เคยทันสังเกตช่วงเวลาที่มันผลิบานอย่างเต็มที่เลย
ในห้วงภวังค์ชั่วครู่ ภาพความทรงจำผุดวาบขึ้นมา ครั้งหนึ่ง ทุกคนเคยล้อมรอบเธอ ขณะเธอใช้เส้นตรงและเส้นโค้งอ่อนโยนร่างเมืองลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง
ตอนนั้นเธอพูดว่าอะไรนะ?
เธอบอกว่า เมืองอู่หลิงจะเป็นบ้านของทุกคน
แล้วเหตุใดเธอถึงลืมคำพูดนั้นไป?
เธอไม่มีคำตอบ
แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า มาช้ายังดีกว่าไม่มาเลย
เย็นวันนั้น เทียนซือทุกคนในสถาบันต่างได้ยินเสียงเรียกของเทียนซือจวง เธอวิ่งผ่านอาคารของทุกแผนกราวกับถูกบางสิ่งเข้าสิง ตะโกนเรียกให้ทุกคนออกจากห้องแล็บไปชื่นชมกลีบดอกแพร์ที่กำลังร่วงหล่น หลายคนตกตะลึง ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร เธอจึงเคาะประตูทีละห้อง ขอร้องให้ทุกคนออกไปสัมผัสกับฤดูใบไม้ผลิที่เหลืออยู่ และเมื่อแม้กระทั่งวิธีนั้นไม่ได้ผล เธอก็ผลักหน้าต่างให้เปิดออก ปล่อยให้กลีบดอกไม้ปลิวลอยเข้าสู่สำนักงาน
ภายหลัง เมื่อผู้คนพูดถึงวันนั้น บางคนหัวเราะและกล่าวว่า เทียนซือจวงคงทำงานหนักจนสติหลุดไปแล้ว เธอเพียงยิ้มแล้วตอบว่า เธอไม่ได้ทำงานจนเสียสติ แต่ทำงานจนมองเห็นได้ชัดเจน
ไฟล์ 4
[สุนทรพจน์วันสำเร็จการศึกษา]
"อืมม... สวัสดีทุกคน ฉันชื่อจวง ฟางอี้ จากห้อง ██ วันนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ในนามของบัณฑิตทุกคน
"ฉันอายุน้อยที่สุดในที่นี้ แม้แต่นักศึกษาที่เพิ่งเข้าใหม่ ก็ยังอายุมากกว่าฉันสองปี เพราะฉะนั้น ฉันขอเริ่มต้นด้วยการขอบคุณทุกคนสำหรับความเอาใจใส่และการสนับสนุนตลอดหลายปีที่ผ่านมา
"ขอบคุณที่ช่วยหยิบของบนชั้นสูงๆ ให้เวลาที่ฉันเอื้อมไม่ถึง ขอบคุณที่คอยกันที่นั่งแถวหน้าในห้องบรรยายไว้ให้เสมอ ขอบคุณที่อดทน แม้ในยามที่การทดลองต้องหยุดชะงัก...
"และที่สำคัญที่สุด แม้ทุกคนจะเอ็นดูฉันเป็นพิเศษเหมือนน้องคนเล็กในบ้าน แต่ก็ไม่เคยมีใครมองข้ามความคิดหรือข้อเสนอของฉันว่าเป็นเพียงความคิดแบบเด็กๆ ฉันข้ามชั้นเรียนไปหลายปี และสูญเสียโอกาสในการผูกมิตรกับเพื่อนวัยเดียวกัน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือมิตรภาพอันล้ำค่าจากผู้ที่โตกว่าฉัน ฉันอาจพลาดมิตรภาพรูปแบบหนึ่งไป แต่กลับได้รับคำแนะนำ การชี้นำ และความไว้วางใจในอีกรูปแบบหนึ่งแทน
"ต่อจากนี้ ก้าวถัดไปของฉันคือการศึกษาต่อที่สถาบันวิทยาศาสตร์หงซาน เพื่อนร่วมงานที่ฉันจะได้พบที่นั่น คงเป็นผู้มีประสบการณ์ยิ่งกว่าทุกคนที่นี่... ฉันหวังว่าจะได้เรียนรู้จากพวกเขา และสร้างมิตรภาพใหม่ๆ ต่อไป..."
[คำไว้อาลัย]
"ฉันตระหนักดีว่า ในหมู่พวกท่านวันนี้ มีผู้ที่เหมาะสมกว่าฉันมากที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ เพื่อกล่าวคำไว้อาลัยแด่ผู้จากไปท่ามกลางบิดามารดา บุตรชายบุตรสาว คู่ชีวิต และผู้เป็นที่รัก... ฉันเป็นเพียงคนหนุ่มสาวคนหนึ่งเท่านั้น
"ฉันคือสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของสถานีวิทยาศาสตร์ เหตุผลที่ฉันสามารถถ่ายทอดความอาลัยและความคิดถึงของทุกคนออกมาได้ ก็เพราะความอดทน การชี้แนะ และการดูแลจากพวกท่าน...
"เส้นทางที่ฉันก้าวมา เต็มไปด้วยการสนับสนุนจากทุกทิศทาง ฉันมักถามรุ่นพี่ผู้มากประสบการณ์เสมอว่า ควรตอบแทนความไว้วางใจและความจริงใจที่พวกเขามอบให้ฉันอย่างไร พวกเขามักเพียงยิ้ม แล้วบอกว่า การทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด และทำตามความคาดหวังที่ถูกฝากไว้ นั่นคือการตอบแทนที่ดีที่สุดแล้ว
"แม้พวกเขาจะไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไป แต่ความไว้วางใจที่พวกเขาฝากไว้ในตัวฉันยังไม่เลือนหาย และศรัทธาที่มีต่อโครงการซีเรนไนต์ก็ยังคงเดิม ฉันเข้าใจดีว่า นี่คือช่วงเวลาที่ฉันต้องตอบแทนพวกเขาอย่างเต็มที่...
"และฉันจะแบกรับความหวังและความคาดหวังเหล่านั้นไว้บนบ่าของฉันอย่างซื่อสัตย์"
สุนทรพจน์ปฐมนิเทศ
"สวัสดีทุกคน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับพวกคุณสู่เมืองอู่หลิง สถานที่ซึ่งพวกคุณเลือกจะอุทิศช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของชีวิตให้แก่ห้องแล็บ แก่สถานที่แห่งนี้ และแก่แนวหน้าของการต่อสู้กับไบลท์และรอยแยก
"ฉันทราบดีว่าหลายคนเลือกมาที่อู่หลิง เพราะบิดามารดาและผู้ใหญ่ของพวกคุณเคยสละทุกสิ่งเพื่อสถานีวิทยาศาสตร์... เมื่อได้เห็นใบหน้าที่อ่อนเยาว์และเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นของพวกคุณ ความทรงจำก็หวนกลับมา ครั้งหนึ่งฉันก็เคยอยู่ในจุดเดียวกับพวกคุณ ฟังคำพูดของพ่อแม่และผู้ใหญ่ของพวกคุณ ผู้เป็นคนนำฉันก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้
"ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดที่พวกเขามอบให้ฉัน คือความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์ที่พวกเขาทุ่มเททั้งชีวิตสร้างขึ้น แต่บัดนี้ ฉันตระหนักแล้วว่า ของขวัญนั้นยังรวมถึงพวกคุณ — ผู้ที่เดินทางมาถึงอู่หลิง และตอบรับเสียงเรียกให้สืบสานรอยเท้าของพวกเขา
"ครั้งหนึ่งฉันเคยเชื่อว่าหนทางที่ดีที่สุดในการให้เกียรติความทรงจำของพวกเขา คือการยืนหยัดอยู่บนเส้นทางนั้น และมุ่งไปสู่อนาคตในอุดมคติที่พวกเขาใฝ่ฝันโดยไม่ลังเล แต่ตอนนี้ ฉันเข้าใจแล้วว่า ฉันยังต้องเป็นผู้นำของผู้ที่เดินตามมา ต้องชี้นำพวกเขาสู่เส้นทางนั้น และช่วยให้พวกเขามองเห็นภาพของอนาคต...
"ขอบคุณนะ
"ขอบคุณที่เลือกเดินบนเส้นทางนี้ไปพร้อมกับฉัน"
การบันทึกเสียง: งานเลี้ยงต้อนรับโอเปอเรเตอร์ใหม่
"ฉันเริ่มมึนแล้วเหรอ? อาจจะนิดหน่อย... แต่ไม่น่าใช่นะ ฉันดื่มไปแค่นิดเดียวเอง...
"นี่แก้วที่เก้าแล้วหรือเปล่า? อืม... อาจจะดื่มมากไปหน่อย
รู้ไหม ครั้งสุดท้ายที่ฉันมีความสุขแบบนี้ คือวันที่ฉันมาถึงสถานีวิทยาศาสตร์ครั้งแรก พวกเขาจัดงานต้อนรับให้ฉันเหมือนกัน
"ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก เลยได้แค่น้ำผลไม้ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกมึนเหมือนกัน มองดูพวกเขาชนแก้วแล้วหัวเราะกันอย่างไร้กังวล บรรยากาศมันสมบูรณ์แบบ
"วันนี้... ก็ให้ความรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง อนาคตวางอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว รอให้ฉันก้าวออกไป
"จะพูดอะไรได้อีกล่ะ? ไม่มีอะไรหรอก...แค่ได้มีความสุข เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว"
"อืมม... สวัสดีทุกคน ฉันชื่อจวง ฟางอี้ จากห้อง ██ วันนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ในนามของบัณฑิตทุกคน
"ฉันอายุน้อยที่สุดในที่นี้ แม้แต่นักศึกษาที่เพิ่งเข้าใหม่ ก็ยังอายุมากกว่าฉันสองปี เพราะฉะนั้น ฉันขอเริ่มต้นด้วยการขอบคุณทุกคนสำหรับความเอาใจใส่และการสนับสนุนตลอดหลายปีที่ผ่านมา
"ขอบคุณที่ช่วยหยิบของบนชั้นสูงๆ ให้เวลาที่ฉันเอื้อมไม่ถึง ขอบคุณที่คอยกันที่นั่งแถวหน้าในห้องบรรยายไว้ให้เสมอ ขอบคุณที่อดทน แม้ในยามที่การทดลองต้องหยุดชะงัก...
"และที่สำคัญที่สุด แม้ทุกคนจะเอ็นดูฉันเป็นพิเศษเหมือนน้องคนเล็กในบ้าน แต่ก็ไม่เคยมีใครมองข้ามความคิดหรือข้อเสนอของฉันว่าเป็นเพียงความคิดแบบเด็กๆ ฉันข้ามชั้นเรียนไปหลายปี และสูญเสียโอกาสในการผูกมิตรกับเพื่อนวัยเดียวกัน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือมิตรภาพอันล้ำค่าจากผู้ที่โตกว่าฉัน ฉันอาจพลาดมิตรภาพรูปแบบหนึ่งไป แต่กลับได้รับคำแนะนำ การชี้นำ และความไว้วางใจในอีกรูปแบบหนึ่งแทน
"ต่อจากนี้ ก้าวถัดไปของฉันคือการศึกษาต่อที่สถาบันวิทยาศาสตร์หงซาน เพื่อนร่วมงานที่ฉันจะได้พบที่นั่น คงเป็นผู้มีประสบการณ์ยิ่งกว่าทุกคนที่นี่... ฉันหวังว่าจะได้เรียนรู้จากพวกเขา และสร้างมิตรภาพใหม่ๆ ต่อไป..."
[คำไว้อาลัย]
"ฉันตระหนักดีว่า ในหมู่พวกท่านวันนี้ มีผู้ที่เหมาะสมกว่าฉันมากที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ เพื่อกล่าวคำไว้อาลัยแด่ผู้จากไปท่ามกลางบิดามารดา บุตรชายบุตรสาว คู่ชีวิต และผู้เป็นที่รัก... ฉันเป็นเพียงคนหนุ่มสาวคนหนึ่งเท่านั้น
"ฉันคือสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของสถานีวิทยาศาสตร์ เหตุผลที่ฉันสามารถถ่ายทอดความอาลัยและความคิดถึงของทุกคนออกมาได้ ก็เพราะความอดทน การชี้แนะ และการดูแลจากพวกท่าน...
"เส้นทางที่ฉันก้าวมา เต็มไปด้วยการสนับสนุนจากทุกทิศทาง ฉันมักถามรุ่นพี่ผู้มากประสบการณ์เสมอว่า ควรตอบแทนความไว้วางใจและความจริงใจที่พวกเขามอบให้ฉันอย่างไร พวกเขามักเพียงยิ้ม แล้วบอกว่า การทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด และทำตามความคาดหวังที่ถูกฝากไว้ นั่นคือการตอบแทนที่ดีที่สุดแล้ว
"แม้พวกเขาจะไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไป แต่ความไว้วางใจที่พวกเขาฝากไว้ในตัวฉันยังไม่เลือนหาย และศรัทธาที่มีต่อโครงการซีเรนไนต์ก็ยังคงเดิม ฉันเข้าใจดีว่า นี่คือช่วงเวลาที่ฉันต้องตอบแทนพวกเขาอย่างเต็มที่...
"และฉันจะแบกรับความหวังและความคาดหวังเหล่านั้นไว้บนบ่าของฉันอย่างซื่อสัตย์"
สุนทรพจน์ปฐมนิเทศ
"สวัสดีทุกคน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับพวกคุณสู่เมืองอู่หลิง สถานที่ซึ่งพวกคุณเลือกจะอุทิศช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของชีวิตให้แก่ห้องแล็บ แก่สถานที่แห่งนี้ และแก่แนวหน้าของการต่อสู้กับไบลท์และรอยแยก
"ฉันทราบดีว่าหลายคนเลือกมาที่อู่หลิง เพราะบิดามารดาและผู้ใหญ่ของพวกคุณเคยสละทุกสิ่งเพื่อสถานีวิทยาศาสตร์... เมื่อได้เห็นใบหน้าที่อ่อนเยาว์และเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นของพวกคุณ ความทรงจำก็หวนกลับมา ครั้งหนึ่งฉันก็เคยอยู่ในจุดเดียวกับพวกคุณ ฟังคำพูดของพ่อแม่และผู้ใหญ่ของพวกคุณ ผู้เป็นคนนำฉันก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้
"ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดที่พวกเขามอบให้ฉัน คือความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์ที่พวกเขาทุ่มเททั้งชีวิตสร้างขึ้น แต่บัดนี้ ฉันตระหนักแล้วว่า ของขวัญนั้นยังรวมถึงพวกคุณ — ผู้ที่เดินทางมาถึงอู่หลิง และตอบรับเสียงเรียกให้สืบสานรอยเท้าของพวกเขา
"ครั้งหนึ่งฉันเคยเชื่อว่าหนทางที่ดีที่สุดในการให้เกียรติความทรงจำของพวกเขา คือการยืนหยัดอยู่บนเส้นทางนั้น และมุ่งไปสู่อนาคตในอุดมคติที่พวกเขาใฝ่ฝันโดยไม่ลังเล แต่ตอนนี้ ฉันเข้าใจแล้วว่า ฉันยังต้องเป็นผู้นำของผู้ที่เดินตามมา ต้องชี้นำพวกเขาสู่เส้นทางนั้น และช่วยให้พวกเขามองเห็นภาพของอนาคต...
"ขอบคุณนะ
"ขอบคุณที่เลือกเดินบนเส้นทางนี้ไปพร้อมกับฉัน"
การบันทึกเสียง: งานเลี้ยงต้อนรับโอเปอเรเตอร์ใหม่
"ฉันเริ่มมึนแล้วเหรอ? อาจจะนิดหน่อย... แต่ไม่น่าใช่นะ ฉันดื่มไปแค่นิดเดียวเอง...
"นี่แก้วที่เก้าแล้วหรือเปล่า? อืม... อาจจะดื่มมากไปหน่อย
รู้ไหม ครั้งสุดท้ายที่ฉันมีความสุขแบบนี้ คือวันที่ฉันมาถึงสถานีวิทยาศาสตร์ครั้งแรก พวกเขาจัดงานต้อนรับให้ฉันเหมือนกัน
"ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก เลยได้แค่น้ำผลไม้ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกมึนเหมือนกัน มองดูพวกเขาชนแก้วแล้วหัวเราะกันอย่างไร้กังวล บรรยากาศมันสมบูรณ์แบบ
"วันนี้... ก็ให้ความรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง อนาคตวางอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว รอให้ฉันก้าวออกไป
"จะพูดอะไรได้อีกล่ะ? ไม่มีอะไรหรอก...แค่ได้มีความสุข เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว"
ภาพวาด
ซิงค์โดยสมบูรณ์
ชั่วพริบตาที่ฝนหยุด
หลอมแกร่งสมบูรณ์แบบ