ที่​ซึ่ง​หมอก​แยก​ออกจาก​กัน

...​เม​... เม​ซี่​...

หื​มม​ เหมือน​เขา​อยาก​พูด​อะไร​ซัก​อย่าง​... ลอง​เงี่ยหู​ฟัง​ใ​ก​ล้ๆ​ ไหม​ เผื่อ​ได้​อะไร​บ้าง

เม​ซี่​... เม​ซี่​...

เม​... ซี่​เหรอ​? เขา​พูดว่า​ "เม​ซี่​" หรือเปล่า​นะ​?

เขา​หมดสติ​ไป​หลาย​วัน​แล้ว​ แต่​เขา​ก็​พึมพำ​คำ​นี้​ออกมา​ไม่​หยุด​ เรา​คิด​ว่า​ "เม​ซี่​" น่าจะเป็น​... ชื่อ​คน​นะ

แน่นอน​! วันนี้​เรา​กำลัง​แจกจ่าย​เสบียง​อยู่​ด้วย​ พวก​สมาชิก​สหภาพ​น่าจะ​อยู่​กัน​แถ​วๆ​ นี้​!

Endmin เรา​ลอง​สุ่​มๆ​ หา​ดู​ไหม​ว่า​ใคร​รู้จัก​ร็​อป​ป์​บ้าง​!

เม​ซี่​? หื​มม​ คุณ​เป็นเพื่อน​ลุง​ร็​อป​ป์​เหรอ​?

เม​ซี่​? ไม่รู้​ซิ​ ตอนนี้​ฉัน​ยุ่​งๆ​ อยู่​ ไม่​ลอง​ไป​ถาม​คนอื่น​ดู​ล่ะ

Endmin...

*​ถอนหายใจ​*... จำ​ตอนที่​เรา​มา​ที่นี่​แล้ว​พบ​ตู้เซฟ​ได้​ไหม​? ฉัน​สังเกตเห็น​อะไร​บางอย่าง​กระจัดกระจาย​อยู่​ใ​ก​ล้ๆ​ ฉัน​เลย​กลับมา​ดู​เผื่อ​จะ​เจอ​อะไร​บ้าง

...​แล้ว​ฉัน​ก็​เจอ​นี่

บันทึก​ไดอารี่​ฉบับ​สุดท้าย​ที่​เจ้าของ​อุปกรณ์​ฟิลเตอร์​เป็น​คนเขียน​...

ใช่​แล้ว​ ไดอารี่​ที่​เรา​เจอ​ก็​มาจาก​คน​คน​นี้​เหมือนกัน​... เธอ​คือ​เพื่อน​นักวิจัย​ที่​ร็​อป​ป์​พูดถึง​...

บันทึก​สุดท้าย​... เธอ​เขียน​ขึ้น​มา​เพื่อ​เป็น​ดั่ง​คำอำลา

การสัมผัส​กับ​วัสดุ​ที่​ปนเปื้อน​ไบ​ล​ท์​ส่งผล​กระทบ​ต่อ​จิตใจ​ของ​เธอ​ เธอ​รู้​ตั้งแต่แรก​แล้ว​ว่าความ​ทรง​จำ​ของ​เธอ​จะ​ค่​อ​ยๆ​ เสื่อม​ลง​ทีละน้อย​...

เธอ​พบ​ปัญหา​เกี่ยวกับ​ฟิลเตอร์​ และ​เป็น​คน​แรก​ที่​ได้รับ​ผลกระทบ​จาก​มัน​...

เธอ​ไม่​อยาก​ให้​เขา​ต้อง​มา​เจอ​ความผิดพลาด​เช่นนี้​... เธอ​เลย​เลือก​เผชิญ​ปัญหา​สุดท้าย​ด้วยตัวเอง

เธอ​ถือ​จดหมาย​ไว้​... ทำให้​ตัวเอง​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​รหัสผ่าน​ของ​เซฟ​... และ​เขียน​บันทึกประจำวัน​ทั้งหมด​เหล่านั้น​เพื่อ​ช่วย​ให้​เธอ​จำได้​... เธอ​เผชิญ​กับ​ความสิ้นหวัง​และ​ความโดดเดี่ยว​ของ​ตัวเอง​ เธอ​ไม่ต้องการ​ที่จะ​ลืม​บุคคล​ที่​เธอ​เก็บ​ไว้​ใน​ใจ​...

บางที​สักวัน​หนี่​ง​อาจ​มี​ใคร​ค้นพบ​เรื่องราว​ของ​ตนเอง​ได้​โดย​การ​อ่าน​จดหมาย​เกี่ยวกับ​อดีต​ เรื่องราว​มักจะ​ดำเนิน​ไป​เช่นนั้น​ แต่​...

แต่​สุดท้าย​เธอ​ก็​เลือก​จากไป​... แทนที่จะ​ตามหา​อดีต​...

ก่อนหน้านี้​ฉัน​ไม่เคย​รู้สึก​สูญเสีย​ความทรงจำ​มา​ก่อน​... แต่​พอ​นึกถึง​ก็​กลัว​ทุกครั้ง​...

เธอ​จะ​รู้สึก​หรือ​คิด​ยังไง​เมื่อ​ได้​เห็น​บันทึก​ใน​อดีต​... ที่​ดูเหมือน​ห่างไกล​แต่​จริง​แ​ล้​วๆ​ กลับเป็น​ความทรงจำ​ของ​เธอ​เอง​ทั้งหมด​?

ฉัน​... กลัว​ความรู้สึก​ของ​ความว่างเปล่า​ เมื่อ​ได้​เห็น​ความทรงจำ​ที่​ล่องลอย​ผ่าน​ไป​ ถึงแม้​จะ​รู้สึก​คุ้นเคย​แต่​ก็​รู้สึก​ห่างไกล​ไป​พ​ร้​อ​มๆ​ กัน​... ฉัน​ได้​แต่​สงสัย​หาก​วัน​นึง​ฉัน​ต้อง​สูญเสีย​สิ่งใด​ไป​จริ​งๆ​...

เมื่อใด​ก็ตาม​ที่​ความทรงจำ​เหล่านั้น​ผุด​ขึ้น​มา​ใน​จิตใจ​ ฉัน​รู้สึก​ราวกับว่า​มี​ม่าน​หมอก​ที่​มืดมิด​มา​ปิดกั้น​ฉัน​ไว้​...

Endmin บอก​หน่อย​ได้​ไหม​ว่าการ​สูญเสีย​ความทรงจำ​มัน​รู้สึก​ยังไง​?

อย่างนั้น​เหรอ​...?

หื​มม​?

ฉัน​...

แล้ว​... ฉัน​ชอบ​ความทรงจำ​เหล่านั้น​จริ​งๆ​! ไม่ใช่​แค่นั้น​... ฉัน​ยัง​ตกหลุมรัก​ทุก​ความทรงจำ​ที่​ฉัน​สร้าง​ขึ้น​อย่าง​หมด​หัวใจ

ความทรงจำ​ที่เกิด​ขึ้น​ตอน​เดินทาง​ ความลับ​ที่​ฉัน​เจอ​ตอน​ออก​บินเดี่ยว​ข้าม​ท้องฟ้า​ยามค่ำคืน​... โมเม​น​ต์​พิเศษ​ที่​ฉัน​มี​ร่วมกับ​คุณ​ Endmin...

ฉัน​ไม่สน​ใจ​ว่าความ​ทรง​จำพวก​นั้น​คือ​อะไร​ แต่​ฉัน​ไม่​อยาก​เสีย​ความทรงจำ​ไหน​ไป​เลย​แม้แต่​เรื่อง​เดียว​ ตลอดไป

ความทรงจำ​เหล่านี้​คือ​ความทรงจำ​ที่จริง​แท้​ซึ่ง​ฉัน​สร้าง​ขึ้น​ร่วมกับ​ผู้คน​ที่​ฉัน​พบ​เจอ​...

บางครั้ง​ ฉัน​รู้สึก​ว่า​ทุกสิ่ง​ใน​โลก​นี้​ช่าง​แสน​ไม่ยั่งยืน​และ​อ่อนไหว​... เปรียบเสมือน​ฟอง​คลื่น​น้ำ​... เพียง​การ​พลั้งพลาด​เพียง​เล็กน้อย​ก็​ทำให้​สูญเสีย​ช่วงเวลา​อัน​งดงาม​เหล่านั้น​ไป​ได้​โดยง่าย​...

แต่​ก็​เพราะ​เหตุผล​ดังกล่าว​... ฉัน​จะ​ทำ​อย่างเต็มที่​เพื่อให้​ความทรงจำ​ที่​สำคัญ​เหล่านี้​ปลอดภัย​ ผู้คน​อาจจะ​ไม่​จดจำ​ใบหน้า​ของ​พวกเรา​ ผู้ส่งสาร​ แต่​ฉัน​จะ​ทำ​ทุก​วิถีทาง​เพื่อ​จดจำ​ทุ​กๆ​ รอยยิ้ม​ที่​ฉัน​ได้​เห็น

Endmin คุณ​ยัง​จำได้​ไหม​?

ตอนนี้​ฉัน​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​ส่งจดหมาย​ฉบับ​นี้​ให้​ใคร

ไม่​...​ไม่มีทาง

ฉัน​ชอบ​ความทรงจำ​พวก​นั้น​ มัน​อาจ​ไม่ใช่​ความทรงจำ​ของ​ฉัน​... แต่​แค่​คิดถึง​เรื่อง​นั้น​ฉัน​ก็อบ​อุ่น​หัวใจ​ เหมือน​เดิน​อยู่​ใต้​แสง​ดวงตะวัน

ขอบคุณ​นะ​ Endmin ฉัน​ไม่รู้​สึก​สับสน​อีกแล้ว​... ฉัน​จะ​รักษา​ความทรงจำ​เหล่านี้​ไว้​เหมือนกับ​ของขวัญ​ที่​ล้ำค่า​... ไม่ว่า​จะ​เป็นความ​ทรง​จำจาก​ที่ใด​ ฉัน​ก็​จะ​รักษา​ไว้​ให้​ดี​ที่สุด

​รู้สึก​หนาวเหน็บ​...​และ​ไม่​คุ้นเคย​...

​แต่​ไม่ใช่​สิ่ง​ที่​ต้อง​หวาดกลัว

​เพราะว่า​ฉัน​มี​ท่าน​อยู่​เคียงข้าง​ กิล​เบอร์​ตา​ และ​ทุกคน​ด้วย

ไม่เห็น​จะ​จำได้​เลย​ว่า​มี​คน​ชื่อ​เม​ซี่​ด้วย​... อาจ​เป็น​ชื่อ​สัตว์เลี้ยง​ก็ได้​นะ

แต่​ร็​อป​ป์​ก็​ไม่เคย​เลี้ยงสัตว์​เหมือนกัน​ เขา​ถูก​ส่ง​ให้​มาป​ระ​จำ​การ​ที่​หุบเขา​ IV เมื่อ​ปี​ที่แล้ว​ เรา​เลย​ยัง​ไม่​ค่อย​รู้จัก​เขา​มาก​นัก​ พ่อ​หนุ่ม​นั่น​ไม่​ค่อย​สุงสิง​กับ​ใคร​ด้วย

แล้ว​เขา​ก็​เจอ​ภัยพิบัติ​เล่นงาน​เข้า​... โชคชะตา​นี่​มี​วิธี​เล่นตลก​กับ​เรา​สารพัด​จริ​งๆ

ฉัน​ช่วย​อะไร​ไม่ได้​มาก​นัก​ แต่​เรา​มี​กอง​​หนังสือ​และ​เอกสาร​​ที่​ได้มา​จาก​ห้องทดลอง​ใต้ดิน​ ร็​อป​ป์​ เป็น​ผู้เชี่ยวชาญ​ที่ทำงาน​หนัก​ ตรวจสอบ​สิ่งของ​ของ​เขา​ให้​ละเอียด​ คุณอา​จ​พบ​อะไร​บางอย่าง

เขา​ดู​สนิทสนม​กับ​หญิงสาว​ที่ทำงาน​อยู่​ภายนอก​มาก​ นั่น​เป็น​เพียง​ครั้ง​เดียว​ที่​เรา​เคย​เห็น​เขา​วิ่ง​อยู่​ข้างนอก​ โดยปกติ​แล้ว​ ร็​อป​ป์​จะ​อยู่​แต่​ภายใน​ห้องทำงาน​ของ​เขา

แต่​ดูเหมือนว่า​เธอ​จะ​ออกจาก​หุบเขา​ไป​สัก​ระยะ​หนึ่ง​แล้ว​... บางที​เธอ​อาจจะ​เป็น​เม​ซี่​ที่​คุณ​กำลัง​มองหา​อยู่

ร็​อป​ป์​มี​แฟน​ด้วย​เห​ร้​อ​ หื​มม​ ฉัน​ไม่เคย​เห็น​ร็​อป​ป์​คุย​หรือ​เที่ยว​กับ​ใคร​เลย​นะ

รอเดี๋ยว​ เห็น​ว่า​คุณ​กำลัง​ช่วย​ร็​อป​ป์​ เผอิญ​ฉัน​มี​อุปกรณ์​สื่อสาร​นี่​พอดี​ ลองดู​ซิ​ว่า​ใช้ได้​ไหม

อุปกรณ์​สื่อสาร​เหรอ​? มัน​ค่อนข้าง​... จะ​เป็น​ของใช้​ *​ส่วนตัว​* อยู่​นิ​ดๆ​ น่ะ​...

เฮ้​! ฉัน​ไม่ใช่​ตาแก่​โรคจิต​นา​! ฉัน​ก็​อยู่​ใน​ทีม​รักษา​ความปลอดภัย​ของ​สหภาพ​เหมือนกัน​ ทุกคน​ที่​เข้าสู่​พื้นที่​โรงงาน​จำเป็นต้อง​ฝาก​อุปกรณ์​สื่อสาร​ของ​ตัวเอง​ไว้​ที่​ป้อมยาม​ เรา​ต้อง​เก็บความ​ลับ​น่ะ​ เข้าใจ​ป่าว​ มัน​เป็น​งาน​ง่า​ยๆ​ สำหรับ​เด็กชาย​รุ่น​เก๋า​วัย​ใกล้​เกษียณ​อย่าง​ฉัน

ได้​เลย​! มา​ดู​กัน​ว่า​เรา​จะ​เจอ​ข้อมูล​อะไร​ที่​มีประโยชน์​ไหม

ร็​อป​ป์​ทำ​อุปกรณ์​สื่อสาร​นี้​หล่น​ใน​แดน​ร้าง​และ​มี​คน​เก็บ​มา​ เด็กหนุ่ม​ไม่​อยาก​จะ​รับ​มัน​คืน​แล้ว​บอก​ให้​ฉัน​เก็บ​เอาไว้​ ฉัน​เก็บ​มัน​ไว้​ที่นี่​ เพราะ​รู้สึก​ว่า​เขา​อาจ​เปลี่ยนใจ​ทีหลัง

ลอง​เ​ช็​คๆ​ ดูซิ​ บน​โต๊ะ​มี​สิ่งของ​ที่​สูญหาย​และ​​อุปกรณ์​สื่อสาร​​จำนวนมาก​ที่​ยัง​ไม่มี​ผู้ใด​มา​รับ​คืน

ร่องรอย​เหล่านั้น​... เธอ​คือ​ผู้​ที่​ทิ้ง​มัน​ไว้​...

ฉัน​ว่า​... เธอ​... ฉัน​ว่า​... เธอ​คง​ไป​พัวพัน​กับ​เรื่อง​อันตราย​เข้า​... เลย​ไป​จาก​หุบเขา​ IV เมื่อ​นาน​แล้ว​...

คุณ​ร็​อป​ป์​ ชื่อ​เม​ซี่​นี่​คือ​ชื่อ​ของ​คน​ที่​คุณ​รัก​หรือเปล่า​?

ไม่ใช่​ เธอ​...

เม​ซี่​ไม่ใช่​คน​จาก​หุบเขา​... แต่​วัน​นึง​เธอ​ปรากฏตัว​ขึ้น​พร้อม​เครื่องจักร​ที่​ยัง​สร้าง​ไม่เสร็จ​...

มัน​คือ​อุปกรณ์​ฟิลเตอร์​ที่​มี​วัสดุ​ซึ่ง​ปนเปื้อน​ไบ​ล​ท์​...

เจ้า​เครื่อง​นี่​มัน​สร้าง​ขึ้น​จาก​ไอเดีย​ที่​คล้าย​กับ​ของ​ผม​... และ​นั่น​คือ​ช่วงเวลา​ที่​สำคัญ​ที่สุด​ใน​ชีวิต​ผม​ เป็นครั้งแรก​ที่​ได้​พบ​กับ​ใคร​ซัก​คน​ที่​เห็นด้วย​กับ​แนวคิด​ของ​ผม​ เรา​เลย​ใช้เวลา​ศึกษา​เรื่อง​นี้​ด้วยกัน​ทั้งวัน​...

ขนาด​ตอน​เดินเล่น​ยัง​คิดถึง​แต่​โปรเจค​ท์​... ผม​ไม่เคย​ถาม​ชื่อ​เธอ​เลย​ด้วยซ้ำ​... ผม​คิด​ว่า​วัน​คืน​เช่นนี้​จะ​อยู่​ไป​ตลอดกาล​...

แล้ว​ทำไม​กัน​...?

เรา​เกือบจะ​ทำ​ฟิลเตอร์​นั่น​เสร็จ​แล้ว​... แต่​จู่ๆ​ เธอ​ก็​หาย​ไป​พร้อมกับ​เม​ซี่​... โดย​ไม่​บอกลา​ซัก​คำ​...

ฉัน​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​เลย​ ฉัน​ปฏิเสธ​ที่จะ​คิด​ว่า​เธอ​จากไป​เพราะ​สาเหตุ​นั้น

ฉัน​เขียนจดหมาย​จำนวนมาก​... และ​ทิ้ง​ไว้​ ณ​ สถานที่​ที่​เรา​เคย​ทำการ​วิจัย​และ​ทำงาน​ใน​โครงการ​นั้น​... แต่​ฉัน​ไม่เคย​ได้รับ​การ​ตอบกลับ​เลย​...

จดหมาย​... นี่​ใช่​ที่​คุณ​พูดถึง​หรือเปล่า​ เรา​เจอ​มัน​อยู่​ใน​เซฟ

ใช่​... ใช่​เลย​! ฉัน​... ผม​เขียน​ชื่อ​ผู้รับ​เป็น​เม​ซี่​... เพราะ​ผม​ไม่รู้​ชื่อจริง​ของ​เธอ

จุด​ที่​เรา​เจอ​ตู้เซฟ​... เสียหาย​หนัก​มาก​... เรา​เห็น​แผ่นหิน​ขนาดใหญ่​ลอย​อยู่​ใน​ท้องฟ้า​เพราะ​พลังงาน​เอ​เทอร์​...

...​ผม​ไม่ยอม​แพ้​แน่​ ถ้า​เธอ​ได้รับ​จดหมาย​ก็​แปล​ว่า​... ผม​... ผม​เป็นห่วง​เธอ​จัง

ฉัน​จะ​ไป​ตามหา​เธอ​... ฉัน​จำเป็นต้อง​รู้​เหตุผล​ว่า​ทำไม​เธอ​ถึง​จากไป​โดย​ไม่​บอก​ฉัน​...

ขอบคุณ​ที่​นำ​จดหมาย​ฉบับ​นี้​มา​ให้​ผม​นะ

......

Endmin ฉัน​จำได้​ว่า​ต้อง​ไป​ตรวจสอบ​อะไร​ซะ​หน่อย​...

เธอ​เรียก​มัน​ว่า​เม​ซี่​ ทุกคน​คิด​ว่า​มัน​เป็น​ชื่อ​ที่​ตลก​ แต่​... ฉัน​รู้สึก​สนใจ​เครื่องจักร​นี้​เป็นอย่างมาก

เพื่อนร่วมงาน​ฉัน​บอกว่า​ เธอ​สนใจ​แต่​จะ​ทำให้​อุปกรณ์​ใช้งาน​ได้​ กับ​การจด​สิทธิบัตร​เท่านั้น​แหละ​...

ต้อง​มี​อะไร​เกิดขึ้น​แ​น่ๆ​!

แต่​นี่​ก็​หมายความว่า​เธอ​... แต่​นี่​ก็​หมายความว่า​เธอ​เห็น​จดหมาย​ของ​ผม​น่ะ​ซิ​! งั้น​ทำไม​...