นัก​ล่า​ขุมทรัพย์​ที่​สาบสูญ​ III

จาก​เบาะแส​ที่​เรา​พบ​ใน​ที่เกิดเหตุ​ ฉัน​เกรง​ว่า​คน​ที่​ทิ้ง​ข้อความ​ลับ​ที่สาม​ไว้​คงจะ​...

...​ชาว​ค่าย​คน​นี้​ใช้​เวท​มากเกินไป​และ​ตาย​เพราะ​อาการ​​ออ​ริ​พา​ธี​

และ​เช่นเดียวกับ​เหยื่อ​คน​อื่​นๆ​ ของ​ออ​ริ​พา​ธี​... สิ่ง​ที่​หลงเหลือ​อยู่​มี​เพียง​สัมภาระ​ส่วนตัว​ไม่​กี่​อย่าง​เท่านั้น

ออ​ริ​พา​ธี​เป็น​แค่​อาการ​เรื้อรัง​ใน​ทุกวันนี้​... พวกเรา​ส่วนใหญ่​ลืม​ไป​แล้ว​ว่า​ใน​อดีต​มัน​เลวร้าย​แค่ไหน

ชะตากรรม​อัน​โหดร้าย​ยังคง​รอคอย​ผู้ป่วย​ที่​ไม่​สามารถ​หา​สาร​ยับยั้ง​ได้

เรื่อง​ออ​ริ​พา​ธี​ไม่มี​อะไร​เปลี่ยนไป​เลย

ฉัน​รู้​ว่า​ชาว​ค่าย​มี​ยา​ไม่​เพียงพอ​ที่จะ​จัดการ​กับ​โรค​ที่​ซับซ้อน​แบบนี้​ เขา​อาจ​รู้​ชะตากรรม​ของ​ตัวเอง​แล้ว​ตอนที่​เขา​เขียน​ข้อความ​ลับ​...

ถ้า​เขา​ไป​ถึง​เมือง​อู่​หลิง​ทันเวลา​... วิชาการ​แพทย์​นี่​นั่น​น่าจะ​...

ดู​จาก​ที่​เขา​เขียน​ไว้​ใน​พินัยกรรม​ เขา​ฝึกฝน​วิชา​เวท​เพื่อ​โจมตี​อู่​หลิง

*​เฮ้อ​* ฉัน​เป็น​แค่​คนนอก​ ก็​เลย​ตัดสิน​อะไร​ไม่ได้​... แต่​ฉัน​ไม่เข้าใจ​ว่า​ทำไม​คนเรา​ต้อง​ยอม​ทำร้าย​ตัวเอง​เพื่อ​แก้แค้น​ด้วย​...

ทำไม​ถึง​หมกมุ่น​อยู่​กับ​การ​แบ่ง​ฝัก​แบ่ง​ฝ่าย​ ในเมื่อ​โลก​นี้​มี​สิ่ง​สวยงาม​มากมาย​รอ​อยู่​?

เรา​ทิ้งร่องรอย​ของ​การ​มี​ตัวตน​อยู่​บน​ดาว​ดวง​นี้​เอาไว้​มากมาย​...

มาร์​ติ​นา​...

จริ​งๆ​ แล้ว​ ฉัน​ไม่ใช่​เทียน​ซือ​หรอก​...

อะไร​นะ​? คุณ​รู้​งั้น​เหรอ​? แล้ว​ทำไม​คุณ​ถึง​ยัง​ช่วย​ฉัน​อีก​ล่ะ​?

ก็​เหมือนกับ​ที่​คุณ​บอก​นั่นแหละ​ จะ​ฝ่าย​ไหน​ก็​ไม่สำคัญ​หรอก​ แต่​ฉัน​แค่​อยากรู้​ว่า​ทำไม​คุณ​ถึง​ต้อง​ปลอมตัว​เป็น​เทียน​ซือ​ด้วย

ไม่มีเหตุผล​พิเศษ​อะไร​หรอก​ พวกเขา​มอบ​ชุด​เทียน​ซือ​ให้​กับ​​บัณฑิต​นักเดินทาง​​อย่าง​พวกเรา

พอได้​ใส่​มัน​แล้ว​ ฉัน​ก็​รู้สึก​เหมือน​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ชุมชน​ท้องถิ่น​น่ะ​ แถม​ยัง​ได้​สัมผัส​บรรยากาศ​ตามแบบฉบับ​อู่​หลิง​ด้วย

แต่ว่า​ชาว​ค่าย​กลับ​ไม่​ชอบ​ฉัน​มา​กๆ​ คิด​ว่า​มัน​คง​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ "บรรยากาศ​" นั่น​ด้วย

โอ้​ ไม่เป็นไร​เลย​ งั้น​ฉัน​ขอ​แนะนำตัว​อีกครั้ง​ละ​กัน​ ฉัน​ชื่อ​มาร์​ติ​นา​ ​นักธรรม​ชาติ​วิทยา​​พเนจร​ พีโอ​ท์​เป็น​ผู้ช่วย​ของ​ฉัน​เอง

ฉัน​เปิด​พิพิธภัณฑ์​อยู่​ที่​​ลา​ฟาน​โตมา​ ฉัน​จัดแสดง​ของที่ระลึก​ทางวัฒนธรรม​ที่เก็บ​รวบรวม​ระหว่าง​การ​ออก​สำรวจ

แน่นอน​ ฉัน​จัดงาน​แสดง​ภาพถ่าย​เป็นประจำ​ด้วย​ ถึง​ยังไง​ ของ​สวยงาม​บางอย่าง​ก็​ไม่​ควร​เคลื่อนย้าย​ ภาพถ่าย​เลย​เป็น​ทางเลือก​ที่​ดีกว่า​เยอะ

ฉัน​ตั้งใจ​ที่จะ​ช่วย​ให้​ผู้คน​เข้าใจ​และ​ชื่นชม​ความสวยงาม​ของ​ทาล​อส​-II

นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​สวยงาม​มาก​ คุณ​มาร์​ติ​นา

ฮี​ฮี่​ ขอบคุณ​นะ​! โอ้​ คุณ​พอ​จะ​ช่วย​ฉัน​ถ่ายภาพ​​กลุ่ม​ออ​ริ​จิ​เนียม​​พวก​นี้​หน่อย​ได้​ไหม​?

ฉัน​ไม่ได้​จะ​จัดแสดง​ภาพ​นี้​ต่อ​สาธารณะ​หรอก​ ฉัน​แค่​อยาก​บอก​ให้​อู่​หลิง​รู้เรื่อง​ที่เกิด​ขึ้น​ที่นี่​ แล้ว​ค่อย​ขอให้​พวกเขา​ส่ง​คน​มา​ช่วย​จัดการ​หลักฐาน​ชิ้น​สุดท้าย​ของ​การ​มี​ตัวตน​ของ​ชาว​ค่าย​คน​นี้​...

อะไร​นะ​? จริง​เหรอ​? ฉัน​เอา​ชุด​มา​ผิด​งั้น​เหรอ​? มิน่าล่ะ​ หนุ่มน้อย​เทียน​ซือ​คน​นั้น​ถึง​ได้​มอง​ฉัน​แปล​กๆ

ไว้​ค่อย​คุย​เรื่อง​เครื่องแบบ​กัน​ทีหลัง​เถอะ​... ฉัน​หวัง​ว่า​จะ​ไม่​ละลาบละล้วง​เกินไป​นะ​ แต่ว่า​คุณ​ทำ​อาชีพ​อะไร​กัน​แน่​?

นี่​คือ​หน้ากาก​ของ​ชาว​ค่าย

ไม่​สิ​ นี่​มัน​... มี​ข้อความ​ลับ​อยู่​ด้วย

ข้อความ​เขียน​ไว้​ว่า​ยังไง​เหรอ​?

ขอให้​แม่น้ำ​พัดพา​คำ​อวยพร​ของ​ฉัน​... ลูก​ของ​ฉัน​... ยกโทษให้​แม่​ด้วย​ที่​ต้อง​ทิ้ง​ลูก​ไป​...

แม่​คง​ไม่มีทาง​เลือก​อื่น​แล้ว​ นอกจาก​ต้อง​บอกลา

เธอ​ต้อง​มีเหตุผล​แ​น่ๆ​ ที่มา​เลี้ยงลูก​ใน​สภาพแวดล้อม​โหดร้าย​แบบนี้​...

...​จน​ในที่สุด​ เธอ​ก็​ไม่มีทาง​เลือก​อื่น​นอกจาก​​ยอมแพ้​

ฉัน​ไม่​คิด​ว่า​จะ​เจอ​เรื่องเศร้า​แบบนี้​ใน​ค่าย​ชิง​ป๋อ​เลย

ลูกหลาน​ของ​ชาว​หยา​น​เติบโต​มา​ใน​โลก​ใบ​นี้​โดย​ไม่​นับถือ​เทพเจ้า​ และ​อุทิศ​ตน​ให้​กับ​ศรัทธา​อัน​ไร้​ขอบเขต​ต่อ​ขุนเขา​และ​แม่น้ำ​... พวกเขา​ใช้ชีวิต​เคียงข้าง​ขุนเขา​ และ​จากไป​กับ​สายน้ำ

ภูเขา​และ​แม่น้ำ​พวก​นี้​จึง​กลายเป็น​ภาชนะ​ที่​บรรจุ​ไว้​ทั้ง​ความเศร้า​และ​ความสุข

พูด​ก็​พูด​เถอะ​ เกิด​อะไร​ขึ้นกับ​เด็ก​ที่​ข้อความ​ลับ​พูดถึง​กัน​นะ​...

ถ้า​เรา​ไล่​ไป​ตาม​แม่น้ำ​สาย​นี้​ เด็ก​น่าจะ​ไป​อยู่​ที่​ค่าย​ชิง​ป๋อ​ก็ได้

คุณ​พูด​เรื่อง​อะไร​น่ะ​? มี​อะไร​น่าสงสัย​งั้น​เหรอ​?

อันที่จริง​ มัน​ก็​ไม่ใช่​เรื่อง​ของ​ฉัน​หรอก​นะ​ งั้น​เอา​งี้​มั้ย​ ทำไม​เรา​ไม่​มา​​ถ่ายรูป​หมู่​​เป็น​ที่ระลึก​กัน​หน่อย​ล่ะ​?

ใช่​แล้ว​... ฉัน​เดินทาง​มา​หลาย​ที่ตั้ง​แต่​เริ่มต้น​การผจญภัย

เมื่อก่อนนี้​ ฉัน​แค่​รู้สึก​อยาก​หา​ของที่ระลึก​ที่​น่าสนใจ​มา​เก็บ​สะสม​เอาไว้​เพื่อ​เป็นหลัก​ฐาน​การ​มา​เยือน​ของ​ฉัน

แต่​ตอนนี้​ ฉัน​เริ่ม​จะ​คิด​แล้ว​ว่า​แผ่นดิน​และ​ท้องฟ้า​กว้างใหญ่​จารึก​ความหมาย​ของ​ "การ​เดินทาง​" ของ​ฉัน​เอาไว้​แล้ว​...

เอาล่ะ​ ฉัน​ได้​เรียนรู้​เรื่อง​ชาว​ค่าย​มา​เยอะ​เลย​ ฉัน​คง​ทำร้าย​พวกเขา​ไม่​ลง​หรอก​!

เจ้านาย​! คุณ​เรียนรู้​เรื่อง​พวกเขา​ หรือ​คุณ​แค่​หลีกเลี่ยง​การต่อสู้​กัน​แน่​?

ฉัน​หิว​มาก​จน​แทบจะ​ขยับตัว​ไม่ไหว​แล้ว​ เร็ว​เข้า​ ขอ​อะไร​กิน​หน่อย​สิ

เทียน​ซือ​พีโอ​ท์​... ฉัน​หมายถึง​ คุณ​พีโอ​ท์​... เรา​บอก​ให้​คุณ​รอ​อยู่​ที่​เดิม​ไม่ใช่​เหรอ

ใช่​ *​งั่​ม​* เธอ​แทบจะ​ไม่​ *​งั่​ม​* อะไร​เลย​ เธอ​ *​งั่​ม​* ว่า​ไง​นะ

ขอโทษ​ ขอโทษ​จริ​งๆ​! ผม​รู้สึก​เป็นห่วง​น่ะ​ พวกคุณ​เล่น​หายกัน​ไป​ตั้ง​นาน

...​เรา​ตีความ​ข้อความ​ลับ​ทั้งหมด​ได้​แล้ว​! ช่าง​เป็นการ​ผจญภัย​ที่​น่า​จดจำ​จริ​งๆ​!

อะไร​นะ​? คุณ​ไป​คนเดียว​งั้น​เหรอ​?

เปล่า​ เพอ​ริ​กา​กับ​จอม​โจร​หน้ากาก​ไป​กับ​ฉัน​ด้วย

ก่อนที่​ฉัน​จะ​ลืม​ จอม​โจร​หน้ากาก​คน​นี้​น่าทึ่ง​มาก​เลย

เธอ​น่าจะ​ฝึก​วิชา​ให้​เก่ง​ตอนที่​เรา​กลับ​ไป​นะ​ พีโอ​ท์

แต่​ผม​ทำตาม​ที่​คุณ​บอก​และ​ชำนาญ​เรื่อง​ถ่ายภาพ​ ภูมิประเทศ​ การสำรวจ​ธรรมชาติ​อยู่​แล้ว​นะ​...

ก็ได้​ ก็ได้​ ฉัน​รู้​ว่า​เธอ​ทำ​อะไร​ได้​บ้าง

เอาล่ะ​ เวลา​ผ่าน​ไป​เร็ว​จริ​งๆ​ ฉัน​ว่า​เรา​มาถึง​ตอนจบ​ของ​การผจญภัย​ที่นี่​แล้ว​ล่ะ

ช่าง​เป็นการ​เดินทาง​ที่​น่าสนุก​จริ​งๆ​ เรา​ได้​เห็น​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ค่าย​ชิง​ป๋อ​ด้วย

พอ​เรา​กลับ​ไป​แล้ว​ เรา​จะ​เริ่ม​จัดงาน​จัดแสดง​วัฒนธรรม​ค่าย​ชิง​ป๋อ​ แวะ​มาหา​พวกเรา​ด้วย​ล่ะ​!

ฉัน​สงสัย​ว่า​จะ​มี​วิธี​ส่ง​ที่อยู่​พิพิธภัณฑ์​กับ​ตั๋ว​ให้​คุณ​หรือเปล่า

เอาล่ะ​ เจ้านาย​ ผม​ติดต่อ​สถานี​รถ​เอาไว้​แล้ว​ เรา​จะ​ออกเดินทาง​กลับ​ลา​ฟาน​โตมา​ใน​อีกไม่ช้า

วิเศษ​มาก​! ฉัน​คิดถึง​การอาบน้ำ​อุ่​นๆ​ จัง​เลย

แน่นอน​ หัวหน้า​ ยัง​มีเรื่อง​ที่​เรา​... ​ปลอมตัว​เป็น​เทียน​ซือ​​อีก​นะ​...

ใช่​ คุณ​มาร์​ติ​นาบ​อก​พวกเรา​เรียบร้อย​แล้ว

ผม​ต้อง​ขอโทษ​จริ​งๆ​... เรา​ไม่ได้ตั้งใจ​จะ​โกหก​พวกคุณ​เลย

จอม​โจร​หน้ากาก​ นี่​ไม่ใช่​เวลา​จะ​มา​พูดถึง​เรื่อง​น่าอาย​นะ

ใจ​เ​ย็​นๆ​ พีโอ​ท์​ พวกเขา​เป็น​นัก​สำรวจ​เหมือนกัน​ แค่นี้​ก็​เป็นเพื่อน​กัน​ได้​แล้ว

ฉัน​ว่า​ได้เวลา​แล้ว​ล่ะ​ ขอบคุณ​อีกครั้ง​นะ​ เพอ​ริ​กา​กับ​จอม​โจร​หน้ากาก

ขอบคุณ​มาก​!

ด้วยความยินดี​ คุณ​มาร์​ติ​นา​กับ​คุณ​พีโอ​ท์​ ลาก่อน

กิน​ให้​หมด​ก่อน​สิ​ หัวหน้า​ แล้ว​ค่อย​พูด​...

มี​เศษผ้า​ขาด​รุ่งริ่ง​หลาย​ชิ้น​ ดูเหมือนว่า​รอย​ขาด​และ​รู​จะ​เกิดขึ้น​จาก​ข้างใน​...