| ประเภทอาวุธ | ยูนิตเวท |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
"ท่านหวง ทีม SAR ที่เราส่งออกไปเมื่อเช้านี้กลับมาแล้ว แต่ไม่พบนักวิทยาศาสตร์ตามรายชื่อเลยสักคน ส่วนทีมที่ออกไปเมื่อช่วงบ่าย จนถึงตอนนี้เรายังไม่ได้รับการติดต่อกลับมา"
"อืมม เฝ้าระวังไว้ให้ดี แล้วพวกผู้บาดเจ็บได้รับการรักษาที่เหมาะสมหรือยัง?"
"ดำเนินการตามคำสั่งของท่านแล้ว ผู้บาดเจ็บเล็กน้อยพักรักษาตัวอยู่ที่ที่หลบภัย ส่วนผู้บาดเจ็บสาหัสได้ส่งตัวทางอากาศไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุดเพื่อรับการรักษาขั้นสูงแล้ว"
ชายชราทอดถอนใจ เป็นเวลากว่า 72 ชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่ทีมค้นหาและกู้ภัย (SAR) มาถึงอู่หลิง และตลอด 72 ชั่วโมงนั้น พื้นที่รอบสถานีวิทยาศาสตร์อู่หลิงยังคงจมดิ่งอยู่ภายใต้กระแสไบลท์ แม้ HAS จะทุ่มกำลัง SAR ทั้งหมดที่มี แต่ก็ยังไม่สามารถช่วยเหลือนักวิทยาศาสตร์ที่ติดอยู่ภายในอาคารออกมาได้เลย
เมื่อรับคำสั่งแล้ว องครักษ์ในชุด PPE ก็ทำความเคารพก่อนจะเดินออกไป นับตั้งแต่วางโครงเต็นท์สำนักงานใหญ่ชั่วคราวนี้ขึ้น ก็ยังไม่มีใครในทีมได้หลับพักผ่อนเลยสักคน
ความเงียบสงบกลับคืนสู่ศูนย์บัญชาการอีกครั้ง ภายในเต็นท์เหลือเพียงชายชราและเหล่าลูกศิษย์ที่กำลังง่วนอยู่กับการเฝ้าติดตามสถานะของรอยแยกขนาดมหึมา
"เทียนซือหวง" ผู้ส่งสารพร้อมคำสั่งล่าสุดจากสำนักงานใหญ่เดินทางมาถึง
"ขอบใจมากที่อุตส่าห์มาส่งด้วยตัวเอง ฉันได้รับเอกสารแล้วล่ะ ด้วยความช่วยเหลือจาก Endfield ระบบสื่อสารระยะไกลจะกลับมาใช้งานได้เต็มรูปแบบภายในเช้าวันพรุ่งนี้ ผู้ส่งสาร... ฉันฝากนายช่วยนำข้อความนี้ไปส่งที่สถานีสื่อสารชั่วคราวนอกอู่หลิง และแจ้งความคืบหน้านี้ให้ทางสำนักงานใหญ่ทราบโดยเร็วที่สุดด้วย"
"และต้องขอขอบคุณสำหรับการทุ่มเททำงานหนักของคุณด้วย"
"ทางสถาบันมีคำสั่งอะไรลงมาบ้าง?" เหล่าเทียนซือที่อยู่แถวนั้นรีบเข้ามาห้อมล้อมหวงทันทีที่ผู้ส่งสารจากไป แต่ใบหน้าของพวกเขากลับแข็งค้างเมื่อได้อ่านเนื้อหาในเอกสาร
"หลังจากผ่านไป 24 ชั่วโมง สำนักงานใหญ่หงซานจะ ... ลงมติว่าจะระงับปฏิบัติการ SAR ในเขตพื้นที่รอยแยกแตกตัวหรือไม่ ซึ่งทางสำนักงานใหญ่เห็นว่าความเห็นของเจ้าหน้าที่ในพื้นที่นั้นมีความสำคัญอย่างยิ่ง"
"ลงมติงั้นเหรอ? ทำไมกันล่ะ! ในเมื่อตอนนี้การขยายตัวของรอยแยกเริ่มช้าลงแล้วเห็นๆ!"
"บางทีขั้นต่อไป พวกเขาอาจจะสั่งให้พวกเราถอนกำลังกลับสำนักงานใหญ่ทั้งหมดก็ได้"
"นี่เราจะยอมสละพื้นที่อู่หลิงทั้งภูมิภาคเลยอย่างนั้นเหรอ?"
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เทียนซือชราก็เริ่มจัดสรรงานให้กับทีม SAR ต่างๆ
"เก็บความคิดพวกนั้นไว้ก่อนเถอะ พรุ่งนี้พอระบบสื่อสารระยะไกลกู้คืนกลับมาได้แล้ว อาจจะมีคำสั่งอื่นตามมาอีก คืนนี้ฉันจะเข้าเวรเอง พวกเธอใช้โอกาสนี้ไปพักผ่อนซะ"
"รับทราบ งั้นพวก ... เราขอตัวก่อน"
"โชคดีครับท่าน"
ความเงียบเข้าปกคลุมเต็นท์อีกครั้ง ชายชรายืนอยู่หน้าแผนที่โฮโลแกรม แสงสีแดงที่กะพริบอยู่สะท้อนในดวงตาและสาดส่องลงบนแผ่นกระดาษยับย่นในมือ
ลูกสาวของเขา รวมถึงเหล่าลูกศิษย์ ต่างก็ยังติดอยู่ในนั้น
ชายชรากัดฟันกรอด มือที่สั่นเทาหยิบรายงานการเฝ้าระวังที่ลูกศิษย์ทิ้งไว้ให้ที่สำนักงานใหญ่ขึ้นมาพินิจภายใต้แสงตะเกียง คนหนุ่มที่ขาดประสบการณ์เหล่านั้นไม่รู้เลยว่า การที่รอยแยกหยุดขยายตัวไม่ได้หมายความว่าภัยคุกคามถูกควบคุมไว้ได้ แต่มันคือสัญญาณเตือนถึงหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าซึ่งกำลังรอเวลาปะทุ สสารไบลท์ทั้งหมดที่อยู่ใกล้รอยแยกจะค่อยๆ "สะสมตัว" และรอยแยกทุติยภูมิจะระเบิดออกมาอย่างฉับพลันในช่วงเวลาที่ดูเหมือนปลอดภัยเช่นนี้ เขาเคยสังเกตเห็นปรากฏการณ์นี้มาก่อนตั้งแต่ก่อนจะอายุครบสามสิบ ในสมัยที่เขายังเป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยพละกำลัง ความกล้าหาญ และจิตวิญญาณแห่งการผจญภัย
ชายชราทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเริ่มรู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องเกษียณเสียที
"เวลาผ่านไปหลายสิบชั่วโมงแล้ว แต่น่าเสียดายที่เราไม่พบสัญญาณชีพใดๆ ในบริเวณรอยแยกขนาดมหึมาเลย และเนื่องจากเรามีมติเป็นเอกฉันท์ เราจึงจะดำเนินการตามคำตัดสินและยุติปฏิบัติการ SAR ทั้งหมด—"
เครื่องรับสัญญาณถูกวางลงตรงหน้าเทียนซือชรา สำนักงานใหญ่ลงมติเรียบร้อยแล้ว และหน้าที่ของเขาคือการประกาศการตัดสินใจขั้นเด็ดขาดนั้น
เทียนซือหนุ่มหลายคนลุกพรวดขึ้นและแผดเสียงใส่เขา พวกเขายืนกรานที่จะโต้แย้งเพื่อขอให้มีปฏิบัติการ SAR อีกสักรอบ
เขาจำได้ว่าตัวเองได้พูดบางอย่างออกไป และย้ำเตือนถึงความสำคัญของการตัดสินใจในครั้งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ในท้ายที่สุด ชายชราก็ได้แต่หลับตาลงและไม่เอ่ยคำใดออกมาอีกเลย
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
หลอดปล่อยแสงเมทาไดแอสทิมา ×16
อิกนิโอไซต์ ×8
แก่นสาร